Είναι δεδομένο ότι σε μια πολιτική διατήρησης και συνέχισης της λιτότητας, σε μια πολιτική διαχείρισης του αστικού κράτους, δεν δίνουμε πίστωση χρόνου. Σε μια πολιτική που οδηγεί σε νέες δεσμεύσεις και νέα Μνημόνια δεν μπορούμε να παρέχουμε ούτε ανοχή ούτε κριτική στήριξη, τονίζει ο Τ. Τριανταφυλλόπουλος, μέλος της ΣΕ της Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης.
Συνεντευξη στο Γιάννη Ελαφρό
– Η κυβέρνηση υποστηρίζει πως επιδιώκει έντιμο συμβιβασμό με τους δανειστές. Ποια είναι η γνώμη σας;
– Ο ισχυρισμός αυτός έχει ήδη αποδειχθεί ψευδής. Με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συναίνεσε στις βασικές επιδιώξεις της τρόικας (αποδοχή χρέους, παράταση δανειακών συμβάσεων, επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων, υποβολή προτάσεων – μέτρων ενόψει της εκκρεμούς αξιολόγησης, αποφυγή μονομερών ενεργειών). Η εφαρμογή του ανεπαρκούς προγράμματος που εξαγγέλθηκε στη ΔΕΘ παραπέμφθηκε στο βάθος της τετραετίας. Σήμερα στο τραπέζι της «διαπραγμάτευσης» έχουν μπει οι αναδιαρθρώσεις σε ασφαλιστικό και εργασιακές σχέσεις, η αύξηση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων (βλ. διατήρηση ΕΝΦΙΑ, αύξηση ΦΠΑ), η συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων. Από την προεκλογική «κατάργηση των Μνημονίων», η «διαπραγμάτευση» διολίσθησε στη συζήτηση μέτρων που ήταν στην ατζέντα της προηγούμενης κυβέρνησης. Ένας τέτοιος συμβιβασμός που οδηγεί με απόλυτη ακρίβεια σε νέα μνημονιακή συμφωνία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί έντιμος. Πρόκειται για εξόφθαλμη ταπεινωτική συνθηκολόγηση.
– Τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά τονίζατε πως δεν υπάρχει δυνατότητα φιλολαϊκής διεξόδου εντός του πλαισίου του ευρώ και της ΕΕ. Αισθάνεστε δικαιωμένοι τώρα;
– Δεν μας απασχολεί η δικαίωση. Άλλωστε η ΜΑΡΣ συγκροτήθηκε πρόσφατα, και πριν από αυτήν η ιστορική Αριστερά και άλλες αριστερές δυνάμεις και συλλογικότητες έχουν αναδείξει τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ και της ευρωζώνης ως μηχανισμού επιβολής της λιτότητας, που αποτελεί στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου. Επιβεβαιώνεται και σήμερα ότι καμία φιλολαϊκή πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς ανάκτηση εθνικής νομισματικής πολιτικής που σημαίνει έξοδο από την Ευρωζώνη. Καμία φιλολαϊκή μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός της ΕΕ διότι απαγορεύεται από το διαμορφωμένο πλέγμα κανόνων που δεσμεύουν τα κράτη-μέλη. Η έξοδος από την Ευρωζώνη, η ρήξη με την ΕΕ και η έξοδος από αυτήν αποτελούν προϋποθέσεις εφαρμογής φιλολαϊκής πολιτικής διεξόδου. Ωστόσο η εις βάθος συνειδητοποίηση αυτών των προϋποθέσεων από τον λαϊκό παράγοντα στη βάση και της επεξεργασίας και εκλαΐκευσης ενός συνεκτικού μεταβατικού προγράμματος παραμένει, κατά τη γνώμη μας, από τα βασικά καθήκοντα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
– Για πρώτη φορά στην Ελλάδα έχουμε μια κυβέρνηση που στηρίζεται κυρίως σε ένα κόμμα που μιλά στο όνομα της Αριστεράς. Μήπως είναι πολύ νωρίς να την καταδικάσουμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά πίστωση χρόνου, κάποιοι μιλούν για κριτική στήριξη, για πίεση που μπορεί να τον σπρώξει προς τα αριστερά, προς τη ρήξη. Τι λέτε;
– Από την πρώτη στιγμή δημιουργίας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ ήταν συνεπής σε ό,τι προεκλογικά δεσμεύτηκε: στη φιλοδοξία της δηλαδή να συμβάλει στην αντιπολίτευση από την πλευρά της υπεράσπισης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων. Αυτό έπραξε κι αυτό πράττει με όσες δυνάμεις διαθέτει. Στους σχεδόν τέσσερεις μήνες που μεσολάβησαν υπάρχουν σαφή δείγματα γραφής της κυβερνητικής πολιτικής. Είναι δεδομένο ότι σε μια πολιτική διατήρησης και συνέχισης της λιτότητας, σε μια πολιτική διαχείρισης του αστικού κράτους δεν δίνουμε πίστωση χρόνου. Σε μια πολιτική που οδηγεί σε νέες δεσμεύσεις και νέα Μνημόνια δεν μπορούμε να παρέχουμε ούτε ανοχή ούτε κριτική στήριξη. Επιπλέον, το γεγονός ότι εντός του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που ασκούν κριτική στην ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική, το γεγονός ότι στις γραμμές του υπάρχουν έντιμοι αγωνιστές που αρκετοί προέρχονται από την Αριστερά δεν μπορεί να καθηλώνει τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο ρόλο του θεατή των τεκταινόμενων στο εσωτερικό του ή του υποβολέα της αριστερής του πτέρυγας. Τον πολιτικό ετεροκαθορισμό και τη μη προβολή και προώθηση της δικής της πολιτικής πρότασης διεξόδου τα έχει ήδη πληρώσει ακριβά στο παρελθόν, αλλά τα πληρώνει και στη σημερινή συγκυρία η μαχόμενη Αριστερά.
– Το αδιέξοδο της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για λύση εντός ΕΕ δεν οδηγεί βεβαίως αυτόματα πως υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχει κατά τη γνώμη σας και ποιος;
– Υπάρχει άλλος δρόμος. Είναι ο συντεταγμένος και με πρωτοβουλία του λαϊκού παράγοντα δρόμος εξόδου από την ΟΝΕ, ο δρόμος της σύγκρουσης με το αντιδραστικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ και της εξόδου από αυτήν. Είναι ένας δύσκολος δρόμος, αποτελεί όμως τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο. Είναι ο δρόμος εφαρμογής ενός μεταβατικού προγράμματος που περιλαμβάνει τη μονομερή στάση πληρωμών για διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων, την κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, τη φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική, την εξασφάλιση δουλειάς σε όλους. Είναι ο δρόμος της ακύρωσης της συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη του ξηλώματος όλου του μνημονιακού πλέγματος.
– Και ποιος θα υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα;
– Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να υλοποιηθεί μόνο εφόσον στηρίζεται σε ένα ρωμαλέο και αναγεννημένο μαζικό κίνημα. Για την εφαρμογή του είναι απαραίτητη η δημιουργία κεντρικού κοινωνικοπολιτικού μετώπου των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων. Στις σημερινές συνθήκες είναι το μέτωπο που έρχεται να καλύψει το ρόλο του πολιτικού υποκειμένου. Το μέτωπο θα επιδράσει καταλυτικά στην ανάπτυξη ενός λαϊκού ρεύματος αμφισβήτησης του πλαισίου ευρωζώνης-ΕΕ και του μαζικού κινήματος. Το πρόγραμμα αυτό θα κληθεί να το εφαρμόσει μια εργατολαϊκή –ή όπως την ονομάσει κανείς– κυβέρνηση, προϊόν σκληρής κοινωνικής διαπάλης, ενώ η εφαρμογή του θα είναι αποτέλεσμα έντονων ταξικών συγκρούσεων. Με αυτό τον τρόπο είναι δυνατό να ανοίξει ο δρόμος για ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό.
– Ναι, αλλά με την Αριστερά σε αυτή την κατάσταση;
– Η ανάλυση της κατάστασης της Αριστεράς είναι αρκετά σύνθετο ζήτημα καθόσον συνδέεται με πολλούς παράγοντες (ιστορικούς, ιδεολογικούς κ.λπ.) Ωστόσο, είναι γεγονός ότι η πολιτική χαμηλών προσδοκιών που καλλιέργησε προεκλογικά και συνεχίζει να καλλιεργεί σε ακόμα κατώτερο επίπεδο μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει σε ένα βαθμό ευήκοα ώτα στους εργαζόμενους ακόμα και σήμερα, λόγω του ότι η Αριστερά δεν κατάφερε να αρθρώσει πολιτική πρόταση άμεσης διεξόδου από την κρίση. Στο θέμα αυτό υπάρχει ευθύνη πρωτίστως στο ΚΚΕ αλλά και στην αντισυστημική Αριστερά. Δεν νομίζω ότι η διαπίστωση αυτή έχει γίνει συνειδητή σε όλες της τις διαστάσεις. Αυτό το κενό πρέπει να καλυφθεί. Η ΜΑΡΣ συγκροτήθηκε όχι βέβαια για να το καλύψει η ίδια, αλλά για να συμβάλει στην κάλυψή του.
Η πολιτική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ πρέπει να βαθύνει και να διευρυνθεί
Διεθνής αντιΕΕ συνάντηση στις 26-28 Ιουνίου στην Αθήνα
– Η ΜΑΡΣ συνεργάστηκε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές και κατόπιν. Βλέπετε συνέχιση της πολιτικής συνεργασίας και με ποιο τρόπο;
– Η πολιτική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ έχει θετικό αντίκτυπο σε πολλούς αγωνιστές της Αριστεράς. Η συνεργασία αυτή εκφράστηκε εκλογικά αλλά και μετά τις εκλογές με κοινές ανακοινώσεις, εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Η συνεργασία πρέπει να συνεχίσει και να βαθύνει. Και οι πρόσφατες εκλογές επιβεβαίωσαν τον μικρό βαθμό διείσδυσης του μεταβατικού προγράμματος στην κοινωνία και τις σοβαρές καθυστερήσεις στην εμφάνιση του κοινωνικοπολιτικού μετώπου που θα προβάλλει την αναγκαιότητα της εφαρμογής του. Σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να γίνουν πολλά. Αν με ρωτούσατε από πού να αρχίσουμε ή καλύτερα να συνεχίσουμε, θα έλεγα από τα ζητήματα της ευρωζώνης και της ΕΕ. Είναι απαραίτητη η δημιουργία συσπείρωσης και μετώπου από τα κάτω και από τα πάνω για την έξοδο από την Ευρωζώνη και τη ρήξη και την έξοδο από την ΕΕ και θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα. Ταυτόχρονα, η πολιτική συνεργασία θα πρέπει να ρίξει βάρος στην ανάπτυξη του διεκδικητικού κινήματος των εργαζομένων και των ανέργων, των φοιτητών και της νεολαίας.
– Η συνεργασία αυτή είναι κλειστό κλαμπ ή προτείνετε τη διεύρυνσή της και σε ποιες δυνάμεις;
– Οι δυνάμεις της πολιτικής συνεργασίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ δήλωσαν από την πρώτη στιγμή ότι αυτή η πολιτική συνεργασία είναι ανοικτή σε όσες δυνάμεις το επιθυμούν και συμφωνούν στα βασικά σημεία του προγράμματός της. Και παραμένει ανοιχτή. Με αυτήν την έννοια έχουν θέση σε αυτή από το ΚΚΕ μέχρι και δυνάμεις και αγωνιστές που βρίσκονται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, το μεγάλο δυναμικό των ανένταχτων αγωνιστών που θέλει μια ανυπότακτη Αριστερά. Είναι αυτονόητο ότι όλες οι δυνάμεις αυτές είναι απαραίτητες. Δεν περισσεύει κανένας.
– Στα τέλη Ιουνίου η ΜΑΡΣ διοργανώνει στην Αθήνα μια διεθνιστική συνάντηση κατά του ευρώ και της ΕΕ. Ποιοι είναι οι στόχοι σας;
– Η ΜΑΡΣ πήρε πρωτοβουλία μαζί με άλλες αντιΕΕ οργανώσεις και κινηματικές πρωτοβουλίες ευρωπαϊκών χωρών για τη σύγκλιση ενός διεθνούς φόρουμ στη Αθήνα το οποίο θα διεξαχθεί στις 26-28 Ιουνίου στα κτήρια της Σχολής Καλών Τεχνών στην Πειραιώς. Σκοπός του φόρουμ είναι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συντονισμού αριστερών πολιτικών κομμάτων, λαϊκών οργανώσεων και κοινωνικών κινημάτων που αγωνίζονται για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και το ΝΑΤΟ. Το φόρουμ περιλαμβάνει συνεδριακό μέρος με κεντρικές πολιτικές εκδηλώσεις και εργαστήρια και θα καταλήξει σε μια πολιτική διακήρυξη. Θεωρούμε δεδομένη όχι μόνο τη συμμετοχή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις πολιτικές εκδηλώσεις αλλά και την υποστήριξή της συνολικά στο φόρουμ, που επιδιώκουμε να έχει και το χαρακτήρα αλληλεγγύης στον αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στην πολιτική λιτότητας και στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις της ΕΕ.
