του Μιχάλη Παπαμακάριου
Σπάει η αναμονή, δυνατότητα παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα
Η πρωτοβουλία του Τσίπρα για σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών μας φέρνει όχι και τόσο ευχάριστες μνήμες. Η προηγούμενη φορά που έγινε κάτι τέτοιο είχε ως συνέπεια την πραξικοπηματική ανατροπή του «Όχι» του ελληνικού λαού και το άνοιγμα του δρόμου για την έλευση του 3ου μνημονίου… Η τωρινή πρωτοβουλία Τσίπρα για καλύτερη οχύρωση του μνημονιακού δρόμου, ώστε να παρθούν αποφάσεις «με εθνική σημασία», οπωσδήποτε αντανακλά την σοβαρότητα της κατάστασης, η οποία κατά τη γνώμη μας οφείλεται κυρίως σε τρία σημεία.
To πρώτο έχει να κάνει με τη βαρβαρότητα των μέτρων που επείγεται η κυβέρνηση να περάσει και ειδικά το νέο ασφαλιστικό του οποίου οι κατευθύνσεις κάνουν το νόμο Γιαννίτση να φαντάζει «κεϋνσιανή» όαση. Αυτό σε συνδυασμό με την διαδικασία που αναπτύσσει ήδη ο νόμος για τους πλειστηριασμούς και την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, τη γενικότερη κατάσταση της φτώχειας και της ανεργίας και τις πιέσεις των δανειστών για επιτάχυνση του προγράμματος των ιδιωτικοποιήσεων κάνει τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να επιδιώκει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση όλων των αστικών, μνημονιακών δυνάμεων από την ακέφαλη ΝΔ μέχρι τον Λεβέντη….
Το δεύτερο αφορά τις διεθνείς εξελίξεις μετά τα γεγονότα στο Παρίσι και ειδικά την πιθανότητα αναβάθμισης των πολεμικών επιχειρήσεων από την ΕΕ στην Μέση Ανατολή, η οποία μετά τη κατάρριψη του Ρώσικου αεροπλάνου από τη Τουρκία αποκτά ακόμη πιο επικίνδυνες διαστάσεις. Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν ξανά στη περιοχή μας και όποιος νομίζει ότι η Ελλάδα θα μείνει μακριά από τυχόν πολεμική εμπλοκή, επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι φιλειρηνική, τη στιγμή που στηρίζεται στις δόσεις των Ευρωπαίων «επιτρόπων» και βρίσκεται σε στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, είναι βαθιά γελασμένος. Οι επιθέσεις στο Παρίσι θα τροποποιήσουν ριζικά το πλαίσιο αντιμετώπισης των προσφύγων και των μεταναστών, με πολύ σοβαρές συνέπειες για αυτούς τους ανθρώπους και βέβαια την ελληνική κοινωνία, που σε καθεστώς απανωτών κλεισιμάτων συνόρων από άλλα κράτη της ΕΕ και των Βαλκανίων, θα έχει να αντιμετωπίσει πρωτοφανέρωτα προβλήματα.
Το τρίτο και πολύ σημαντικό σημείο είναι το ότι φαίνεται να σπάει η αναμονή και να επανεμφανίζεται στο προσκήνιο, αν και ακόμα αδύναμος, ο λαϊκός παράγοντας, όπως ήδη έδειξε η απεργία της 12ης Νοέμβρη, οι διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου, το αγροτικό συλλαλητήριο, η μεγάλη διαδήλωση των ΑΜΕΑ, επίσης των συνταξιούχων και οι πολύ ελπιδοφόρες διεργασίες και κινητοποιήσεις στο χώρο των πεντάμηνων. Η κυβέρνηση προφανώς και ανησυχεί από αυτή την αγωνιστική κινητικότητα, την περίμενε αργότερα, όπως και άλλοι, ακόμα και μέσα στην αριστερά. Η παραίτηση Σακελλαρίδη αντανακλά ως ένα βαθμό και αυτή τη πίεση και ο Τσίπρας έχει κάθε λόγο να φυλάει τα νώτα του και να πάρει μέτρα προφύλαξης του κυβερνητικού μνημονιακού μπλοκ.
Απεργιακή συγκέντρωση στο Μουσείο στις 3 Δεκέμβρη από πρωτοβάθμια σωματεία
Σε αυτά τα πλαίσια η προκήρυξη της γενικής απεργίας της 3ης Δεκέμβρη, παρά τη γνωστή μεθοδολογία κήρυξης της από την γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την ανυπαρξία σχεδίου δράσης για τη συνέχιση των αγώνων, μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί από τις ταξικές δυνάμεις ώστε να συγκροτηθεί παραπέρα, να μαζικοποιηθεί και να πολιτικοποιηθεί η τάση αγωνιστικής επανεμφάνισης του εργατικού, λαϊκού παράγοντα. Σε αυτό το βασικό καθήκον επιχειρεί να συμβάλει η πρωτοβουλία σειράς εργατικών σωματείων και ταξικών συνδικαλιστών που συνεδρίασε προχθές στο ΕΚΑ και αποφάσισε να καλέσει σε συγκέντρωση στο Μουσείο το πρωί της απεργίας και να προτείνει σε όλα τα σωματεία την διοργάνωση πανεργατικού, παλλαϊκού συλλαλητηρίου για τις 12 Δεκέμβρη με αιχμή το ασφαλιστικό.
Παράλληλα η φετινή επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη μπορεί να αποτελέσει έναν κόμβο πάλης, ειδικά για τη νεολαία. Μια νεολαία που αναζητεί να σπάσει τα δεσμά που επιβάλλει η κυβέρνηση, η ΕΕ, το κεφάλαιο και οι φασιστικές εφεδρείες του. Οι φετινές διαδηλώσεις δεν μπορεί παρά να συνδεθούν με τα εργασιακά, εκπαιδευτικά και δημοκρατικά αιτήματα των νέων ανθρώπων και ειδικά με την πάλη αποτροπής της πρωτοφανούς προσπάθειας έκδοσης των πέντε Ελλήνων φοιτητών στις ιταλικές κατασταλτικές αρχές.
Σημείο κλειδί δίχως άλλο σε αυτή τη αναγκαία και πολυεπίπεδη πάλη αποτελούν τα πολιτικά καύσιμα που χρειάζεται το μαζικό κίνημα και η Αριστερά για μια τέτοια αντεπίθεση. Το σαφές και χωρίς αστερίσκους αντικυβερνητικό στίγμα, το σπάσιμο του υπεραντιδραστικού κρίκου της ΕΕ, η αναβάθμιση του αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού προσανατολισμού και η πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες, αποτελούν εκείνα τα πολιτικά σημεία τα οποία μπορούν να συγκροτήσουν το αναγκαίο πλαίσιο μιας ανατρεπτικής παρέμβασης που θα σταθεί απέναντι στο αστικό μνημονιακό μέτωπο και τις «συνεννοήσεις» του. Οι πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ενωτική αγωνιστική πορεία ανάπτυξης του μαζικού κινήματος σε αυτό το καθήκον επιχειρούν να συμβάλλουν και θα συνεχιστούν.
