του Γιώργου Παυλόπουλου
Ήταν γνωστό εδώ και πολύ καιρό, όμως πλέον είναι αδιαμφισβήτητο: Η πολιτική, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, ασκείται σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό μέσα από επιλεκτικές διαρροές απόρρητων εγγράφων, δημοσιοποίηση συνομιλιών και συναλλαγών που έχουν κατά καιρούς υποκλαπεί, αποκαλύψεις που αφορούν τη σημερινή ή αλλοτινή προσωπική ζωή και άλλους παρόμοιους δρόμους και μηχανισμούς. Μοιάζει, έτσι, διαρκώς περισσότερο με παραπολιτική, με ένα πολυδάπανο τηλεοπτικό σίριαλ που καθηλώνει τους πάντες στις πολυθρόνες, βυθισμένους μέσα στην αγωνία για το επόμενο επεισόδιο και τους πρωταγωνιστές του.
Αυτός, άλλωστε, είναι και ο βασικός στόχος: Να μετατραπούν οι φύσει πρωταγωνιστές των πολιτικών εξελίξεων σε απλούς θεατές τους. Να εξοβελιστούν στο περιθώριο της κοινωνίας του θεάματος, όπως την περιέγραφε πριν από πολλά χρόνια ο Γκι Ντεμπόρ. Να γίνει συνείδηση ότι τα όσα συμβαίνουν στην κεντρική σκηνή είναι πια υπόθεση των ειδικών, των μυημένων, αυτών που κατέχουν τα κατάλληλα εργαλεία και έχουν πρόσβαση στα άδυτα των υπηρεσιών και των φακέλων τους. Και να πειστούν έτσι, σιγά σιγά, ότι είναι μάταιο να διεκδικεί κανείς ρόλο και δη πρωταγωνιστικό, ακυρώνοντας στην πράξη και χωρίς ιδιαίτερη θεωρητική προσπάθεια το αξίωμα που θέλει την ταξική πάλη να είναι ο κινητήριος μοχλός της ιστορίας.
Όχι, λοιπόν, μας λένε. Η ιστορία δεν ταυτίζεται με την ιστορία της πάλης των τάξεων, των μεγάλων κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων, των ευθέως ανταγωνιστικών συμφερόντων. Η ιστορία προχωρά και γράφεται με τη γραφίδα των Wikileaks, στα εκατομμύρια έγγραφα των «Χαρτιών του Παναμά» και των υπεράκτιων εταιρειών, μέσα στα «βαλιτσάκια» των μυστικών υπηρεσιών, στους δορυφόρους και στους «ιούς» που κατασκοπεύουν τις συνομιλίες, τα κινητά, το Διαδίκτυο, ό,τι κινείται και εκφράζεται.
Η ουσία στην Ελλάδα δεν έγκειται στο τι πρεσβεύουν και τι κάνουν οι εκπρόσωποι του «κουαρτέτου» των δανειστών εδώ, ούτε η προκλητικά αντεργατική και αντιδημοκρατική πολιτική της κυβέρνησης και του μνημονιακού μπλοκ – είναι, αντιθέτως, το τι είπαν και πότε το είπαν οι κάθε Τόμσεν και Βελκουλέσκου, ποιος και γιατί το αποκάλυψε, με ποιον τρόπο. Αλλά και στην Ισπανία δεν έχει τόση σημασία το τι ζητούν και τι όχι οι Podemos για να μπουν σε μια κυβέρνηση, αλλά το εάν, πότε και πώς πήραν λεφτά από τον Τσάβες, την Τεχεράνη ή τη βασκική ΕΤΑ, όπως ισχυρίζονται τα έγγραφα, τα οποία (πιθανότατα) διέρρευσε το ίδιο το Υπουργείο Εσωτερικών που ελέγχεται από τον Ραχόι.
Ακόμη και για όσους διατηρούν επιφυλάξεις και συγκροτούν θύλακες αντίστασης, ο στρατός των μίντια, παραδοσιακών και νέων, έντυπων και κυρίως ηλεκτρονικών, έχει αναλάβει εδώ και καιρό δράση, με στόχο να τους εξαφανίσει. Η δε ενημέρωση άρπα-κόλλα, συναρπάζοντας με την ταχύτητα και την εικόνα, σκοτώνει σαν δηλητήριο.
