του Γεράσιμου Λιβιτσάνου
Γαλάζιος πύργος από τραπουλόχαρτα
Ότι κι αν προκύψει από τις κάλπες για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας που ανοίγουν σήμερα στις 7 το βράδυ, είτε νέος αρχηγός είναι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, είτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα υποχρεωθεί να αναζητήσει εκ νέου τον ρόλο του στο υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό της αστικής διαχείρισης. Κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. …
Το εμφανές ζητούμενο προκειμένου ένα από τα κόμματα του νέου δικομματισμού, να λάβει το χρίσμα των εγχώριων και διεθνών συμφερόντων είναι η δυνατότητα του να εφαρμόζει τις ακραίες πολιτικές του μνημονίου παρέχοντας παράλληλα και το κατάλληλο παραμύθι διασφάλισης της «κοινωνικής ησυχίας». Αν κι εφόσον λοιπόν το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, παραμείνει εκτός της εφαρμογής σεναρίων «ευρύτερων» και «οικουμενικών» κυβερνήσεων επ’ αυτού θα κριθεί το επόμενο διάστημα. Όσο δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα εισπράττει την λαϊκή δυσαρέσκεια.
‘Ότι δηλαδή είχε επισημάνει σε ανύποπτο χρόνο ο Νίκος Δένδιας, που πολύ συνειδητά δεν «κατέβηκε» ως υποψήφιος στις εκλογές παρότι πολλοί θεωρούν ότι αν το έκανε θα ήταν το φαβορί : «Λένε πολλοί ότι η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται “rebranding”. Εγώ λέω ότι το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και χρειάζεται “relaunching”, να το ξεκινήσεις ξανά από την αρχή, να το επανιδρύσεις. Το τι θα περιέχει αυτό… Κατά την άποψή μου, θα πρέπει να είναι ευρύτατο.Η διαδικασία διαδοχής μετατράπηκε σε προσωπικές διαφορές που θα αφήσουν ουλές». Μάλιστα ο Ν.Δένδιας έγινε ποιο σαφής λέγοντας (σε συνέντευξή του) πώς «μετά την εκλογή του προέδρου, θα πρέπει να κάνουμε αυτά που δεν έχουμε κάνει. Πρώτα, να κάνουμε μια αυτοκριτική, τι κάναμε καλά και τι στραβά, όταν συγκυβερνήσαμε τον τόπο για δύο χρόνια». Πρόσθεσε πως το θέμα είναι αρχικά «τι θα κάνουμε μόνοι μας και μετά βλέπουμε εάν υπάρχουν συμβατότητες με την κυβέρνηση ή με μια κυβέρνηση προερχόμενη από αυτόν τον πολιτικό χώρο που κυβερνάει σήμερα».
Το εν λόγω στοιχείο φαίνεται πώς έχει γίνει αντιληπτό από τους δύο διεκδικητές της ηγεσίας της Ν.Δ, με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να φαίνεται πιο «ταιριαστός» με βάση το συγκεκριμένο κριτήριο. Από την άλλη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν και προκρίνει το έντονα νεοφιλελεύθερο προφίλ του διανθίζει επίσης την πολιτική επιχειρηματολογία του με αναφορές στο λαϊκό στοιχείο.
Χαρακτηριστική ήταν η αντιπαράθεση σχετικά με την ιδεολογική φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας, που έγινε κατά την διάρκεια της εβδομάδας ανάμεσα στους δύο βασικούς διεκδικητές της ηγεσίας. Εντυπωσιάζουν οι αναφορές και επιλογή των λέξεων από αμφότερους αφού γίνονται σχεδόν με …μαρξιστικούς όρους: «Εμείς δεν είμαστε εκφραστές μόνο όσων έχουν τα μέσα παραγωγής. Δεν είμαστε ταξικό κόμμα.Είμαστε κόμμα λαϊκό, νοιαζόμαστε και θέλουμε να εκφράσουμε όλες τις κοινωνικές ομάδες και πολύ περισσότερο τις αδύναμες ομάδες» επισήμανε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης επιδιώκοντας να προσδώσει στο «λαϊκό» προφίλ που με επιμέλεια κτίζει. «Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο αστικό λαϊκό κόμμα το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί να περιχαρακώνεται ταξικά» ήταν η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αν και στην συνέχεια υπερασπίστηκε τις απολύσεις στο δημόσιο που είχε προγραμματίσει ως αρμόδιος υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. ‘Όπως είπε «ο κ. Μεϊμαράκης θα θυμάται ότι δεν εξέφρασε καμία δημόσια ούτε ιδιωτική διαφωνία τότε για τις απολύσεις. Οι απολύσεις ήταν μια δύσκολη πολιτική απόφαση και τη σήκωσα μόνος μου χωρίς ιδιαίτερη στήριξη, ήταν όμως συμβατική δέσμευση της Κυβέρνησης. Δεν μ’ αρέσει η εκ των υστέρων κριτική». Αυτή η τελευταία παρατήρηση αφορούσε δηλώσεις του Β.Μειμαράκη που χαρακτήρισε λάθος της τότε κυβέρνησης την απόλυση των καθαριστριών.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι δύο «μονομάχοι» καθιστούν σαφές ότι άμεσα θα λειτουργήσουν παραπληρωματικά στην άμεση εξυπηρέτηση των προτεραιοτήτων του κεφαλαίου, που είναι ή εφαρμογή των βασικών μνημονιακών στόχων του 2016: Την πλήρη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος στις ανάγκες της αγοράς, την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου και την προσαρμογή της εργατικής νομοθεσίας σε νεοφιλελεύθερα μοντέλα.
Όλα αυτά στην …σκιά του «πολιτικού φαντάσματος» που αποκαλείται Κωνσταντίνος Καραμανλής, αφού η λεγόμενη «καραμανλική» πτέρυγα φέρεται να λειτουργεί όχι μόνον ως ρυθμιστής των εσωκομματικών συσχετισμών όσο και σαν ισορροπιστής συνολικά του πολιτικού τοπίου. Έντονη ήταν η φημολογία σύμφωνα με την οποία η συγκεκριμένη «ομάδα» ήταν αυτή η οποία βοήθησε στο να βρεθεί κοινός τόπος ανάμεσα σε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση προκειμένου να υπάρξει συναίνεση για την σύνθεση ανενεργών ανεξαρτήτων αρχών όπως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.
