Πρόσφυγας ή μετανάστης; «Μονά ζυγά» χάνεις….

του Διονύση Ελευθεράτου

Οι «φρούραρχοι» της Ευρώπης, οι «καλοί» και οι «κακοί», η νηνεμία για το ουγγρικό δημοψήφισμα

Οι βασανιστές της Μακρονήσου ρωτούσαν συχνά τα θύματά τους εάν είχαν παιδιά. Εάν απαντού­σες καταφατικά σε ξυλοκοπού­σαν αγρίως, επειδή «είχες φτιάξει κομμουνιστάκια». Εάν απαντούσες αρνητικά πά­θαινες ακριβώς το ίδιο, διότι «αφοσιώθηκες στο κόμμα τόσο πιστά, που δεν έκανες οικογένεια»…

Ανάλογο «μονά ζυγά χάνεις» επιφυλάσσουν δι­άφορες εκφάνσεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού ρα­τσισμού. Τι είσαι; Πρόσφυγας ή οικονομικός μετα­νάστης; Αν είσαι πρόσφυγας μπορεί ίσως να ανα­γνωριστεί ο κίνδυνος, τον οποίο διατρέχει η ζωή σου, αλλά σε καταδικάζει ο νόμος των πιθανοτή­των. Προερχόμενος από χώρες πολέμου, τρόμου, ανασφάλειας, «ζώνεσαι» περισσότερες πιθανότη­τες να είσαι «καρύδι» περίεργης «καρυδιάς», που καταφθάνει με σκοτεινούς σκοπούς στην Ευρώ­πη. Τι κι αν οι ήδη υπάρχουσες «παροικίες» τζιχα­ντιστών στο Βέλγιο, τη Γαλλία ή την Αγγλία επαρ­κούν, όχι μόνο για «θεαματικές» επιχειρήσεις στην Ευρώπη, αλλά και για να στέλνουν «μυημένους» στη Μέση Ανατολή; Τι κι αν πριν από δυο μόλις μήνες ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Χάμοντ ανακοίνωσε πως πάνω από 600 υπήκοοι της χώρας του συνελήφθησαν, στην Τουρκία, ενώ μετέβαιναν στη Συρία, ξέχωρα από τους 800 Άγ­γλους που ήδη πολεμούσαν, ενταγμένοι στο «Ντά­ες» και την «Τζαμπχάτ αλ Νούσρα»; Εσύ είσαι ο νεοφερμένος, εσύ ο ύποπτος, εσύ και ο εισάγων, αν όχι καινά δαιμόνια, σίγουρα νέους πονοκεφάλους.

Τι; Είσαι οικονομικός μετανάστης; Ντροπή σου! Εδώ η καημένη Γηραιά Ήπειρος δεν προλα­βαίνει να δει τι θα κάνει με τους πρόσφυγες κι εσύ βρίσκεις την ευκαιρία να κουβαληθείς; Καμία κατα­νόηση για τα ζόρια που τραβάει η «Ευρώπη-φρού­ριο»; Οι «φρούραρχοι» όμως διατηρούν «σικ» γλώσσα. Δεν θα εκστόμιζαν ποτέ δημοσίως αυτό το «πνίξτε τους», που είπε κατ’ ιδίαν στον Γιάννη Μουζάλα ο Βέλγος υπουργός Ασύλου και Μετα­νάστευσης, Τέο Φράνκεν. Επισήμως, κάτι απλές «αποτροπές» είναι το ζητούμενο. Με τη φράση «ανεκόπη η πορεία του», ανακοίνωσαν το 1983 ο σοβιετικές αρχές την κατάρριψη του νοτιοκορεάτι­κου επιβατικού «τζάμπο», πάνω από τη Σαχαλίνη. Γιατί η τόσο λεπτή ορολογία να μην είναι κατάλλη­λη και για βυθίσεις σκαφών;

Οι «φρούραρχοι» δι­ατηρούν, ακόμη, ορισμένες περί ηθικής ευαισθησί­ες. Γιατί νομίζετε πως όλο και συχνότερα ισχυρίζο­νται πως «τώρα έρχονται περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες παρά πρόσφυγες», μολονότι βάσει των στοιχείων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ σε πο­σοστά 84% – 90% οι άνθρωποι που φθάνουν δια θαλάσσης στην Ευρώπη προέρχονται από «κλασ­σικές» εμπόλεμες περιοχές; Προφανώς για δυο λό­γους. Ο ένας λόγος είναι ότι φαντάζει βαρύτερο να αναχαιτίζεις, με φράχτες και με Φρόντεξ, τους κυνηγημένους από τις βόμβες παρά τους κυνηγη­μένους από την «απλή» ανέχεια. Ο άλλος λόγος: Οι ευθύνες της Δύσης είναι παντελώς αδύνατον να παραμείνουν αθέατες, όταν πρόκειται για τη βί­αιη διάλυση του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, αλ­λά και για ατέρμονες πολέμους, τύπου Αφγανιστάν.

Ακόμη και ο Τόνι Μπλερ παραδέχθηκε ότι η επι­δρομή των «προθύμων» στο Ιράκ, το 2003, έγινε «μήτρα» για το Ισλαμικό Κράτος… Αντιθέτως, η επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων αθωώνει με ευκολία τη Δύση για καταστάσεις και οικονομικές καθιζήσεις που «παράγουν» οικονομικούς μετα­νάστες. Γνωστή η επωδός: «Η Ευρώπη, η Δύση συνολικά, να υποδέχεται οποιονδήποτε αδυνατεί να βγάλει το ψωμί του στην Αφρική ή την Ασία; Ε, δεν γίνεται…». Άλλα, όμως γίνονταν και… παραγί­νονταν! Όταν, πχ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα υπερσύγχρονα ευρωπαϊκά αλιευτικά εισέρ­χονταν παράνομα στα χωρικά ύδατα της Σομαλί­ας, εξασφαλίζοντας στις αντίστοιχες εταιρείες κέρ­δη άνω των 300 εκατ. δολαρίων ετησίως, η απελ­πισία των γηγενών ψαράδων δεν είχε καμία ση­μασία για τους κερδισμένους της συγκεκριμένης μορφής πειρατείας. Όταν, όπως επιβεβαίωσαν οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΟΗΕ, οι δυτικές εταιρεί­ες επεξεργασίας αποβλήτων μόλυναν τα νερά της ίδιας χώρας, ελάχιστοι -στη Δύση- εξοργίζονταν.

Όταν, για να θυμηθούμε τα γραπτά του Εντουάρ­ντο Γκαλεάνο, η Shell και η Chevron ερήμωναν το δέλτα του ποταμού Νίγηρα, όλα ήταν «κανονικά». Και για να παραμείνουν «κανονικά», το 1995 η δι­κτατορία της Νιγηρίας απαγχόνισε τον ακτιβιστή- συγγραφέα Κεν Σάρο-Βίβα. Παραδείγματα μπο­ρούν να αντληθούν από πολλές χώρες. Επιλέξαμε τη Σομαλία και τη Νιγηρία, επειδή υπήκοοί τους αντιπροσωπεύουν πολυάριθμες μεταναστευτικές ομάδες στην Ευρώπη, οι ταγοί της οποίας τώρα κραυγάζουν: «Δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι». Έλα όμως που, επί δεκαετίες, άφθονες αφρικανικές και ασιατικές χώρες μετατρέπονταν -για χάρη δυτικών συμφερόντων- σε οικονομικά «ξέφραγα αμπέλια», με εργατικό δυναμικό παραδομένο στο «ξεζούμι­σμα», με λεηλατημένες πλουτοπαραγωγικές πη­γές και με απαγορευμένη κάθε σκέψη για προστα­σία της εγχώριας παραγωγής.

Η ευτυχία της «πα­γκοσμιοποίησης», γαρ… Το «φρούριο» όμως ξέ­ρει και από κατανομές ρόλων: Δεν μπορεί και στο προσφυγικό πεδίο το Βερολίνο να είναι ο «κακός». Το ρόλο τον αναλαμβάνει εν προκειμένω η Βιέννη, με τις χώρες του Βίζεγκραντ. Παρατηρήσατε κάτι; Η Γερμανία και η Κομισιόν, που βγάζουν αφρούς εάν μία χώρα τολμήσει να θέσει σε δημοψήφισμα τα της οικονομικής πολιτικής, ούτε κραύγασαν, ού­τε απείλησαν όταν η ουγγρική κυβέρνηση ανακοί­νωσε ότι προτίθεται να στήσει κάλπες, αμφισβητώ­ντας το «ευρωπαϊκό σχέδιο» για το προσφυγικό.