Η καμπάνια «αλήθειας» της ΝΔ δείχνει ανεξήγητη. Το κόμμα που συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ δύο χρόνια επέλεξε να μιλήσει για μελλοντική καταστροφή της χώρας στην περίπτωση που υπάρξει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και συνάμα να βγάλει από τη ναφθαλίνη τη στολή του σκληρού δεξιού, ο οποίος είχε μόνη αποστολή την εκδίωξη των κομμουνιστών από τη χώρα. Γιατί, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς δεν διάλεξε να μιλήσει για τα όσα πέτυχε αυτή τη διετία π.χ. για το success story με το οποίο μας βομβάρδιζαν τα ΜΜΕ;
Η πραγματική αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε καμία επιτυχία για την οποία να μπορέσει να μιλήσει ο Αντώνης Σαμαράς. Από το καλοκαίρι ήλπιζε πως θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές με το επιχείρημα ότι «εκείνος την ανέλαβε στην πιο κρίσιμη στιγμή και την έβγαλε από το Μνημόνιο». Αλλά οι Ευρωπαίοι δεν του έκαναν τη χάρη, για τους δικούς τους λόγους. Η μόνη ελπίδα της ΝΔ ήταν να αλλάξει το πεδίο συζήτησης, να παίξει στο δικό της γήπεδο την μπάλα που γνωρίζει, έτσι ώστε την επόμενη μέρα ο Αντώνης Σαμαράς να παραμείνει πρόεδρος του κόμματος και να μην έχει την τύχη του Γιώργου.
Έκαναν μια επιλογή, αυτή του αντικομμουνισμού. Δεν μπορούσαν να πουν πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα σας πάρει τα σπίτια» διότι γι’ αυτό φρόντισε η συγκυβέρνηση με την τρόικα. Ακολούθησαν μια πολύ σκληρή γραμμή που ήταν πολύ κοντά στη γραμμή της Χρυσής Αυγής, με αποκορύφωμα τις δηλώσεις Βορίδη στον Ασπρόπυργο, αντιγράφοντας τους λόγους του Γιώργου Καρατζαφέρη κι έχοντας εμπροσθοφυλακή τα στελέχη του ΛΑΟΣ. Αυτό που μεταδιδόταν τα προηγούμενα χρόνια από τα περίεργα μικρά κανάλια της περιφέρειας τώρα μετεξελίχθηκε σε κεντρική καμπάνια εναντίον του κομμουνισμού. Περιέργως το ΚΚΕ δεν αντέδρασε.
Το στοίχημα του Σαμαρά δεν είναι οι ήδη χαμένες εκλογές. Είναι η επομένη μέρα. Θεωρεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτύχει και θα επιστρέψει εκείνος εκ νέου στα πράγματα έχοντας πει την αλήθεια. Θέλει να έχει ένα δικό του κόμμα, όπου οι όποιοι μετριοπαθείς της ΝΔ δεν θα χωράνε και συνεπώς δεν θα είναι σε θέση ο Κώστας Καραμανλής να πάρει πίσω το κόμμα που ίδρυσε ο θείος του. Παράλληλα, παρακολουθεί και τις διεθνείς εξελίξεις, όπου η μέθοδος επιβολής αντιδημοκρατικών κυβερνήσεων είναι η διαχείριση του φόβου και η εκτόξευσή του από τις τηλεοπτικές οθόνες προς τον κόσμο.
Η επιθυμία του είναι μια Ελλάδα συντριμμιών, θεωρώντας πως μπορεί να δικαιωθεί μέσα από τη στάχτη. Είναι μια παλιά, πολύ παλιά Δεξιά, η οποία χτίστηκε από τα χρόνια της Κατοχής, ενδυναμώθηκε στον Εμφύλιο και έγινε κράτος μέσα στο κράτος οδηγώντας στη χούντα και σε εθνικές καταστροφές.
