της Ελένης Μπαρμπαλιά
Στις 2 Δεκέμβρη 2016, λίγες ημέρες μετά τις δηλώσεις Μοσκοβισί που ζητά νέο αίμα από τους εξαθλιωμένους αναπήρους χιλιάδες άτομα με αναπηρία διαδήλωσαν μαχητικά για άλλη μια φορά ζητώντας τη λήψη στοιχειωδών μέτρων για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Διεκδίκηση της ζωής και της αξιοπρέπειας που το αστοκοτζαμπάσικο πολιτικό προσωπικό τους στερεί τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και όχι μόνο.
Μακροχρόνιος ο αγώνας του αναπηρικού κινήματος για να μπορέσει η ελληνική κοινωνία του «Κωσταλέξι» να αλλάξει απαρχαιωμένα πρότυπα και λογικές που ήθελαν τον ανάπηρο ανίκανο να ενταχθεί στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Χορτασμένοι οι ανάπηροι κάθε 3η Δεκέμβρη από το πολιτικό σύστημα που φοράει τα «καλά» του σκύβοντας υποκριτικά το κεφάλι και υψώνοντας κορώνες για τους ήρωες της ζωής. Μαζί τους και εκπορνευμένοι δημοσιογράφοι που κινούν τα νήματα του πολιτικού συστήματος θα μιλήσουν για τους «ήρωες» μιας ζωής που καίγεται από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού λόγω της εξαθλίωσης και της φτώχειας. Από το 2010 και μετά τα άτομα με αναπηρία ζουν καθημερινά τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Το κάθε μνημόνιο βάζει και μια παραπάνω θηλιά στο λαιμό των αναπήρων και χρονίως πασχόντων, αφού σε απαίτηση της ΕΕ, του ΔΝΤ και με όχημα τα εργαλεία αξιολόγησης του ΟΟΣΑ καταργούνται κατακτήσεις μακροχρόνιων αγώνων του αναπηρικού κινήματος.
Το αναπηρικό κίνημα ζητάει διαχρονικά τον υπολογισμό του πρόσθετου κόστους που απαιτείται για την κάλυψη των αναγκών που πηγάζουν από την κάθε αναπηρία και χρόνια πάθηση, και το οποίο αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για τον σχεδιασμό ενός εθνικού προγράμματος δημοσίων πολιτικών για την αναπηρία. Το παραπάνω αίτημα μαζί με το αίτημα για την διακριτή καταγραφή των αναπήρων και χρονίως πασχόντων κατά τη διάρκεια της απογραφής του πληθυσμού από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αγνοείται συστηματικά από όλες τις κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένης και της τωρινής.
Οι μνημονιακές κυβερνήσεις, πρόθυμες στις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ για την μείωση του ποσού που κατευθύνεται στα επιδόματα αναπηρίας, επέλεξαν να καταστήσουν τα νέα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) σε σφαγεία των ποσοστών αναπηρίας βάσει των οποίων χορηγούνται τα αναπηρικά επιδόματα. Στα ΚΕΠΑ, οι ανάπηροι καλούνται σε επαναξιολόγηση, μέσω της οποίας τα ποσοστά αναπηρίας μειώνονται με στόχο την μείωση των δικαιούχων αναπηρικών επιδομάτων. Ο τρόπος δραστικής μείωσης των κονδυλίων για τα προνοιακά επιδόματα έχει ήδη βρεθεί. Με τον ασφαλιστικό νόμο Λοβέρδου αυστηροποιούνται οι προϋποθέσεις για την οριστικοποίηση των συντάξεων αναπηρίας με αποτέλεσμα χιλιάδες συντάξεις αναπηρίας από το 2011 έως και σήμερα να έχουν καταργηθεί. Με αυτές τις μεθόδους η αναπηρία στα χρόνια της μνημονιακής κρίσης γίνεται συνώνυμο της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Τα μνημόνια απαιτούν την μείωση των κονδυλίων για τον τομέα της πρόνοιας που είναι υποστελεχωμένος και παραδομένος στην μιζέρια πριν την οικονομική κρίση. Ο νόμος Μπόλαρη -ν.4125/11- έβαλε την ταφόπλακα στο στοιχειώδες προνοιακό σύστημα της χώρας με την αφομοίωση των Κέντρων Εκπαίδευσης Κοινωνικής Υποστήριξης ΑμεΑ στα νοσοκομεία της χώρας. Τα ΚΕΚΥΚΑμεΑ, η μοναδική προνοιακή δομή που λειτουργούσε στην παραμελημένη περιφέρεια της χώρας, αυτή τη στιγμή είτε είναι κλειστά και λεηλατημένα από τις διοικήσεις των νοσοκομείων είτε υπολειτουργούν παρέχοντας χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες.
Υγεία και Πρόνοια, κύριες συνιστώσες του κοινωνικού κράτους, υποχρηματοδοντούνται ετησίως σε αντίθεση με τα κονδύλια που κατευθύνονται για ενίσχυση της εθνικής άμυνας. Μονάδες χρονίως πασχόντων διαρκώς υποστελεχωμένα από γιατρούς νοσηλευτικό προσωπικό, τραυματιοφορείς κ.λπ. Ο εξορθολογισμός των φαρμακευτικών δαπανών επετεύχθη εις βάρος των ασφαλισμένων που κάθε χρόνο βάζουν και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τα σχολεία Ειδικής Εκπαίδευσης, στα οποία φοιτά μόλις το 15% των ατόμων με αναπηρία, λειτουργούν με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και με ελάχιστο βοηθητικό και νοσηλευτικό προσωπικό για την εξυπηρέτηση των αναγκών βαριά ανάπηρων, γεγονός που υποβαθμίζει την ποιότητα της εκπαίδευσης. Στην ίδια κατάσταση βρίσκονται και τα Κέντρα Διημέρευσης και Ημερήσιας Φροντίδας ΑμεΑ. Οι δομές πρόνοιας (ΚΔΑΠ-ΑμεΑ, ΚΗΦΗ, Βοήθεια στο Σπίτι κ.λπ) επαφίενται στα Επιχειρησιακά Προγράμματα των ΕΣΠΑ και στελεχώνονται με επισφαλές προσωπικό πληρωμένο μέσω των περίφημων βάουτσερ. Η τοπική αυτοδιοίκηση χάνει τον κοινωνικό χαρακτήρα της ανίκανη να παράγει ουσιαστική κοινωνική πολιτική για την αναπηρία.
Οι θεσμοί δείχνουν το πιο αποκρουστικό τους πρόσωπο ζητώντας την περαιτέρω μείωση των αναπηρικών επιδομάτων. Οποιαδήποτε μείωση τους μαζί με την αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους δείχνουν στα άτομα με αναπηρία και χρόνια πάσχοντες ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο μέσω των διαχειριστικών πολιτικών που έταζε η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. «Η αναπηρία δεν έχει χρώμα ούτε κόμμα» είπε στη μεγαλειώδη συγκέντρωση των αναπήρων ο Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας τους. Έχει όμως έναν κοινό εχθρό. Το σύστημα εκείνο που υπηρετεί τους άρπαγες του δημόσιου πλούτου και εξοντώνει τις ανθρώπινες ζωές με πρώτες τις ζωές των αναπήρων.
