της Ειρήνης Κοσμά
Οι διαμαρτυρίες ενάντια στο νόμο για την εργασία οδεύουν προς την έκτη εβδομάδα, με τις οργανώσεις
των νέων να πρωταγωνιστούν. Στις 31 Μαρτίου, στην πιο σημαντική κινητοποίηση από την έναρξη του κινήματος, συγκεντρώθηκαν πάνω από 1,2 εκατ. διαδηλωτές, σύμφωνα με τους διοργανωτές.
Η Γαλλία φαίνεται πως ζει τις δικές της μέρες των αγανακτισμένων. Εδώ και περίπου δέκα μέρες, η πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι κατακλύζεται από χιλιάδες κόσμο, που πραγματοποιεί συμβολική κατάληψη στο πλαίσιο του κινήματος «Nuit Debout».
Λαϊκές συνελεύσεις όπου ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράσει τη γνώμη του, αρκεί η παρέμβασή του να μην ξεπερνά το χρονικό όριο των δύο λεπτών, πραγματοποιούνται καθημερινά. Από τα πιο δημοφιλή θέματα, το εκλογικό σύστημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα, τα κόμματα, που δεν τους αντιπροσωπεύουν πια. Επίσης, συζητήσεις γίνονται για το νόμισμα, την οικονομική πολιτική, αλλά και το μέλλον του κινήματος.
Παράλληλα, κλιμακώνονται σε ολόκληρη τη χώρα οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νομοσχέδιο για την εργασία που προωθεί η κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ. Επτά οργανώσεις, που εκπροσωπούν εργαζομένους, φοιτητές και μαθητές, κάλεσαν σε νέα κινητοποίηση για τις 28 Απριλίου. Σε κοινή ανακοίνωση οι οργανώσεις επισημαίνουν ότι η απόφαση απέναντι στην αδιάλλακτη κυβερνητική στάση και επιμονή στο σχέδιο υποστηρίζεται μαζικά από την κοινωνική πλειοψηφία.
Υπό την πίεση των αντιδράσεων, η κυβέρνηση δέχτηκε να συναντήσει εκπροσώπους των νέων. Ωστόσο οφείλει τώρα να απαντήσει στα αιτήματά τους, προστίθεται στην ανακοίνωση. Οι οργανώσεις σημειώνουν ακόμα ότι θα περιμένουν τις ανακοινώσεις που πρόκειται να κάνει ο πρωθυπουργός την ερχόμενη εβδομάδα για να διαμορφώσουν τη στάση τους.
Οι νεολαιίστικες οργανώσεις έγιναν δεκτές την περασμένη Τετάρτη από τους Υπουργούς Παιδείας, Νεότητας, καθώς και Εργασίας, ενώ επρόκειτο να συναντήσουν και τον πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς. Ζήτησαν να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα για να καταπολεμηθεί η επισφάλεια. Ωστόσο οι διαφορές παραμένουν. Οι επτά οργανώσεις επαναβεβαιώνουν «το αίτημά τους για απόσυρση του σχεδίου κοινωνικής υποβάθμισης και την ανάγκη για νέες κατακτήσεις στο μέτωπο των εργατικών δικαιωμάτων». Καταγγέλλουν το σχέδιο νόμου για το ότι «δεν σέβεται δικαιώματα, συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των σημερινών και των επόμενων γενιών», προσθέτοντας ότι «η ελαστικότητα και η επισφάλεια δεν αποτέλεσαν ποτέ παράγοντες προόδου στην εργασία».
Περιμένοντας τη νέα μέρα δράσης στις 28, «η κινητοποίηση της 9ης Απριλίου οφείλει να ενώσει όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές κατηγορίες, όλες εκείνες που μάχονται για την απόσυρση του νομοσχεδίου και απαιτούν μέτρα κοινωνικής προόδου. Η κυβέρνηση πρέπει να απαντήσει», υπογραμμίζουν. Για το διάστημα ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες καλούν σε πολλαπλασιασμό των πρωτοβουλιών με στόχο «να ακουστούν τα αιτήματα, να προετοιμαστεί η απεργιακή κινητοποιήση και να γίνουν διαδηλώσεις και δράσεις σε τοπικό επίπεδο».
Οι διαμαρτυρίες ενάντια στο νόμο για την εργασία οδεύουν προς την έκτη εβδομάδα, με τις οργανώσεις των νέων να πρωταγωνιστούν. Στις 31 Μαρτίου, στην πιο σημαντική κινητοποίηση από την έναρξη του κινήματος, συγκεντρώθηκαν πάνω από 390.000 διαδηλωτές κατά του νομοσχεδίου σύμφωνα με τις Αρχές, πάνω από 1,2 εκατ. σύμφωνα με τους διοργανωτές.
Ταυτόχρονα σχεδόν, το κίνημα της πλατείας Δημοκρατίας, που αμφισβητεί την κάθετη οργανωτική δομή των κομμάτων και των συνδικάτων και προτάσσει την ανάπτυξη ενός οριζόντιου κινήματος βάσης, μεγαλώνει. Η ιδέα του «Nuit Debout» έπεσε στις 23 Φεβρουαρίου, στο Παρίσι, με πρωτοβουλία της εναλλακτικής εφημερίδας Fakir και του υπευθύνου της Φρανσουά Ριφέν. Σκοπός του; Όπως δηλώνει ο Ριφέν: «Να τους κάνει να φοβηθούν». Ποιους; Την κυρίαρχη πολιτική και οικονομική τάξη, την οποία καταγγέλλει ο ίδιος στην ταινία του Merci Patron!, που σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Ήδη την έχουν δει περισσότεροι από 200.000 θεατές.
«Τι κάνουμε; Μετά τη διαδήλωση δεν επιστρέφω σπίτι μου» απαντά ο Ριφέν σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Télérama. Η ιδέα της κατάληψης μιας δημόσιας πλατείας γρήγορα πήρε μορφή. Και τις μέρες που ακολούθησαν, όλα είχαν οργανωθεί ώστε η μεγάλη διαδήλωση της 31ης Μαρτίου να καταστεί η αρχή ενός μεγάλου κινήματος ενάντια στον νόμο για την εργασία.
Τις πρώτες μέρες της κατάληψης, σημαντική ήταν η συμβολή παλαιότερων μαχητικών στελεχών της Αριστεράς, όπως η Λεϊλά Σαϊμπί, επιστήμονες, όπως ο οικονομολόγος Τομά Κουτρό, αλλά και κινήματα, όπως το DAL. «Χωρίς αυτούς και τη μαχητική εμπειρία τους, δεν θα είχαμε καταφέρει να συνεχίσουμε, εξηγεί ένας από τους διοργανωτές. Εκείνοι έκαναν τη δήλωση στη νομαρχία, χάρη στις πολιτικές τους γνώσεις δεν καήκαμε» σημειώνει ο Ριφέν.
Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της κατάληψης, άλλα πρόσωπα είχαν αναλάβει δράση στην πλατεία, σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Liberation. Δίπλα στους φοιτητές, μεσήλικες, πρώην στελέχη πολυεθνικών και άνεργοι. Εργαζόμενοι με εμπειρία στο συνδικαλισμό, που δηλώνουν ότι δεν έχουν τίποτα ενάντια στα κόμματα, όμως εύχονται κανείς να μην «καπελώσει» το νέο κίνημα. Σκοπός τους, «να γίνει πραγματικότητα μια δημοκρατία και να αποτελέσει η πλατεία το κέντρο όλων των μαχών».
Στο κίνημα συμμετέχουν επίσης μέλη της οργάνωσης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, όπως του NPA (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Το «Nuit Debout« φιλοδοξεί να αποτελέσει νέο ξεκίνημα για παλαιούς μαχητές, συχνά απογοητευμένους, αλλά όχι παραιτημένους. Οι κινητοποιήσεις που διοργανώνονται σε ολόκληρη τη Γαλλία, με αφορμή τον νόμο για την εργασία, αναδεικνύουν την ανάγκη αλλαγής στη μορφή πάλης και στις διεκδικήσεις.
Το κίνημα της πλατείας Δημοκρατίας έχει ήδη εξαπλωθεί σε περισσότερες από 20 γαλλικές πόλεις, με χιλιάδες πολίτες να συγκεντρώνονται στο κέντρο τους κάθε βράδυ για συζήτηση και αντιπαράθεση. Μετά τους αγανακτισμένους σε Ισπανία και Ελλάδα και το κίνημα Occupy, κυρίως στις ΗΠΑ, η Γαλλία παίρνει τη σκυτάλη στην αναζήτηση
