Αντιφατικά μηνύματα στέλνει η στάση των Αυστριακών απέναντι στους πρόσφυγες και στις εκλογές, καθώς από τη μια πληθαίνουν οι εκδηλώσεις θερμής υποδοχής των χιλιάδων προσφύγων, ενώ από την άλλη η ακροδεξιά αυξάνει τις δυνάμεις της ακόμη και στις εκλογές.
του Αλέκου Αναγνωστάκη
Σαν η Αυστρία να είναι χωρισμένη στα δυο. «Είμαι περήφανος για εσάς, είμαι περήφανος για τη Βιέννη, είμαι περήφανος για την Αυστρία» δήλωνε την Κυριακή 4 Οκτώβρη συγκινημένος ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Χάιντς Φίσερ χαιρετίζοντας το κοινό της συναυλίας υπέρ των προσφύγων που διοργάνωνε στην Πλατεία των Ηρώων της Βιέννης η «Πλατφόρμα για μια ανθρώπινη πολιτική ασύλου».
Λίγες ημέρες πριν η ξακουστή Φιλαρμονική της Βιέννης έδινε συναυλία για την περίθαλψη προσφύγων, 100 γνωστά εστιατόρια και καφέ μπαρ της Βιέννης διέθεταν για τον ίδιο σκοπό το ήμισυ των εισπράξεών τους, οι υπάλληλοι τους τις ημερήσιες αμοιβές τους. Κάτι παρόμοιο έχει να συμβεί στη Βιέννη εδώ και δεκαετίες. Και από την άλλη ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος των Ελευθέρων Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, υποψήφιος δήμαρχος της Βιέννης, ζητούσε να υψωθούν φράχτες με αγκαθωτό συρματόπλεγμα γύρω από την Αυστρία. Να υπάρξει ευρεία συμμετοχή του ομοσπονδιακού στρατού και να ληφθούν μέτρα κατά των παράνομων μεταναστών, παρόμοια με εκείνα της Ουγγαρίας. «Συμπόνια και ανθρωπιά για ‘‘αυθεντικούς’’ πρόσφυγες», και όχι για πρόσφυγες πολέμου, λέει. Κι αυτό γιατί, κατά το Στράχε, «η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες δεν προβλέπει ότι ο πόλεμος αποτελεί λόγο για φυγή, το άσυλο εξαιτίας πολέμου στη χώρα προέλευσης δεν είναι υπαρκτό!!!» παρακάμπτοντας την Ιστορία των Λαών.
Ο «αρχηγός» Στράχε, ο οποίος δηλώνει πως δεν είναι ρατσιστής διότι «τρώει κεμπάπ», αντιγράφοντας τα συσσίτια αποκλειστικά για Έλληνες της «Χρυσής Αυγής», προτείνει προνομιακή μεταχείριση στους χριστιανούς πρόσφυγες έναντι των μουσουλμάνων, ώστε να προστατευθεί η δυτική ταυτότητα της Αυστρίας των 8,5 εκατομμυρίων. Να σημειωθεί πως οι πρόσφυγες, στην πλειονότητά τους άνθρωποι που μετέφεραν στα ουγγροαυστριακά σύνορα οι αρχές της Ουγγαρίας, είχαν ανέλθει στις 170000 περίπου μόνο το Σεπτέμβρη. Από αυτούς μόνο 8000 (μόλις το 5%) υπέβαλαν αίτηση παροχής ασύλου στην Αυστρία.
Κάτω από αυτό το κλίμα στις εκλογές της περασμένης Κυριακής στην πόλη της Βιέννης και στην αντίστοιχη περιφέρεια οι Σοσιαλδημοκράτες είδαν το ποσοστό τους να μειώνεται στο 39,4% από 44,3% στις εκλογές του 2010, παραμένοντας πρώτη δύναμη. Τις υψηλότερες απώλειες υπέστησαν (ως συνήθως) στις εργατικές συνοικίες, στα θεωρούμενα σοσιαλδημοκρατικά προπύργια. Εκεί η Ακροδεξιά σημείωσε εντυπωσιακή άνοδο, διπλασιάζοντας τη δύναμη της.
Το δεξιό Λαϊκό Κόμμα, έχοντας τις μεγαλύτερες απώλειες στην ιστορία του, μειώθηκε από το 14% στο 8,7%. Είναι ο μεγάλος ηττημένος των εκλογών.
Στην τρίτη από την τέταρτη θέση, με ποσοστό 11,7%, έναντι 12,6%, περνούν οι Πράσινοι.
Τέταρτο πλέον κόμμα, μετά τις απώλειες του στις τωρινές εκλογές, είναι το συντηρητικό Λαϊκό με ένα 9,3% έναντι 14% το 2010.
Το νεοεμφανιζόμενο νεοφιλελεύθερο κόμμα ΝΕΟΣ, απέσπασε ποσοστό 6,2%.
Το ποσοστό συμμετοχής ανήλθε στο 74%, έναντι 67% πριν από πέντε χρόνια.
Στο σύνολο των 100 εδρών στην τοπική Βουλή, που είναι συγχρόνως και το δημοτικό συμβούλιο της αυστριακής πρωτεύουσας, οι Σοσιαλδημοκράτες διαθέτουν 44 έδρες έναντι 49, οι Ελεύθεροι 34 αντί 27, οι Πράσινοι 10 (11), το Λαϊκό Κόμμα 7 (13) και το ΝΕΟΣ 5 έδρες. Η ισχυρή αύξηση της δύναμης της ακροδεξιάς από το 25,8% στο 31% δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκτίμηση για «ανακούφιση για την αποτυχία της Ακροδεξιάς να επικρατήσει στη Βιέννη» που προβάλλει σύσσωμος σχεδόν ο ευρωπαϊκός τύπος.
Το ανάποδο. Η «ανακούφιση, επειδή η ακροδεξιά αναδείχθηκε δεύτερη και όχι πρώτη δύναμη», όπως πιθανολογούσαν σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις, υπογραμμίζει το επικίνδυνο της κατάστασης. Πόσο μάλλον όταν πριν από δύο εβδομάδες, διπλασίασε το ποσοστό της στην Άνω Αυστρία.
Ο Στράχε σε πρώτο επίπεδο είναι κίνδυνος που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια καρικατούρα (επικίνδυνη) του σύγχρονου αστικού ολοκληρωτισμού. Η βάρβαρη και ανθρωποφαγική ακροδεξιά, «αυτή η εκτροπή», είναι το επακόλουθο της πολιτικής της οικονομικής ολιγαρχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών ελίτ. Είναι γέννημα της εξαγρίωσης του ανταγωνισμού του πολυεθνικού κεφαλαίου, της «νέας αταξίας πραγμάτων», της διεύρυνσης του χάσματος ανάμεσα στον Μολώχ του κέρδους και τη γενικευμένη φτώχεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αυτά θρέφουν αναγκαστικά το «αβγό του φιδιού» που αποτελεί και ρεζέρβα του καθεστώτος, σε περίπτωση «εκτράχυνσης» του ταξικού ανταγωνισμού. Γι’ αυτό και πρέπει να σπάσει πριν το τέρας εκτραφεί.
Το τυπικό τέλος της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δημοκρατίας «του κράτους πρόνοιας και της συνεργασίας των τάξεων» έχει από καιρό επέλθει στο όνομα της προστασίας των «αρχών του κεφαλαίου» που προωθούν οι αλλεπάλληλες συμφωνίες από του Μάαστριχτ ως την Διατλαντική Συμφωνία και οδηγούν στη μόνιμη και δυναμική αντιδραστικοποίηση της αστικής δημοκρατίας.
Ο Στράχε και ο κάθε Στράχε αποτελεί εδώ και καιρό το βασικό επιταχυντή αυτής της εκτράχυνσης στην αυταρχική διακυβέρνηση σε κάθε χώρα: Στη Φινλανδία των «Αληθινών Φιλανδών» του 17,7%, στη Σουηδία των «Σουηδών Δημοκρατών» του 12,9%, στη Δανία του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος, στη Νορβηγία του Κόμματος της Προόδου του 16,3% , στην Ελλάδα, στη Γαλλία…
Ο σημερινός επομένως πολιτικός και κοινωνικός χωρισμός της Αυστριακής κοινωνίας ανάμεσα στην από καιρό και οριστικά συντηρητικά μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία και στην ακροδεξιά έχει μια περιοριζόμενη, πρόσκαιρη και εύθραυστη ωφελιμότητα. Καθώς μάλιστα γίνεται υπό την ηγεμονία της σύγχρονης αστικής πολιτικής που εκτρέφει τη νεοακροδεξιά, αυτή η εύθραυστη και ανεπαρκής ωφελιμότητα διευκολύνει τελικά και αντικειμενικά το αντίθετο της. Γι’ αυτό αλλά και γιατί η ακροδεξιά αυξάνεται ραγδαία στις εργατικές συνοικίες, η αυστριακή αντικαπιταλιστική Αριστερά της κομμουνιστικής επαγγελίας και επαναθεμελίωσης που κυμαίνεται γύρω στο 1% (αλά Ελλάδα) και στους 41000 ψήφους στις βουλευτικές εκλογές και γύρω στο 4% και πάνω στις περιφερειακές προσπαθεί ως οφείλει να δει σε βάθος τη δική της πολιτική εικόνα.
