Αντιμέτωπος με την κυριολεκτική χρεωκοπία του πολιτικού οργανισμού στον οποίο προΐσταται βρίσκεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τα δυσθεώρητα χρέη της Νέας Δημοκρατίας, που σύμφωνα με το ίδιο το κόμμα φτάνουν τα 214 εκατομμύρια ευρώ, θέτουν επί τάπητος ένα επείγον ζήτημα οικονομικής διαχείρισης. Ο νέος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραχώρησε συνέντευξη Τύπου για το θέμα, παρουσιάζοντας ένα πλάνο αντιμετώπισης του εσωκομματικού χρέους. Όσο κι αν έντυσε το σχέδιό του με τεχνοκρατικό μανδύα, υποστηρίζοντας ότι τα οικονομικά του κόμματος έκαναν φύλλο και φτερό ορκωτοί λογιστές και με αμερικανιές τύπου κράουντ φάντινγκ (χρηματοδότηση από τα κάτω) που θα αντικαταστήσει την αιμοδότηση από την κρατική επιχορήγηση, η κοινή λογική λέει ότι αποκλείεται το χρέος αυτό να ξεπληρωθεί.
Το θέμα είναι εξόχως πολιτικό, από τη στιγμή που τα χρήματα αυτά δόθηκαν και …φαγώθηκαν ακριβώς λόγω της πολιτικής επιρροής του κόμματος. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι από τις λεγόμενες συστημικές τράπεζες, τα δάνεια που έλαβε το κόμμα ανέρχονται σε 180 εκατομμύρια ευρώ. Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ενημέρωση του Τύπου που έκανε να δήλωσε με «αρχοντιά» ότι δεν έχει νόημα να ερευνηθούν τα αίτια που οδήγησαν τη ΝΔ στην οικονομική κατάρρευση, ωστόσο ακριβώς εκεί βρίσκεται όλο το νόημα για το παρελθόν αλλά και το μέλλον του αστικού πολιτικού συστήματος που υπηρέτησε και συνεχίζει να υπηρετεί η Νέα Δημοκρατία.
Το εσωκομματικό Μνημόνιο που παρουσίασε ο νέος πρόεδρος της ΝΔ, δίνει λοιπόν άφεση αμαρτιών στα όσα έγιναν και δίνει …μνημονιακού τύπου λύσεις: Απολύσεις εργαζομένων, μειώσεις μισθών, αλλαγή γραφείων από την κοσμοπολίτικη λεωφόρο Συγγρού στη λαϊκή γειτονιά της οδού Πειραιώς, και άνοιγμα στη βάση του κόμματος που θα κληθεί να χρηματοδοτήσει τα λειτουργικά έξοδα του κόμματος. Σύμφωνα με το σχέδιο της ηγεσίας, η κρατική επιχορήγηση στο εξής θα κατευθύνεται εξ ολοκλήρου στην εξυπηρέτηση των δανείων. Είτε το σχέδιο του Κυριάκου στοχεύει στον εξορθολογισμό είτε απλώς είναι ένα προπέτασμα για να καλυφθούν τα οικονομικά όργια του παρελθόντος, η ουσία δεν αλλάζει: Η κρατική επιχορήγηση συνεχίζει να αιμοδοτεί ένα κομματικό σύστημα προκλητικής σπατάλης, σε μια εποχή κανιβαλικής λιτότητας και φτώχειας για τους πολλούς.
Γιώργος Λαουτάρης
