του Διονύση Ελευθεράτου
Φανταστείτε έναν τύπο που, για κάποιο λόγο, είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα επί δυο- τρία χρόνια. Υποθέστε ότι «προσγειώνεται» την επομένη της εκλογικής επικράτησης του Ντόναλντ Τραμπ και ακούει όλους αυτούς τους εκπροσώπους της «θεσμικής Ευρώπης» και της «κεντροαριστερούλας» politicallycorrect Αμερικής να στηλιτεύουν, ενίοτε με οιμωγές, τον ρατσισμό, την έχθρα για τους μετανάστες, κάθε φαλκίδευση ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ίσως ο συμπαθής «ήρωάς μας» αποκομίσει κάποια αμυδρά ιδέα για τον Τραμπ, κινδυνεύει όμως να μπερδευτεί σε βαθμό αφάνταστο για τα της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Γιατί; Μα διότι, κρίνοντας από τα λόγια «θλίψης» ή και «απόγνωσης» όλων τούτων των ιεροκηρύκων της νεοφιλελεύθερης –σε διάφορες, έστω παραλλαγές– «ορθοδοξίας», ο άνθρωπος μάλλον θα νομίσει ότι στα δυο-τρία χρόνια της δικής του «απουσίας» από τον πλανήτη Γη συντελέστηκαν τρομερές αλλαγές, με άρωμα «προοδευτικού ρετρό». Πιθανόν να εικάσει ότι η Ευρώπη υποδέχεται πλέον τους πρόσφυγες και μετανάστες περίπου όπως η Σουηδία της εποχής του Πάλμε. Και ότι στις σημερινές ΗΠΑ οι μειονότητες ζουν με την ανεμελιά ενός κοινοβίου στο Σαν Φρανσίσκο του 1967…
Ναι, έγινε κι αυτό το «θαύμα»… Χάρη στη νίκη του Τραμπ, «απέκτησαν» δημοκρατικά και αντι-ρατσιστικά χαρακτηριστικά οι πολιτικές και «μιντιακές» ελίτ όλου του κόσμου… Του κόσμου που «παύει» να είναι αυτός που εκείνες (οι ελίτ) έπλασαν. Προ νίκης Τραμπ…
Όχι, λοιπόν, στις ΗΠΑ δεν έχει καταστεί μόνιμο αστυνομικό παιχνίδι «αναψυχής» η θανάτωση Αφροαμερικανών στους δρόμους. Κάποια παρεξήγηση θα έγινε. Μάλλον θα πρόκειται για «video game» που έχει τόση πειστικότητα, ώστε οι μαύροι ξεσηκώνονται αδίκως. Ούτε διακατέχεται από ρατσιστικές προκαταλήψεις το αμερικανικό δικαστικό σύστημα, το οποίο, όπως μας θύμισε ο Άρης Χατζηστεφάνου προ διετίας (30/11/2014), μολονότι π.χ. στα εγκλήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά έχουν ίσο μερίδιο λευκοί και μαύροι, εκείνο στέλνει τους τελευταίους στη φυλακή σε ποσοστά από 20 έως 57% μεγαλύτερα. Στέλνει δε σε κελί έναν στους 14 μαύρους και έναν στους 106 λευκούς… Όχι, η Ευρώπη δεν διαλύει χώρες και κατόπιν ανεγείρει τείχη για να μείνουν μακριά τα θύματα. Φαίνεται πως σε κάποιο κακό όνειρο θα είδαμε τον περασμένο Μάρτιο τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ να συγχαίρει τις χώρες του Βίζεγκραντ για το κλείσιμο της «βαλκανικής διόδου». Α, μάλλον είναι παραίσθηση η ιδέα ότι η γερμανική κυβέρνηση προωθεί αυτήν την περίοδο μέτρα που –όπως εξηγεί και η Διεθνής Αμνηστία– μεταξύ άλλων «πετσοκόβουν» εμπράκτως το δικαίωμα στην αίτηση για χορήγηση ασύλου. Και για όλα τα άλλα, κάπως θα λάθεψε το μάτι ή το αφτί μας, βρε αδελφέ…
Όχι, δεν μπορεί ο «λαμπρός» κ. Τέο Φράνκεν, αρμόδιος για τη Μετανάστευση υπουργός στο Βέλγιο (όχι εκπρόσωπος κάποιας ευρωπαϊκής «λεγεώνας» της Κου Κλουξ Κλαν) να είπε στον Γιάννη Μουζάλα «πνίξτε τους», σε εκείνο το άτυπο συμβούλιο υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον περασμένο Ιανουάριο. Ποιος ξέρει μπορεί ο άνθρωπος να είπε «πλήξτε τους», εννοώντας τους διακινητές και όλοι να παράκουσαν…
Ούτε συνιστά σοβαρό λόγο να θυμώνει κανείς με την πρόσφατη δήλωση του Φράνκεν, ότι προτιμά να πουλήσει τα έπιπλα του γραφείου του για να πληρώσει το πρόστιμο που του επιβλήθηκε, παρά να χορηγήσει βίζα σε μια τετραμελή οικογένεια, από το Χαλέπι. Αυτή που κέρδισε σε βελγικό δικαστήριο το δικαίωμα μετάβασης στη χώρα, δοθέντος –άλλωστε– ότι εκεί μια γηγενής οικογένεια προθυμοποιήθηκε να της παράσχει στέγη. Ας το εκλάβουμε καλύτερα όλο αυτό ως επιθυμία –εκπεφρασμένη, έστω, με υπερβολικό τρόπο– του κ. Φράνκεν να ανανεώσει την επίπλωση του γραφείου του και ας αποφύγουμε την εξαγωγή εσφαλμένων συμπερασμάτων…
Κι όχι, δεν αρπάζει στ’ αλήθεια η Δανία τα χρήματα των προσφύγων, βάσει του νόμου που τέθηκε σε ισχύ στο τέλος Ιουνίου και ο οποίος προκάλεσε συνειρμούς (τς, τς, τς, οποία υπερβολή…) με αντίστοιχους «κανόνες» των ναζί σε βάρος των Εβραίων. Να δείτε που τα λεφτά αυτά το δανέζικο κράτος θα τα βάζει σε κάποιον προθεσμιακό λογαριασμό, προς όφελος των μεταναστών και προσφύγων. Τους το κρατάει για έκπληξη… Τώρα, λοιπόν, πάνω σε ένα Τραμπ-ολίνο υποκρισίας χοροπηδούν ένοχοι και συνένοχοι, προσπαθώντας να επιδείξουν όσο το δυνατόν καλύτερα την οψίμως εμφανισθείσα «ανθρωπιστική» ευαισθησία τους. Ακόμη και οι πέτρες φυσικά αντιλαμβάνονται ότι σε άλλους λόγους οφείλεται η αμηχανία και η δυσφορία τους για την επικράτηση του φαινομενικώς «αντισυστημικού» Τραμπ. Δεν είναι του παρόντος σημειώματος η επ’ αυτού ανάλυση, είναι όμως η υποκρισία. Ανάλογη εκείνης που χαρακτηρίζει π.χ. όσους πρώτα ξανακάνουν τη Γαλλία «πολέμαρχο» αποικιακής έμπνευσης, επιβάλλουν το νόμο για τα εργασιακά με καθεστώς έκτακτων υπερεξουσιών (παρακάμπτοντας την Εθνοσυνέλευση), απαγορεύουν ακόμη και διαδηλώσεις για την κλιματική αλλαγή και κατόπιν φωνάζουν: «Βοήθεια, έρχεται η Λεπέν, κινδυνεύει η δημοκρατία μας»…
ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, πείτε μας, εγχώριοι «μιντιακοί» φωστήρες: Είναι «γραφικός» ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία και άκρως …σοβαρό να κυβερνά τη Γαλλία πρόεδρος με 4% δημοτικότητα;
