Η φετινή κατάταξη, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η Γερμανία, η οικονομική και πολιτική ατμομηχανή της Ευρώπης, έχει πιάσει πάτο στις συνειδήσεις των λαών.
του Νώντα Καρπάθιου
Η φετινή Γιουροβίζιον δεν ήταν σαν τις άλλες. Όχι ως προς την ποιότητα των τραγουδιών, αλλά επειδή πραγματοποιήθηκε σε μια εποχή που ολάκερο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει, που η κρίση θερίζει, που η Ακροδεξιά και ο φασισμός σηκώνει κεφάλι, που οι ανταγωνισμοί φουντώνουν και τα τύμπανα του πολέμου ηχούν στην ανατολική εσχατιά της, την Ουκρανία. Ίσως γι’ αυτό αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στα αποτελέσματα, αν και καμία ανάγνωση δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη.
Yποτίθεται ότι η Γιουροβίζιον είναι μια χαρούμενη γιορτή, στεγανοποιημένη, ανέγγιχτη από την πολιτική. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δεν κρίνονται μόνο από τη φαντασμαγορία των συμμετοχών, αλλά και από το πόσο συμπαθής ή απωθητική είναι η εικόνα μιας χώρας στα μάτια των τηλεψηφοφόρων των άλλων χωρών. Και η φετινή κατάταξη, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η Γερμανία, η οικονομική και πολιτική ατμομηχανή της Ευρώπης, έχει πιάσει πάτο στις συνειδήσεις των λαών εξαιτίας της εξοντωτικής λιτότητας που τους έχει επιβάλει. Ένα στρογγυλό μηδέν εισέπραξε η Γερμανία στην τηλεψηφοφορία, όπως και η διοργανώτρια χώρα, η Αυστρία.
Tαυτόχρονα η Ελλάδα, που ήρθε 19η ανάμεσα στις 27 χώρες του τελικού, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει ούτε το 12άρι που παραδοσιακά της έδινε η Κύπρος, παρόλο που η τραγουδίστρια, η Μαρία-Έλενα Κυριάκου είναι Ελληνοκύπρια. Το ράγισμα της ελληνοκυπριακής γιουροβιζιονικής συμμαχίας έχει σχέση με τη μνημονιακή καταιγίδα που σάρωσε και τις δύο χώρες και τις κάθε άλλο παρά φιλικές προς τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Η Ελλάδα θα βούλιαζε ακόμα περισσότερο, αν δεν εισέπραττε τις ψήφους της Αλβανίας, δηλαδή των επαναπατρισμένων μεταναστών της, καθώς και τις ψήφους της Αρμενίας που βλέπει ότι η Ελλάδα, λόγω του αντιτουρκισμού της, προβάλλει τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους που συντελέστηκε ακριβώς πριν από 100 χρόνια. Το γεγονός ότι η Ελλάδα, που κατά το παρελθόν έχει στείλει στο διαγωνισμό πολύ χειρότερα τραγούδια από το φετινό, δεν εισέπραξε ούτε μία ψήφο, έστω λύπησης ή συμπάθειας, από τις 36 χώρες που μας αγνόησαν δείχνει ότι μάλλον δεν είμαστε τα χαϊδεμένα παιδιά της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.
Γενικά ο «σκληρός» ευρωπαϊκός πυρήνας καταποντίστηκε, αφού η Γαλλία πήρε 4 βαθμούς και η Αγγλία 5. Ωστόσο και οι PΙGS, με εξαίρεση την Ιταλία, δεν πήγαν πολύ καλύτερα: η Πορτογαλία αποκλείστηκε στα ημιτελικά, ενώ η Ισπανία ήρθε 7η από το τέλος.
Βέβαια, επειδή στη Γιουροβίζιον το περιτύλιγμα μετρά περισσότερο από το περιεχόμενο, ίσως η μοίρα της Γερμανίας να ήταν διαφορετική αν διάλεγε έναν ερμηνευτή με πιο θεαματική συσκευασία, π.χ., μια ασώματη κεφαλή ή έναν ομιλούντα γορίλα με ζαρτιέρες. Οι πρωτιές εξάλλου έρχονται και παρέρχονται, ενώ και οι συμμαχίες δεν είναι άτρωτες από τις θύελλες των καιρών.
Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της φετινής Γιουροβίζιον είναι η πλήρης διάσταση των προτιμήσεων μεταξύ του κοινού και των εθνικών επιτροπών που διορίζονται από τους κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς των 40 χωρών. Αν ψήφιζαν μόνο οι τηλεθεατές, πρώτο θα ερχόταν το ιταλικό τραγούδι «Grande Amore». Όπως έχει επισημανθεί, το σουηδικό τραγούδι, που ήρθε πρώτο, όχι μόνο είναι αντιγραφή ενός παλαιότερου γαλλικού κομματιού, αλλά η επιλογή του είχε αποφασιστεί από τις εθνικές επιτροπές ήδη από τη βραδιά του δεύτερου ημιτελικού. Με άλλα λόγια, και στη Γιουροβίζιον τον πρώτο λόγο δεν τον έχουν οι λαοί αλλά οι… θεσμοί, οι οποίοι, όπως είπε προχθές ο Γ. Βαρουφάκης, «αδιαφορούν για τον άνθρωπο». Για το τραγούδι θα νοιαστούν;
