του Δημήτρη Γκόβα
Οι όρκοι πίστης της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ στο ευρώ και στην ΕΕ δεν αποτελεί ανακάλυψη. Χρόνια τώρα οι κυρίαρχες δυνάμεις του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού ορκίζονταν στην «ανάπτυξη», την οικονομία της αγοράς και την «ευρωπαϊκή πορεία», δηλαδή στην απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου και την υποταγή στις πολυεθνικές και το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντα του οποίου εξυπηρετεί η ΕΕ. Ρόλος ενσωμάτωσης και πυρόσβεσης των διαθέσεων, ή πιο ωμά, αστική πολιτική μέσα στους εργάτες.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και αποκάλυψε σε ακόμα ευρύτερα τμήματα εργαζομένων το ρόλο της ηγεσίας του αστικοποιημένου συνδικαλισμού ήταν οι ανακοινώσεις-αποφάσεις των θεσμικών αυτών φορέων, που στοιχιζόμενοι με το μαύρο μνημονιακό μπλοκ και τους δυνάστες δανειστές, εντάχθηκαν στο μπλοκ του ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα.
Και τώρα τι; Ποια νομιμοποίηση έχει πλέον η ΓΣΕΕ των ΝΑΙΝΑΙκων, η ΟΤΟΕ των μάνατζερ του τραπεζικού συστήματος και οι άλλες -τέτοιας εργοδοτικής κοπής- ομοσπονδίες (και σωματεία), όταν πάνω από 70% των εργαζόμενων, σε μια βαθιά ταξική αναμέτρηση όπως το πρόσφατο δημοψήφισμα, είπαν ένα μεγάλο Όχι, σε αντίθεση με τα συστημικά παπαγαλάκια των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και λοιπόν δυνάμεων του κρατικο-εργοδοτικού συνδικαλισμού; Καμία. Έτσι κι αλλιώς, οι γραφειοκρατίες αυτές είναι εξαφανισμένες εδώ και μήνες, δεν δίνουν καμία μάχη, στην καλύτερη βγάζουν ανακοινώσεις, και όταν βγαίνουν από το λήθαργό τους, το κάνουν κόντρα στα συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς.
Ας το πούμε καθαρά: Σήμερα, απαιτείται μια ριζική τομή, μια εκ βάθρων ανασυγκρότηση όλου του συνδικαλιστικού κινήματος. Μια ταξική ανασυγκρότηση πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Πρώτη επείγουσα πλευρά αυτής της προσπάθειας, κατ΄ αρχήν, είναι να υπάρξει εκείνη η μορφή που θα μπορέσει να «αντικαταστήσει» την ΓΣΕΕ, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων και συνολικά του εργατικού κινήματος, θα μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες, να αποφασίζει με τη δημοκρατία της βάσης των εργαζομένων και με αποκλειστικό κριτήριο τα εργατικά συμφέροντα και ανάγκες για τις κινητοποιήσεις. Να μπορεί να επιβάλλει απεργιακά γεγονότα και εργατικές κινητοποιήσεις. Και αυτό το εργαλείο δεν υπάρχει σήμερα. Πιστεύουμε πως βάση για μια τέτοια μορφή, αποτελούν οι δεκάδες συντονισμοί σωματείων σε κλαδικό, τοπικό και σε κάποιες στιγμές των σκληρών ταξικών αγώνων της προηγούμενης πενταετίας και σε γενικό επίπεδο που άνθισαν, έδρασαν και συσπείρωσαν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Ένας τέτοιος συντονισμός σωματείων είναι σήμερα ακόμα πιο αναγκαίος. Αφετηρία για τη δημιουργία του πρέπει να είναι τα ταξικά και ευρύτερα αγωνιστικά σωματεία που έδωσαν τη μάχη του εργατικού Όχι, που αντιστάθηκαν στα αντιλαϊκά μέτρα, που προσπάθησαν, ακόμα και τους τελευταίους μήνες να βγάλουν στο προσκήνιο τις άμεσες διεκδικήσεις και τα αιτήματα των εργαζομένων. Όλα τα σωματεία που θα βάλουν πλάτη στην πάλη ενάντια σε παλιά αλλά και τα νέα μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα, κόντρα στους δυνάστες ΕΕ-ΔΝΤ, κόντρα στην εργοδοσία, τους εκβιασμούς και την επίθεση του κεφαλαίου. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η ανάγκη συσπείρωσης και συντονισμού των αγωνιστικών σωματείων για να οργανωθεί ο αγώνας επείγουσα.
Απάντηση στον εκφυλισμό της ΓΣΕΕ και μεγάλων ομοσπονδιών δεν είναι η δημιουργία κομματοκεντρικών μετώπων, όπως το ΠΑΜΕ, που ακόμα κι όταν έχει σωστά αιτήματα, περιχαρακώνει τη δράση και υψώνει τείχη, αρνείται την κοινή δράση και την ισοτιμία – συναπόφαση στις μάχες και στην παρέμβαση. Ούτε φυσικά η στάση του ΜΕΤΑ, που σήμερα -με αφορμή το δημοψήφισμα- ωρύεται και καταγγέλλει την πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ, ενώ χρόνια τώρα, ακόμα και σήμερα, «συγκυβερνά» με αυτές τις δυνάμεις σε όλα σχεδόν τα μεγάλα συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα. Ανασυγκρότηση και ταξική γραμμή δεν σημαίνει την αντικατάσταση του παλιού κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού με ένα νέο, πιο αγωνιστικό, πιο «αριστερούτσικο» κυβερνητικό συνδικαλισμό που θα καλλιεργεί νέες αυταπάτες και αναμονή απέναντι στην κυβερνητική πολιτική. Ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σημαίνει ότι κριτήριο δράσης για κάθε απόφαση, για κάθε κίνηση και αγώνα είναι αποκλειστικά τα εργατικά συμφέροντα, οι ανάγκες του κόσμου της δουλειάς και ο καλύτερος τρόπος πάλης για να κατακτηθούν. Σημαίνει διαζύγιο με την ανάθεση, με την «εκπροσώπηση», με τους επαγγελματίες. Σημαίνει δύναμη στη βάση των εργαζόμενων, οργάνωση πραγματικών ταξικών αναμετρήσεων και όχι άσφαιρων διαμαρτυριών. Σημαίνει, να βρουν τον εαυτό τους και να χρησιμοποιήσουν τα συνδικάτα το 70% της εργατιάς του «Όχι», οι νέοι των ελαστικών μορφών και του σύγχρονου καπιταλιστικού σκλαβοπάζαρου.
Χρειάζεται πολύ σκληρή δουλειά και προσήλωση σε αυτή τη γραμμή. Εντός και εκτός σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος, με τόλμη και με αταλάντευτη γραμμή ρήξης με τη σημερινή κατάσταση. Σε αυτή την κατεύθυνση, οι πρωτοπόρες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, πρέπει να προτείνουν και να δημιουργήσουν τις νέες σελίδες της ιστορίας των ταξικών συνδικάτων και εργατικών συλλογικοτήτων. Η γραμμή και πρόταση για ένα νέο εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει να συμβάλλει αποφασιστικά, τώρα, και να αποτελέσει τον πυρήνα και τον καταλύτη μιας τέτοιας πορείας. Μια κίνηση μετωπικής συσπείρωσης και παρέμβασης των δυνάμεων που κατανοούν και αναζητούν μια συνολική εργατική χειραφετητική και αντισυστημική παρέμβαση είναι εντελώς απαραίτητο να συγκροτηθεί άμεσα.
