του Θανάση Σκαμνάκη
Τα πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα για την ανάγκη μιας εκλογικής επιτυχίας της ριζοσπαστικής Αριστεράς και, για να μην το κουράζουμε, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρατίθενται σε άλλες στήλες και θα «βαρεθούμε» να τα διαβάζουμε επί δύο βδομάδες ακόμα. Ελπίζω τόσες γραμμές με λέξεις, τόσο ξόδεμα σκέψης και ιδεών, τόσες προσπάθειες κι αγώνες να βρουν ανταπόκριση. Δεν ξέρω ποιο θα είναι το εκλογικό αποτέλεσμα κι ούτε τι θα συμβεί τη Δευτέρα. Ξέρω όμως πως τις εκλογές, γενικώς δεν είναι να τις έχεις σε εκτίμηση. Αλλά, ακόμα περισσότερο, ξέρω πως την άλλη μέρα, ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα, θα κάνουν όλοι, κι εκείνοι που τις έχουν σε εκτίμηση αλλά και οι άλλοι, καινούργια σχέδια βασισμένα στο αποτέλεσμα. Γιατί, ακόμα κι αν οι εκλογές είναι στην πραγματικότητα μια νοθεία, ένα συγκεκαλυμμένο ψέμα δημοκρατίας (ιδιαίτερα στις μέρες μας, με τα υψηλά επίπεδα αποχής και τον ορυμαγδό των Μέσων που παριστάνουν τα ενημερωτικά, με τα τόσα ασφυκτικά διλήμματα και τον πανταχού παρόντα φόβο), είναι επίσης μια καταμέτρηση και μια πολιτική πράξη. Στην οποία όσο λιγότεροι συμμετέχουν τόσο μεγαλύτερη γίνεται η διάβρωση της πολιτικής διάθεσης και κυρίως της αντίστασης, γι’ αυτό ποτέ δεν ενοχλούνται οι εξουσίες από τους απόντες – το αντίθετο.
Και είναι μια ούτως ή άλλως αναμέτρηση. Όχι η λεγόμενη αναμέτρηση των πολιτικών κομμάτων όσο η αναμέτρηση ανθρώπων, πολλών ανθρώπων, με τον ίδιο τους τον εαυτό, με τον διάσπαρτο και διαφανή και υπονομευτικό φόβο τους, με τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, όχι όπως όλα αυτά υπάρχουν στο μυαλό μας, στο μυαλό δηλαδή όσων έχουν κάνει ήδη τις αναγκαίες υπερβάσεις και υποδύονται ή είναι πρωτοπορίες, αλλά όπως υπάρχουν στο δικό τους μυαλό.
Υπό αυτή την έννοια και η δική μας συμβολή στη απεμπλοκή των ανθρώπων από τις τραγικές ανεπάρκειες και τους φόβους τους θα μπορούσε να είναι πολύ μεγάλη, ακόμα κι αν η τελική κατάληξη δεν ευνοεί το ψηφοδέλτιό μας.
Πολύ περισσότερο αν το ευνοήσει. Με μια βεβαιότητα πως εκείνη η Δευτέρα δεν πρόκειται να είναι σαν τις άλλες φορές. Κάτω από προϋποθέσεις μπορεί να γίνει ένας καταλύτης για γεγονότα, τα οποία ακόμα κι αν δεν είναι όπως τα σχεδιάζουμε και τα θέλουμε θα είναι οπωσδήποτε ενδιαφέροντα, με πρόθεση και δυνατότητα να ταράξουν σε βαθμό τρικυμίας τα νερά. Κι αυτή τη φορά όχι στο ποτήρι μας.
Για να έρθουμε στα ίσα λοιπόν, τις επόμενες ημέρες δίνουμε μια ακόμα μάχη και χρειαζόμαστε όλες τις βοήθειες για να κερδίσουμε. Δεν είναι ασφαλώς μια οριστική ή μεγάλη σύγκρουση, όπως εκείνες που σχεδιάζουν ή μερικές φορές δυστυχώς μόνο ονειρεύονται όσοι δηλώνουν τον εαυτό τους, ή τον σκέφτονται, ως επαναστάτη (σε μια εποχή που οι λέξεις παραπέμπουν σε βερμπαλισμό και τα συναισθήματα σε αισθηματίες, ενώ τα όνειρα συκοφαντούνται) αλλά μια μάχη καθόλου ασήμαντη. Λίγος χρόνος που διεκδικεί πολλά. Είναι όπως όλες εκείνες οι φορές όπου ο χρόνος συμπυκνώνεται σε λίγες μέρες και οι ιστορικές καμπές σε μιαν αιτία.
