των Γιώργου Παυλόπουλου, Δημήτρη Σταμούλη
Κόντρα στον εργοδοτικό μνημονιακό συνδικαλισμό, υπερβαίνοντας την αριστερή συναίνεση
Εκλογικές είναι οι δύο επόμενες εβδομάδες για χιλιάδες δημοσιογράφους, σε μια περίοδο μάλιστα εξόχως πολιτική για τη χώρα και την κοινωνία, στην οποία κυοφορούνται μεγάλες και σοβαρές ανακατατάξεις, σε όλα τα επίπεδα. Συγκεκριμένα, για το νέο ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), οι κάλπες στήνονται την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη, 3-4 Ιουνίου, ενώ η αντίστοιχη διαδικασία για την Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ) διεξάγεται την Παρασκευή και το Σάββατο, 12-13 Ιουνίου.
Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς παρεμβαίνουν και στις δύο αναμετρήσεις μέσα από ευρύτερα σχήματα συνεργασίας, στα οποία συμμετέχουν αρκετοί ανεξάρτητοι αγωνιστές – την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή (ΕΣΗΕΑ) και την Αριστερή Πρωτοβουλία για την Ανατροπή (ΕΣΠΗΤ). Διεκδικούν δε ένα αποτέλεσμα το οποίο θα διευκολύνει τη συστηματική και ουσιαστική παρέμβασή τους το επόμενο κρίσιμο διάστημα, σε ένα κλάδο που από τη φύση του είναι εξαιρετικά «δύσβατος», ενώ έχει καταστεί συνώνυμος των πιο βρόμικων κέντρων του συστήματος της αστικής εξουσίας, της απροκάλυπτης προπαγάνδας και της διαπλοκής με τα διάφορα «κέντρα». Μια εκλογική επιτυχία των δύο ψηφοδελτίων έχει διπλή αξία, καθώς θα ενοχλήσει ιδιαιτέρως αυτά τα κέντρα.
Η ουσία βεβαίως είναι ότι από την ίδια τους τη δομή, οι δύο αυτές Ενώσεις (ειδικά η ΕΣΗΕΑ) έχουν πάψει πλέον να εκφράζουν την πλειοψηφία των εργαζόμενων και άνεργων δημοσιογράφων. Για την ακρίβεια, ολοένα πιο συχνά είναι εχθρικές απέναντι στα συμφέροντά τους και στην κοινωνική πλειοψηφία. Αφενός επειδή δεν έχουν καταφέρει να ανακόψουν το τσουνάμι που έχει μεταβάλει τον κλάδο των ΜΜΕ σε μια απέραντη και σάπια γαλέρα και είναι συνένοχες για το γεγονός ότι χιλιάδες εργαζόμενοι είναι ανασφάλιστοι, χωρίς καμία συνδικαλιστική κάλυψη, δουλεύουν με μπλοκάκια ή και μαύρα και δημιουργούν μια εικόνα γενικευμένης εργασιακής ελαστικότητας και ανασφάλειας, ειδικά στο Διαδίκτυο.
Αναμφίβολα, για ό,τι έχει συμβεί το προηγούμενο διάστημα, καθώς και για τα αντιδραστικά σχέδια που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή, την πρώτη και καθοριστική ευθύνη φέρουν οι παρατάξεις των Μνημονίων και της διαπλοκής με τους εκδότες-καναλάρχες. Εδώ και δύο χρόνια, άλλωστε, στην ΕΣΗΕΑ έχει συγκροτηθεί ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο στο οποίο συμμετέχουν δεξιοί, ΠΑΣΟΚοι, ΔΗΜΑΡίτες, εργοδοτικοί και λοιπές αντιδημοκρατικές δυνάμεις, το οποίο μάλιστα έχει θέσει στόχο όχι απλώς να διατηρήσει, αλλά και να αυξήσει τις δυνάμεις του σε αυτές τις εκλογές, εκμεταλλευόμενο την απογοήτευση και αδιαφορία πολλών αγωνιστών, αλλά και τον πρωτοφανή μηχανισμό που έχει στήσει – με σεμινάρια, επιδοτήσεις, θέσεις εργασίας, ακόμη και κούτες με είδη πρώτης ανάγκης.
Ταυτόχρονα ωστόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στις παρατάξεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ (το ΠΑΜΕ ξεμπερδεύει με το «δεν γίνεται τίποτα σε αυτό το σύστημα», ενώ έχει λερωμένη και τη φωλιά του με τον 902). Η Συσπείρωση Δημοσιογράφων Δούρειος Τύπος, η οποία μέχρι και τις προηγούμενες εκλογές του 2013 κατέβαινε με σύνθημα «Να σπάσουμε το μαύρο μέτωπο», την τελευταία διετία όχι απλώς συνεργάστηκε αρμονικά μαζί του, αλλά ουσιαστικά διαμόρφωσε ένα υβρίδιο συγκυβέρνησης. Κάτι που εκφράστηκε όχι μόνο στην ΕΣΗΕΑ αλλά και στα δύο Ταμεία – το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ (η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανανέωσε τη θητεία της προηγούμενης προέδρου…) και τον ΕΔΟΕΑΠ, όπου δεν δίστασε να στηρίξει το πραξικόπημα στέρησης της προεδρίας από τους δύο πρώτους σε σταυρούς υποψηφίους οι οποίοι στηρίχθηκαν από την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή.
Μετά δε και το κερασάκι στην τούρτα με τις επιλογές που έγιναν στην ΕΡΤ, είναι σαφές ότι υπάρχει κύμα δυσφορίας στη συνδικαλιστική παράταξη, κυρίως ανάμεσα στους δεκάδες δημοσιογράφους που έχουν δώσει σκληρούς και ανυποχώρητους αγώνες.
Η διαδικασία αυτή αποτυπώθηκε και στην ΕΣΠΗΤ. Είναι ενδεικτικό ότι πολλοί από τους υποψηφίους της Αριστερής Πρωτοβουλίας προέρχονται από το σχήμα Παρατύπως, το οποίο είχε συγκροτηθεί πριν από αρκετά χρόνια από ένα ευρύτερο αριστερό, αγωνιστικό δυναμικό, μέρος του οποίου συμμετείχε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταίο διάστημα και ειδικά την περίοδο μετά την ανάληψη κυβερνητικού ρόλου από τον ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν στο προσκήνιο οι σοβαρές διαφωνίες όσον αφορά τη φυσιογνωμία του σχήματος και τον προσανατολισμό του απέναντι σε κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης. Αποκορύφωμα ήταν η ριζικά διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στην πληρωμή του χρέους και στην αρπαγή των διαθεσίμων από το ασφαλιστικό ταμείο, στην οποία συναίνεσαν όλα τα «ρεύματα» με σημείο αναφοράς την κυβέρνηση.
