του Κώστα Μάρκου
Όλα δείχνουν ότι το αυριανό εκλογικό αποτέλεσμα θα εξασφαλίσει σχετικά άνετη είσοδο του ΚΚΕ στη Βουλή. Ωστόσο, όποιο και να είναι το εκλογικό αποτέλεσμά του, αυτό θα επισφραγίσει την αδυναμία της γενικότερης στρατηγικής και της πολιτικής γραμμής του, ειδικά τα τελευταία πέντε «κοσμογονικά» χρόνια, να επικοινωνήσει, να επιδράσει και να μετασχηματίσει ευρύτερες μάζες, οι οποίες κατά εκατομμύρια μετατοπίστηκαν από τους δυο πυλώνες του κατεστραμμένου δικομματισμού των τελευταίων 35 χρόνων.
Παρά κάποιες προσπάθειες ενωτικών αναπροσαρμογών του τελευταίου διαστήματος στο μαζικό κίνημα (ειδικά στο φοιτητικό, όπου συνέβαλε στην ανάπτυξή του), η προεκλογική εκστρατεία που χάραξε η ηγεσία του ΚΚΕ κατρακύλησε ξανά στον «εμφύλιο» πόλεμο προς τα αριστερά του, με βρόμικες επιθέσεις διαρκών διαστρεβλώσεων κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, του ΝΑΡ και του Πριν.
Την τελευταία βρόμικη επίθεση συνιστά ένα άρθρο της ηγεσίας του ΚΚΕ στο πόρταλ του 902, με τον υποτιμητικό τίτλο «Ο φακίρης κ. Δελαστίκ», επειδή ο τελευταίος, επισημαίνοντας την κάθετη και σωστή άρνηση συμμετοχής του ΚΚΕ σε ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θύμισε τη συμμετοχή του στις συγκυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα. Και σε αυτό το άρθρο η ηγεσία του ΚΚΕ ανακοίνωσε ξαφνικά ότι «έβγαλε τα συμπεράσματα» από τη συμμετοχή του κόμματος στις «αστικές κυβερνήσεις», το 1989.
Η «αυτοκριτική» της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι καιροσκοπική και υποκριτική. Τη θυμήθηκε «ξαφνικά» λόγω των πρόσκαιρων εκλογικών αναγκών περιχαράκωσης από την πίεση του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κανένα συνέδριο ή ντοκουμέντο κανενός κομματικού «σώματος» δεν υπάρχουν δημόσια αναρτημένα αυτά τα πολύτιμα «συμπεράσματα» που αναφέρονται στο άρθρο. Εκτός εάν η ηγεσία του ΚΚΕ τα κρατά επτασφράγιστο μυστικό για τον εαυτό της.
Εάν ήταν ειλικρινής, θα έπρεπε να αναγνωρίσει τη σωστή στάση που κράτησε τότε το ΝΑΡ και όλες οι δυνάμεις που συναποτελούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να χαμηλώσει τους τόνους της εκλογικής αντιπαράθεσης απέναντί τους. Αντί γι’ αυτό τους ύψωσε κι άλλο. Η στάση αυτή στόχο δεν έχει να διαπαιδαγωγήσει τους οπαδούς και τα μέλη του ΚΚΕ με τα «συμπεράσματα», αλλά να ψαρέψει σε «θολά νερά» ψήφους από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.
Η αναγκαία «περιχαράκωση» από τις σειρήνες του κυβερνητισμού και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ δεν σημαίνει και περιχαράκωση από τις αγωνίες, τις αυταπάτες και, κυρίως, τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις των πολλών εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων που θα τον ψηφίσουν. Η ηγεσία του ΚΚΕ πιστεύει ότι διορθώνει το παλιό οπορτουνιστικό λάθος της με ένα νέο σεχταριστικό λάθος. Αλλά ανάμεσα στον μικροαστικό οπορτουνισμό της συμμετοχής σε αστικές ή σε «αριστερές» κυβερνήσεις αστικού προσανατολισμού (ή στην κολακεία τους) και στην εξίσου μικροαστική, σεχταριστική πολιτική αποκοπής από τις εργαζόμενες μάζες που ακολουθούν τέτοιες κυβερνήσεις, υπάρχει κι άλλος δρόμος: η επαναστατική μετωπική τακτική της μη συμμετοχής σε αυτές τις κυβερνήσεις και ταυτόχρονα της κοινής πάλης με τις μάζες που τις ακολουθούν, εναντίον τους, με ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ανατροπής της αστικής επίθεσης.
Αυτό τον δύσκολο, ενωτικό, αγωνιστικό αλλά και ανεξάρτητο δρόμο προσπαθεί να ακολουθήσει το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η πολιτική συνεργασία με τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση (ΜΑΡΣ), το Σχέδιο Β΄ και άλλες δυνάμεις, με τις όποιες αδυναμίες και τα λάθη. Γι’ αυτό καλούν σε «ανεξάρτητη αριστερή αντιπολίτευση» απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα σε ενωτική «εργατική και λαϊκή αντεπίθεση» για το ολοκληρωτικό ξήλωμα του μνημονιακού κεκτημένου, για «δουλειά, ψωμί, παιδεία, ελευθερία και δημοκρατία».
Σε αυτό το αγωνιστικό μέτωπο «από τα κάτω» έχει θέση και η βάση και η ηγεσία του ΚΚΕ. Αλλά, για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξει η πολιτική γραμμή της τελευταίας, η τακτική της, έστω και στο γενικό πλαίσιο της ίδιας στρατηγικής του ΚΚΕ. Πολλοί ψηφοφόροι, οπαδοί, ακόμη και μέλη του, κατανοούν αυτή την αναγκαιότητα με τον δικό τους τρόπο. Ασκούν δικαιολογημένη κριτική στην ηγεσία τους. Θα ήταν μεγάλο λάθος να την ασκήσουν «από τα δεξιά», ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ή απέχοντας απογοητευμένοι. Η πιο αποτελεσματική και «χρήσιμη» εκλογική στάση θα ήταν αύριο να ασκήσουν αυτή την κριτική τους «από τα αριστερά», κρατώντας ακόμη και τη γενική στρατηγική αντίληψή τους, διατηρώντας και την κάποιες φορές δικαιολογημένη κριτική τους προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ. Και μεθαύριο, από τις 26 του Γενάρη, να αγωνιστούν μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, τις άλλες δυνάμεις της «εξωκοινοβουλευτικής» Αριστεράς, με τη βάση και τις μαχόμενες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα διαλέξουν μια βολική ζεστή θεσούλα στους κρατικούς μηχανισμούς, για να επιβάλουμε όλοι μαζί μια «αριστερή κυβέρνηση» στο εργατικό κίνημα, ανατρέποντας τούς κάθε λογής Παναγόπουλους και Φωτόπουλους. Για να επιβάλουμε κατακτήσεις απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών, για να αποτρέψουμε τις υποχωρήσεις της απέναντι στο κεφάλαιο, την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, για να εκφράσει η ανατρεπτική Αριστερά και όχι η δεξιά και ακροδεξιά «κατσαρόλα» τις νέες απαιτήσεις που θα ξεσπάσουν. Για να ανοίξει ο δρόμος για μια αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης και, ακόμη βαθύτερα, για τη νέα κομμουνιστική επανάσταση.
