ΕΓΚΡΙΣΗ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ
Το νομοσχέδιο με τα λεγόμενα προαπαιτούμενα του Δεκεμβρίου πέρασε από την βουλή, με τις 153 ψήφους της ασθμαίνουσας κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά τα σημαντικότερα έπονται. Οι εκπρόσωποι των θεσμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ, ESM και ΔΝΤ) έδωσαν την άδεια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να αφήσει τέσσερα καυτά θέματα που συνδέονται με την πρώτη αξιολόγηση για Γενάρη – Φλεβάρη: το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, την προώθηση της ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ (κάνε κλικ εδώ) και τη συγκρότηση του περιβόητου Ταμείου γενικής εκποίησης του δημόσιου πλούτου. Σε αντάλλαγμα βέβαια έλαβαν από τη νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα τις φρικιαστικές ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» (βλ. σχετικό κείμενο) και την προώθηση της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης στο δημόσιο, με όπλο και το νέο μισθολόγιο δημοσίων υπαλλήλων (βλ. κείμενο για μισθολόγιο δημοσίου).
Από τη διαδικασία ψήφισης και του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, προκύπτουν δύο βασικά συμπεράσματα για την κυβερνητική πολιτική, το πλασάρισμά της και τον τρόπο αντιμετώπισής της. Το πρώτο αφορά την κυβερνητική προπαγάνδα και ειδικά την τρομερή προσπάθεια να βαφτίζεται σε κάθε μέτρο το κρέας – ψάρι. Η εισβολή των εταιρειών – γύπες στην Ελλάδα βαφτίστηκε «προστασία της πρώτης κατοικίας». Η μεθόδευση ιδιωτικοποίησης του ΑΔΜΗΕ βαφτίζεται κρατικοποίηση. Όσο για την κατοχύρωση του μνημονιακού φτωχολόγιου στο δημόσιο, αυτή μετατρέπεται σε «αυξήσεις στους μισθούς». Στο επικοινωνιακό παιχνίδι της κυβέρνησης συνεργούν και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, είτε προβάλλοντας την κυβερνητική προπαγάνδα, είτε πυροβολώντας τα μέτρα από τα δεξιά. Για παράδειγμα, σύσσωμα τα μνημονιακά ΜΜΕ εγκαλούσαν την κυβέρνηση για αυξήσεις στους δημόσιους υπαλλήλους την ώρα που αυτή έκανε τη δουλειά του συστήματος. Η «αριστερή κυβέρνηση» εφαρμόζει την δεξιά πολιτική, αλλά πολύ πιο επιδέξια από τους αδέξιους καραμπινάτους δεξιούς. Αυτό σημαίνει όμως πως η κριτική και αναίρεση της κυβερνητικής προπαγάνδας πρέπει να είναι συγκεκριμένη και πραγματικά ανατρεπτική.
Το δεύτερο έχει να κάνει με την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτή έχει ξεκόψει βεβαίως από κάθε έννοια φιλολαϊκής κατεύθυνσης. Αλλά δεν είναι απλά μια πολιτική λιτότητας και περικοπών. Μια τέτοια προσέγγιση είναι επιφανειακή, δεν μπορεί να κατανοήσει το βάθος και τον χαρακτήρα της αστικής επίθεσης, που υλοποιεί η κυβέρνηση. Το συνεκτικό στοιχείο της είναι η επιχείρηση αστικής αναδιάρθρωσης για την αντιδραστική αναδόμηση του ελληνικού καπιταλισμού, με όπλο τα πακέτα «μεταρρυθμίσεων» και τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Γι’ αυτό για παράδειγμα στο δημόσιο, έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο το ύψος του μισθού, αλλά πολύ περισσότερο η σύνδεσή του με την αξιολόγηση, όπως και η μισθολογική πριμοδότηση των στελεχών, έτσι ώστε να μπορούν να παίξουν τον αντιδραστικό διευθυντικό τους ρόλο.
Γιάννης Ελαφρός
Διαβάστε ακόμα στο αφιέρωμα του Πριν για τα νέα προαπαιτούμενα:
Στο σφυρί τα μισά κόκκινα δάνεια του Λεωνίδα Βατικιώτη
