Ο Ερντογάν θέλει να «αποκεφαλίσει» το HDP

«Χούντα εντός και εισβολή εκτός» είναι το δόγμα της Άγκυρας

του Γιώργου Παυλόπουλου

Καθεστώς στυγνού ολοκληρωτι­σμού με κοινοβουλευτικό μαν­δύα επιβάλουν ο Ταγίπ Ερντο­γάν και η κυβέρνησή του στην Τουρκία. Οι συλλήψεις των δύο ηγετών και αρκετών βουλευτών του αριστε­ρού, κουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP), τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή, κλιμακώνουν την επιχείριση κρα­τικής (και παρακρατικής) βίας και τρομοκρα­τίας που έχει εξαπολυθεί σε ολόκληρη τη χώ­ρα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιου­λίου — το οποίο, άλλωστε, ο ίδιος ο Ερντογάν είχε χαρακτηρίσει «δώρο του Αλλάχ», προδια­γράφοντας σαφώς τις προθέσεις του.

Οι πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι έχουν εκδοθεί εντάλματα για το σύνολο των 59 βουλευτών του κόμματος (σε σύνολο 550 με­λών της Εθβοσυνέλευσης), κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι η Άγκυρα επιδιώκει να το «αποκε­φαλίσει» και να το θέσει ουσιαστικά εκτός νό­μου. Είχε προηγηθεί, άλλωστε, τον περασμέ­νο μήνα, η αποπομπή των εκλεγμένων Κούρ­δων δημάρχων στην περιοχή του Ντιγιάρμπα­κιρ, καθώς και το λουκέτο σε μια σειρά έντυ­πα — όπως η αριστερή εφημερίδα Εβρενσέλ και η Τζουμχουριέτ. Έτσι, η Τουρκία επιστρέ­φει στις πιο σκοτεινές εποχές της σύγχρονης ιστορίας της, εφαρμόζοντας πρακτικές που στο παρελθόν είχαν ταυτιστεί με τους στρατηγούς, όμως οι εκπρόσωποι του «πολιτικού Ισλάμ» αποδεικνύουν ότι είναι σε θέση να τις εφαρ­μόζουν με την ίδια επιτυχία.

Αναμφίβολα δε, όλα αυτά αποτελούν συνέ­χεια της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στη Συρία και το Ιράκ, δύο γειτονικών χωρών των οποίων η διαδικασία βίαιου διαμελισμού επι­ταχύνεται. Πρακτικά, ο Ερντογάν και η «αυλή» του, μαζί φυσικά με το τμήμα της ολιγαρχίας που εκφράζουν πολιτικά, επιχειρούν έτσι να πετύχουν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Αφε­νός, να «τσακίσουν» τις προσπάθειες και τις φιλοδοξίες των Κούρδων να αποκτήσουν το δικό τους κράτος και, αφετέρου, να διασφα­λίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στη νέα «μοιρασιά» της Μέσης Ανατολής αλ­λά και ευρύτερα, όπως δείχνει και η συστημα­τική και διόλου αθώα αμφισβήτηση της Συν­θήκης της Λωζάνης.

Μάλιστα, το Κουρδικό και η γενικευμένη σύγκρουση με το ΡΚΚ (την οποία ο ίδιος προ­κάλεσε τινάζοντας στον αέρα την ειρηνευτική διαδικασία) φαίνεται πως εξυπηρετούν πλή­ρως την τακτική του τόσο στο εσωτερικό όσο και εκτός συνόρων, η οποία μπορεί να συνο­ψιστεί στη φράση «μέσα χούντα και έξω ει­σβολή». Πολύ περισσότερο καθώς τώρα, με­τά τη σύλληψη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, της Φιγκέν Γιουκσεκντάγ και των άλλων κορυ­φαίων στελεχών, η κουρδική οργάνωση και οι σύμμαχοί της είναι αντικειμενικά υποχρεωμέ­νοι να απαντήσουν με κλιμάκωση της δικής τους δράσης — κάτι που ήδη προαναγγέλθηκε.

Προφανώς, μέσα από αυτές τις ενέργει­ες, ο Ερντογάν επιχειρεί να προωθήσει και την προσωπική του ατζέντα, καθώς ποτέ δεν έκρυψε ότι έχει σκοπό να διασφαλίσει μια θέ­ση στην ιστορία εφάμιλλη, αν όχι ανώτερη από εκείνη του Κεμάλ Ατατούρκ. Σε καμία περί­πτωση, ωστόσο, αυτή η πλευρά δεν αποτελεί τον κύριο ή τον καθοριστικό παράγοντα των εξελίξεων. Η ρίζα τους πρέπει να αναζητηθεί στις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις του τουρκικού κεφαλαίου και της αστικής τάξης της γειτονι­κής χώρας, που μοιάζει να αισθάνεται αρκετά ισχυρή σε μια περιοχή η οποία κλονίζεται συ­θέμελα, ώστε να βάζει τον πήχη πολύ ψηλά, ενισχύοντας παράλληλα τις ένοπλες δυνάμεις της με τα πιο σύγχρονα αεροπλάνα, όπως εί­ναι τα «αόρατα» αμερικανικά F-35.

Η αποκάλυψη και ακύρωση αυτών των ακραία επικίνδυνων σχεδίων δεν μπορεί, φυ­σικά, να περάσει μέσα από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ούτε φυσικά από τη Ρωσία η οποία διανύει περίοδο… έρωτα με τον Ερντο­γάν. Εκείνοι που χαρακτηρίζουν την Τουρκία «ασφαλή χώρα» και συνάπτουν μαζί της απάν­θρωπες συμφωνίες για τους πρόσφυγες, εκεί­νοι που αντιμετωπίζουν την ηγεσία της ως πο­λύτιμο εταίρο και αξιόπιστο συνομιλητή, εκεί­νοι που επανειλημμένως έχουν χαρακτηρίσει τρομοκράτες τους λαούς που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, εκείνοι που επίσης επιδι­ώκουν να αρπάξουν κομάτια της ίδιας «πίτας», δεν είναι σύμμαχοι, αλλά εχθροί μας. Όπως και ο Ερντογάν