Γιώργος Κρεασίδης
Κυριακή 12 Φλεβάρη 2012, μια σχετικά ζεστή μέρα που αποδείχτηκε καυτή. Από όλες τις γειτονιές της Αθήνας, πλήθος κόσμου κατεβαίνει στο κέντρο της Αθήνας. Στο Σύνταγμα συγκροτείται ένα συγκλονιστικό συλλαλητήριο, ενάντια στην ψήφιση του δεύτερου μνημονίου από την κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου που στήριζαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Η κυβέρνηση υπό τον πρώην κεντρικό τραπεζίτη συγκροτήθηκε με απαίτηση της Τρόικας για οικουμενική πολιτική στήριξη των μνημονίων, ώστε να αντιμετωπιστεί η ογκούμενη λαϊκή οργή.
Από τις πρώτες της στιγμές η συγκέντρωση δέχτηκε τη βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ με ξυλοδαρμούς και χημικά. Στα πρώτα θύματα της επίθεσης οι Μανώλης Γλέζος και Μίκης Θεοδωράκης. Η έκπληξη για την κυβέρνηση; Οι διαδηλωτές δε διαλύονται! Για πάνω έξι ώρες ο αγωνιζόμενος λαός της Αθήνας πολεμούσε με την κρατική καταστολή στέλνοντας μήνυμα ανυπακοής.
Παρόμοιες εικόνες αστυνομικής αγριότητας και λαϊκής αντίστασης έρχονταν από τη Θεσσαλονίκη, από την πολιορκία του υπό κατάληψη κινηματοθέατρου «Ολύμπιον» από τα ΜΑΤ. Μια χώρα ξεσηκωμένη, με την οργή να βρίσκει δρόμο και να γίνεται αγώνας.
Ο ρόλος του δεν είχε τελειώσει
«Είδες τη διάταξη αυτής της μεγάλης μάχης του άστεως να σχηματίζεται σαφής και απειλητική, πρόσωπο με πρόσωπο: από τη μια οι οργανωμένοι, οι πειθαρχημένοι σε πολιτικές ομάδες κάτω από πλακάτ διαδηλωτές, από την άλλη οι σιδερόφρακτοι ενός σύγχρονου μεσαίωνα. Μικροσυγκρούσεις, μικροεπεισόδια, ώσπου να αρχίσουν να εκτοξεύονται από τα κοντινά σου πλέον σιδερόφρακτα όντα σωρηδόν τα χημικά, με σκοπό να αδειάσει εντελώς το κάτω μέρος της πλατείας… Μέσα στη νύχτα προβολείς τεράστιοι έδειχναν το σύννεφο από τα χημικά των δακρυγόνων να αιωρείται πάνω από το κεφάλι σου ασπρογάλανο. Πυκνό κι ογκώδες, ένας απειλητικός σωρείτης, που άρχισε να διαχέεται και να σκορπά το δηλητήριό του σε όλους τους δρόμους. Δρόμους πλημμυρισμένους από τον πειθαρχημένο σε κόμματα κόσμο, που είχε αποχωρήσει κακήν κακώς από την πλατεία, μα δεν απομακρυνόταν, περίμενε να ανασυνταχθεί και να εισβάλει πάλι στην κεντρική κάτω σκηνή, επειδή ο ρόλος του δεν είχε τελειώσει».
Από το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη Η Άκρα Ταπείνωση (εκδ. Καστανιώτη, 2015).
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
ΠΕΡΝΑ, ΤΡΙΖΟΥΝ
ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις κορυφωνόταν η πολιτική κρίση, καθώς γινόταν φανερό ότι η επίσημη πολιτική σκηνή μετά τη χώρα, οδήγησε στη χρεοκοπία και τον εαυτό της ψηφίζοντας υπέρ του μνημονίου. Έτσι 22 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και 21 της ΝΔ το καταψήφισαν, άλλοι 9 του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν επί της αρχής και καταψήφισαν για τα εργασιακά. Έτσι χάθηκαν 43 βουλευτές από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που φάνταζε ογκώδης και ακλόνητη. Ακολούθησε ο πανικόβλητος Καρατζαφέρης που εγκατέλειψε με 14 από 16 βουλευτές του την κυβέρνηση. Οι Βορίδης και Γεωργιάδης μεταπήδησαν από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, θεωρώντας χρυσή ευκαιρία για ενσωμάτωση στην κυβερνώσα Δεξιά την αποδυνάμωσή της. Η συμμετοχή των ΝΔ και ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου έσπρωξε κόσμο της Δεξιάς στη Χρυσή Αυγή, σε βάρος ειδικά του ΛΑΟΣ.
Η κοινοβουλευτική Αριστερά των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αντιπαρατέθηκε στη βουλή και ζήτησε εκλογές. Ούτε τολμούσε ούτε αποζητούσε την ανατροπή της μνημονιακής κόλασης από κοινωνικούς αγώνες. Δεν έθεσε μια γραμμή ανατροπής του κοινωνικού σφαγείου.
Στις 12 Φλεβάρη τη νύχτα κάτι είχε αλλάξει μέσα στην κοινωνία: Απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και της Βουλής, αλλά και αίσθηση αδυναμίας για να νικήσει ο μαχόμενος λαός στο δρόμο.
Οι εκλογές του επόμενου Μάη επιβεβαίωσαν αυτήν την τάση.
