ΙΑΣΟΝΑΣ ΣΙΑΜΑΝΤΑΣ 17 χρονών-μαθητής 2ου Λυκείου Ναυπάκτου
Κάθε χρόνο αυτές οι μέρες έχουν μια ιδιαίτερη φόρτιση. Οι μνήμες του Πολυτεχνείου ξυπνούν καθώς νέοι και παλιοί αγώνες όλο και αναζωπυρώνονται. Το Πολυτεχνείο για μας αποτελεί έμπνευση όχι μόνο γιατί υπήρξε αποκορύφωμα του αντιδικτατορικού αγώνα αλλά και γιατί έδειξε ότι ο οργανωμένος και μαχητικός λαός μπορεί να νικήσει ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, ότι η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται σωτήρες αλλά μπορούν όταν οργανωθούν να ανατρέψουν κάθε λογής χούντα.
Ιδιαίτερα όμως σήμερα που η παιδεία είναι από τα πρώτα θύματα των μνημονίων με το Δημόσιο Σχολείο να βιώνει ήδη τα αποτελέσματα του 3ου και σκληρότερου μνημονίου, το Πολυτεχνείο αποκτά νέο νόημα.
Τα κενά των καθηγητών μέχρι στιγμής αγγίζουν τις 6000. Παράλληλα υποχρηματοδοτούμενα πολλά σχολεία κλείνουν ή συγχωνεύονται δημιουργώντας έτσι ένα τοξικό για μαθητές και καθηγητές περιβάλλον. Ήδη από τις αρχές του μήνα φάνηκε ότι θα μας βρουν απέναντί τους. Οι μαθητές με εκατοντάδες καταλήψεις πανελλαδικά σταθήκαμε στο πλάι των φοιτητών και των εργαζομένων για να ανατρέψουμε τη βάρβαρη επίθεσή τους. Φέτος λοιπόν ας τιμήσουμε το Πολυτεχνείο όχι με στεφάνια αλλά με μαζικότερους αγώνες μέχρι το τέλος σπάζοντας τον φόβο και την ηττοπάθεια.
ΙΩΑΝΝΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ
17 χρονών- μαθήτρια από την Παλλήνη
Το Πολυτεχνείο μας έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι όσοι αγωνίζονται είναι πραγματικά ελεύθεροι και νικούν. Η κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά οι μαθητές, οι φοιτητές ,οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι είναι πολύ δύσκολη. Οι πολιτικές που μας επιβάλλονται δεν μας αφήνουν χώρο να ανασάνουμε. Ασφυκτιούμε σε άχρωμες αίθουσες και περιχαρακωμένα όρια ο καθένας μόνος του. Ευτυχώς που υπάρχει και το πολυτεχνείο…
Ευτυχώς που υπάρχουν οι μαθητικοί αγώνες που μας απεγκλωβίζουν από την ομαλότητα της καθημερινότητας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι καταλήψεις που απεικονίζουν ότι υπάρχει η κοινωνία που οραματιζόμαστε .Και έτσι αρχίζουμε σιγά-σιγά να υψώνουμε τις φωνές μας και να διεκδικούμε συλλογικά, να κατεβαίνουμε στο δρόμο χωρίς κανένα φόβο. Μόνο έτσι μπορούμε να αισθανθούμε πραγματικά ελεύθεροι ,μόνο όταν αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Τα παιδιά του Πολυτεχνείου απέναντι σε ένα τυραννικό καθεστώς έδωσαν την απάντηση τους. Εμείς βιώνοντας έναν σύγχρονο ολοκληρωτισμό οφείλουμε να μπούμε στη μάχη και το μόνο σίγουρο είναι πως θα νικήσουμε.
T.Π
19 χρονών-έφεδρος οπλίτης στον ΕΣ
Σαράντα δυο χρόνια μετά καλούμαστε να κρατήσουμε την φλόγα του Πολυτεχνείου αναμμένη. Μια φλόγα που 42 χρόνια πέρασε πολλά για να μείνει ζωντανή. Η μέρα εκείνη πνίγηκε στο αίμα, και οι επόμενες επέτειοι της άλλο τόσο. Οι χουντικοί, παρέα με τους αστούς, προσπάθησαν και προσπαθούν πάρα πολύ για να ξεχάσει ο Λαός εκείνη την μέρα της εξέγερσης. Πρώτα αιματοκυλήσανε τις επετείους το 1980 και το 1985 σκοτώνοντας τους νεολαίους Κουμή, Κανελλοπούλου, Καλτεζά. Λοιδορήσανε συστηματικά την φλόγα του Πολυτεχνείου με ψέμα και βρωμιά, πιστεύοντας ότι έτσι θα νικήσουν, θα σβήσουν την φωτιά της Εξέγερσης από το μυαλό της νεολαίας.
Όμως αυτή η φλόγα δεν θα σβήσει πότε. Όσο εμείς, οι απλοί νέοι θα είμαστε μπροστά, με πρόταγμα το πάντα επίκαιρο Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Η φετινή επέτειος της εξέγερσης, θα μας βρει όλους στους δρόμους. Πρώτα και κύρια την ανατρεπτική νεολαία που θα είναι αυτή μαζί με την εργατική τάξη που θα παλέψει ενάντια στην νέα Χούντα της ΕΕ, που δολοφονεί μέσα και έξω απο τα σύνορα. Θα είναι αυτή που θα ανατρέψει την Μνημονιακή και καλά αριστερά του Τσίπρα, που καταστρέφει και άλλο τον απλό κόσμο. Όλοι στον δρόμο λοιπόν για να τιμήσουμε τους αγωνιστές του 73,αλλά και να δημιουργήσουμε τα Πολυτεχνεία του σήμερα. Ας σημαδέψουμε στο μέλλον για να πετύχουμε το παρών.
ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΑΣ 19 ετών-φοιτητής
στο Ρέθυμνο
Αν, λέω αν, αυτή τη στιγμή δεν μιλούσαμε για μία κοινωνία στην οποία μαθητές στα σχολεία υποσιτίζονται, αν η ανεργία δεν εγκλώβιζε τους νέους σε μια διαρκή επισφάλεια, αν στις ακτές μας δεν ξεβράζονταν τα αδέρφια μας. Τότε ίσως οι παραινέσεις από την ΕΕ, την κυβέρνηση, διάφορων “σοφών”, δημοσιογράφων κτλ. ως προς το γεγονός, ότι δεν μπορείς να συγκρουστείς γιατί το μόνο, που θα καταφέρεις είναι να χειροτερεύσεις τη θέση σου, θα μπορούσαν να είναι πειστικές.
Παρ› όλα αυτά, το ρήγμα της νεολαίας έχει ανοίξει, φάνηκε στο Δημοψήφισμα το καλοκαίρι ,ενώ υπάρχουν και σήμερα σημάδια, που δείχνουν ότι η νεολαία αρνείται να δεχτεί τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.
Αυτήν την εικόνα είδαμε τις τελευταίες βδομάδες στο Ρέθυμνο, όταν φοιτητές μαζικά κατέλαβαν το Πανεπιστήμιο ταράζοντας την κανονικότητα των μονοπωλιακών επιχειρήσεων που συνδέονται με αυτό, και δείχνοντας σε όλους ότι οι εκφοβισμοί και οι εκβιασμοί, που εκφράζονταν άλλοτε απο καθηγητές, πρυτανικές αρχές, δημάρχους αλλά και επιχειρηματίες δεν είναι αρκετοί για να εγκλωβίσουν τις διεκδικήσεις μας. Αντίθετα, οι υλικές νίκες αυτών των κινητοποιήσεων καθώς και η μεγάλη αποφασιστικότητα των αγώνων μας σηματοδοτούν, ότι δεν έχουμε πει την τελευταία λέξη αλλά και δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε μέχρι να
λευτερωθεί ο φτωχός και η ανθρωπότητα. Θα συνεχίσουμε.
