Το γνωστό σίριαλ των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους θεσμούς τρόικα συνεχίζεται, με εναλλασσόμενα συναισθήματα και ειδήσεις αλλά δεδομένη κατάληξη, καθώς κινούνται σταθερά εντός του πλαισίου της απαρέγκλιτης εξυπηρέτησης του χρέους στους δανειστές-ληστές, του ευρώ και της ΕΕ, των συμφερόντων της ολιγαρχίας και του κεφαλαίου. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν προχωρά σε «επιθετικές» κινήσεις βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και του λαού, αλλά έχει αποδεχθεί έναν αμυντικό ρόλο, μιλώντας για κόκκινες γραμμές οι οποίες αποδεικνύονται διάτρητες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, που από το «όχι στο ξεπούλημα» φτάσαμε το ΤΑΙΠΕΔ του ΣΥΡΙΖΑ να στέλνει στους ενδιαφερόμενους επιστολή πως μπορούν να αγοράσουν το 51% στην αρχή και το 67% στη συνέχεια! Η πορεία υποταγής διευκολύνεται όσο κυριαρχεί η λογική της ανάθεσης, της αναμονής και της ηττοπάθειας, που πολύπλευρα ενισχύεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρώτα βήματα για να σπάσει η αναμονή ήταν οι διαδηλώσεις της Δευτέρας ενάντια στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κυβερνητική πολιτική, ενώ η απεργία στα νοσοκομεία την Τετάρτη 20 Μάη δείχνει πως το μαζικό κίνημα μπορεί να βγει στο προσκήνιο. Ζητούμενο σήμερα είναι ένα αγωνιστικό μέτωπο ενωτικής εργατικής αντεπίθεσης, αριστερής αντιπολίτευσης, ρήξης και ανατροπής – για τη ματαίωση, απόκρουση και ήττα της κυβερνητικής πολιτικής διαχείρισης και υποταγής. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να μην υπογραφεί και να ακυρωθεί η νέα ταπεινωτική συμφωνία, να μη δοθεί ούτε ένα ευρώ στους τοκογλύφους δανειστές, για άμεση παύση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού, τοκογλυφικού, ιμπεριαλιστικού και χιλιοπληρωμένου χρέους. Για την κατάργηση παλιών και νέων Μνημονίων, δανειακών συμβάσεων και εφαρμοστικών νόμων, για την άμεση αναπλήρωση όλων των μνημονιακών απωλειών, για τη διεκδίκηση κατάκτηση των σύγχρονων εργατικών και λαϊκών αναγκών και δικαιωμάτων. Για την έξοδο από ευρώ και ΕΕ από αντικαπιταλιστική-διεθνιστική σκοπιά και σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική. Ένα τέτοιο συνολικό και συνεκτικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής δείχνει πως υπάρχει άλλος δρόμος για το λαό, έξω από τα παλιά και νέα Μνημόνια.
