Ο Τσίπρας βαφτίζει τη δεξιά πολιτική του αριστερή

του Δημήτρ Γρηγορόπουλου

H ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρά την προσχώ­ρησή της σε μιαν εκ­δοχή της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης δι­αχείρισης επιχειρεί να διατηρεί μια γέφυρα με την πάλαι ποτέ αριστε­ρή ταυτότητά της. Εγχείρημα εξαι­ρετικά δύσκολο, αφού η μνημονιακή πολιτική του δεν έχει απλώς ακυρώ­σει τις αριστερές αφετηρίες του, αλ­λά και το πρόγραμμα ήπιου νεοφιλε­λευθερισμού της ΔΕΘ, που απλώς επιχειρούσε να ανασχέσει πτυχές της ακραίας φτώχειας.

Η ανάσχεση της ακραίας φτώχειας διατηρείται ως στόχος σε μια προσπάθεια σύναψης σταθερών πολιτικών δεσμών με τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, τα οποία μαζικά προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ με την προσδοκία όμως μιας άλλης πολιτικής. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ζει με τον εφιάλτη της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, που επήλθε ως αποτέλε­σμα της απεμπόλησης του προοδευ­τικού προγράμματός του. Όπως συ­νέβη και με άλλα σοσιαλδημοκρα­τικά, αλλά και ευρωκομμουνιστικά κόμματα, που προσχώρησαν στον αστερισμό της νεοφιλελεύεθρης πο­λιτικής, η πλειοψηφία της κοινωνι­κής βάσης αλλά και τμήμα της ηγεσί­ας του ΠΑΣΟΚ προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ, που με περισσή δημαγω­γία αυτοπροβλήθηκε στις απογοη­τευμένες μάζες του ΠΑΣΟΚ ως το νεκραναστημένο συνεπές ΠΑΣΟΚ, που θα δικαίωνε τις ελπίδες τους.

Τώρα που και ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε τις προσδοκίες των προοδευτικών μαζών, που σχετικά πρόσφατα εντά­χτηκαν στις τάξεις του, πώς θα μπο­ρέσει να αποτρέψει ή να περιορίσει την αποστοίχισή του; Επειδή η λιτό­τητα είναι μια αναστρέψιμη πολιτική όχι μόνο στη χειμαζόμενη χώρα μας, αλλά συνολικά στην ΕΕ, μοναδική επιτρεπτή δυνατότητα για τον ΣΥ­ΡΙΖΑ παραμένει η νεοφιλελεύθερη πολιτική πρόνοιας που εφαρμόζεται στην ΕΕ, δηλαδή το δίχτυ προστασί­ας της ακραίας φτώχειας. Όπως ομο­λογεί και ο όρος, το πρόγραμμα αυτό δεν καλύπτει τα φτωχευμένα στρώ­ματα, αλλά μόνον το πιο ακραίο τμή­μα τους. Στην Ελλάδα που οι κάτω του ορίου φτώχειας αποτελούν περί­που το 1/3 του πληθυσμού και αυ­τοί που προσεγγίζουν το όριο αυτό αποτελούν το άλλο ένα τρίτο, το πρό­γραμμα ακραίας φτώχειας, θα καλύ­πτει στην καλύτερη περίπτωση μερι­κές εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιω­μένους όχι σε όλες τις βασικές ανά­γκες τους αλλά σε μερικές απ’ αυτές. Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται απ’ τα ελάχιστα κονδύλια που διατέθη­καν γι’ αυτά τα προγράμματα και που ανήλθαν στο «αστρονομικό» ποσό των 110 εκατ.!

Ωστόσο, η θρασύτα­τη δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί λαθραία να καλλιεργήσει την εντύ­πωση ότι παρά τις δυσκολίες και πι­έσεις, σε αντίθεση με τις προηγού­μενες μνημονιακές κυβερνήσεις, προστατεύει γενικά τους φτωχούς, ενώ απλώς καλύπτει ορισμένες ανά­γκες της πιο ακραίας φτώχειας. Άλ­λο εφεύρημα της συριζαϊκής προ­παγάνδας είναι η «δίκαιη» κατανο­μή των βαρών. Σύμφωνα μ’ αυτήν την αντίληψη επιβάλλονται βάρη και στους οικονομικά ασθενείς και στους ισχυρούς, αλλά με «ταξικό» πρόση­μο. Δηλαδή, λιγότερα πληρώνουν οι ασθενέστεροι και περισσότερα οι οι­κονομικά εύρωστοι. Η φτωχοποίηση όμως πλήττει όλο και πιο ανισόμε­τρα τους οικονομικά ασθενέστερους, αφού σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (10/7/16) το 80% των φορολογουμένων έχει εισόδημα κά­τω των 1.000 ευρώ το μήνα (μικτά), ενώ προβλέπεται περαιτέρω φτω­χοποίηση έως το 2018… Η απεγνω­σμένη προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ απ’ το ιδεολόγημα της προστασίας των φτωχών και της δίκαιης λιτότητας, περνάει στο κλασικό ρεφορμιστικό επιχείρημα του εξελικτικισμού:

«Και σήμερα εφαρμόζουμε κατά το δυνα­τόν το πρόγραμμά μας, όταν όμως η οικονομία μας περάσει τον κάβο (υποτίθεται απ’ το 2017) θα ξεδιπλώ­σουμε όλες τις πτυχές του προγράμ­ματός μας». Όμως στον ολοκληρω­τικό καπιταλισμό και δη για τις ανι­σόμετρα αναπτυσσόμενες χώρες, η υπερεκμετάλλευση της εργατικής τά­ξης θα είναι όρος της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Εκτός τούτου, ο ΣΥΡΙ­ΖΑ εκλέχτηκε, για να δώσει άμεσες λύσεις. Ακόμη και στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 έκλεινε κουτο­πόνηρα το μάτι στον ψηφοφόρο, επι­νοώντας το «παράλληλο» πρόγραμ­μα που όπως δηλώνει και ο όρος, θα εφαρμοζόταν παράλληλα και θα αντιστάθμιζε τις επιπτώσεις του μνη­μονίου. Τέλος, σε πρόσφατη συνέ­ντευξή του ο Αλ. Τσίπρας στο ΣΚΑΪ επισημοποίησε την ιδεολογική πο­λιτική στροφή και την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνοντας ότι: «Σή­μερα αριστερό και προοδευτικό είναι ό,τι μπορεί να δώσει προοπτική ανά­καμψης της οικονομίας και δημιουρ­γίας θέσεων εργασίας». Σε μια νεό­κοπη θεωρία της σύγκλισης, ο Αλ. Τσίπρας αναγορεύει την καπιταλιστι­κή διαχείριση σε αριστερή πολιτική, αρκεί να αναπτύσσει την οικονομία, έστω με υπερεκμετάλλευση, εκπόνη­ση της δημόσιας περιουσίας, κατα­στροφή του περιβάλλοντος και πο­λέμους, και να δημιουργεί θέσεις ερ­γασίας, έστω ολιγόμηνης διάρκειας, ανασφάλιστης πενιχρής αμοιβής και υπερεκμεταλλευόμενης. Μπορεί θε­ωρητικά το σχήμα του Αλ. Τσίπρα να αυτογελοιοποιείται, προπαγανδιστι­κά όμως μπορεί να αποδώσει, αφού δημαγωγικά απευθύνεται και «ενο­ποιεί» αριστερούς και δεξιούς…