ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΦΑΚΑΚΗΣ*
Πρώτο καθήκον η κλιμάκωση των αγώνων
Βαδίζουμε προς την 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα σε συνθήκες επιδείνωσης της κρίσης και η εργατική αντίσταση δυναμώνει ενάντια στο ασφαλιστικό – σφαγείο και το 3ο μνημόνιο, ενάντια σε ΕΕ και ΝΑΤΟ που με τη συνεργασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κλιμακώνουν την επέμβαση στη Συρία, απλώνουν το φράχτη στο Αιγαίο και πνίγουν τους πρόσφυγες.
Η πανεργατική απεργία-σεισμός στις 4 Φλεβάρη και η μαζική κινητοποίηση για ανοιχτά σύνορα στον Έβρο στις 23-24 Γενάρη υπογραμμίζουν το αγωνιστικό και πολιτικό προχώρημα του κόσμου. Επιβεβαιώνουν όσους επιμένουμε ότι η εργατική τάξη είναι δυνατή και όχι ηττημένη και «αμήχανη» μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η στροφή αριστερά μεγαλώνει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και τη δράση της μπορεί να κερδίζει πρωτοπόρα κομμάτια που αναζητούν εναλλακτική πέρα από τα αδιέξοδα της ρεφορμιστικής στρατηγικής, όπως φαίνεται και από το πρόσφατο γκάλοπ της MRB που δίνει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ποσοστό 1,9%.
Η κλίμακα της αντιπαράθεσης ανεβαίνει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει ν’ ανταποκριθεί στις προκλήσεις και ευκαιρίες που ανοίγονται. Η 3η Συνδιάσκεψη είναι κρίσιμη για να χαράξει σαφή προσανατολισμό, μακριά από λάθη που κόστισαν και στην καθυστέρηση της διεξαγωγής της και συνολικότερα στην παρέμβασή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Πρώτο καθήκον είναι η στήριξη και κλιμάκωση των αγώνων, με κέντρο τα δυνατά κομμάτια της εργατικής τάξης που συσπειρώνουν γύρω τους τα υπόλοιπα και μπορούν να γίνονται σημείο αναφοράς για αγρότες, δικηγόρους, μικρομεσαίους. Απεργίες διαρκείας κόντρα στις αντεργατικές επιθέσεις, οργάνωση και συντονισμοί από τα κάτω, όχι συμβολικές κινητοποιήσεις και στάση αναμονής. Ταυτόχρονα σκληρές μάχες ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στην κλιμάκωση του πολέμου, την “Ευρώπη φρούριο”, τα κλειστά σύνορα και τα στρατόπεδα κράτησης προσφύγων και μεταναστών, με μεγάλο σταθμό την πανευρωπαϊκή μέρα δράσης στις 19 Μάρτη.
Πρωτοστατούμε στις μάχες εφαρμόζοντας στην πράξη το ενιαίο μέτωπο, αυτή την πολύτιμη και επίκαιρη παρακαταθήκη των επαναστατών της δεκαετίας του’20. Χωρίς σεχταρισμούς και καταγγελίες, χωρίς να ταυτίζουμε π.χ. τους χιλιάδες απεργούς της πανεργατικής με …τον Παναγόπουλο, καλώντας σε «ανεξάρτητες συγκεντρώσεις» τύπου ΠΑΜΕ. Με στόχο να συνδεθούμε και να κερδίσουμε στις γραμμές μας τους χιλιάδες αγωνιστές που σπάνε με τις αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ και βγαίνουν στους δρόμους ενάντια στην πολιτική του. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, οι πρωτοβουλίες που παίρνουν ΚΕΕΡΦΑ και «Συντονισμός ενάντια στα Μνημόνια» είναι πολύτιμες και πρέπει να στηριχτούν ενεργά από το σύνολο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Καθοριστικό καθήκον στη συγκυρία που η συζήτηση για την προοπτική μετά την διάψευση προσδοκιών από μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» ξεκινάει από πιο προχωρημένη αφετηρία και γίνεται μαζικά, είναι η κλιμάκωση των αιτημάτων. Η προβολή του αντικαπιταλιστικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που με τα αιτήματα για διαγραφή του χρέους, ρήξη με ευρώ-ΕΕ, κρατικοποίηση των τραπεζών και εργατικό έλεγχο μπορεί να κερδίσει την εργατική ηγεμονία μέσα στον ξεσηκωμό ενάντια στο σφαγείο του 3ου μνημονίου. Να απαντήσει ξεκάθαρα στο ερώτημα «ποιος – ποιον», προβάλλοντας ότι η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να επιβάλλει αυτό το πρόγραμμα παίρνοντας τον έλεγχο της οικονομίας και όλης της κοινωνίας.
Για μεγάλο διάστημα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σπατάλησε χρόνο και δυνάμεις κυνηγώντας συμμαχίες, στα πλαίσια της «μετωπικής συμπόρευσης», με δυνάμεις που διεκδικούσαν να εγκαταλειφθεί το «βαρίδι» του αντικαπιταλισμού που τάχα περιορίζει την πλατιά απεύθυνση. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του ΣΕΚ μαζί με πολλούς άλλους δώσαμε μάχη ενάντια σ’ αυτήν την προσπάθεια προσαρμογής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τα δεξιά. Οι εξελίξεις μας επιβεβαιώνουν. Όχι μόνο γιατί συνιστώσες, υπέρμαχοι της «συμπόρευσης», αποχώρησαν παραμονές των εκλογών του Σεπτέμβρη προς τη ΛΑΕ, αλλά και γιατί η στρατηγική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής αναδεικνύεται σαν η μόνη ρεαλιστική μέσα στην μεγαλύτερη κρίση του συστήματος.
Δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, αντικαθιστώντας τη φράση «συμπόρευση» με την «πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της ανατροπής». Η άλλη όψη του ενιαίου μετώπου, της κοινής δράσης στο κίνημα, δεν είναι η δημιουργία ενός νέου μετώπου με πρόγραμμα-«μέσο όρο» με άλλες δυνάμεις, που θα αντικαταστήσει, «μετασχηματίσει» ή «υπερβεί» την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αντίθετα, είναι η προσπάθεια να δυναμώσουμε την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κερδίζοντας χιλιάδες νέα μέλη.
Σ’ ένα μέτωπο οργανώσεων και αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς που θα λειτουργεί οργανωμένα και δημοκρατικά. Με διαδικασίες ανοιχτές, συχνές και απλές που διευκολύνουν τη συμμετοχή όλων των μελών. Με προσπάθεια σύνθεσης αλλά και σεβασμού όλου του πλούτου των διαφορετικών απόψεων και αναλογική εκπροσώπησή τους στα όργανα. Η 3η Συνδιάσκεψη πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά στην εγκατάλειψη άδικων εκλογικών συστημάτων ενιαίας λίστας και την υιοθέτηση της απλής αναλογικής.
*στέλεχος του ΣΕΚ
