«Εάν υπάρχουν μέρη της ευρωζώνης που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση εντός της Ένωσης, τότε μπορεί να υπάρξουν αμφιβολίες για το εάν πρέπει τελικά να αποχωρήσουν. Το ευρώ είναι και πρέπει να είναι αμετάκλητο για όλα τα κράτη μέλη, όχι μόνο επειδή το λένε οι συνθήκες, αλλά επίσης επειδή δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά ένα νόμισμα χωρίς αυτό τον όρο». Τάδε έφη Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή ενός μέρους από το τρίο των βασανιστών του ελληνικού λαού, της τρόικας. Τι σημαίνει σε απλά ελληνικά, μεταφράζοντας το γλωσσοδέτη των Βρυξελών; Ότι εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει τα νέα μέτρα πρέπει να φύγει από το ευρώ. Από κοντά και ο Χανς Βέρνερ Ζιν, πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών ΙΦΟ του Μονάχου, ο οποίος σε συνέντευξή του στα Επίκαιρα προτείνει «προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ», για «να βγει απ’ αυτό το χάος». Ανεξάρτητα από το εάν τέτοιες προτάσεις εκφράζουν και αστικές προσεγγίσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης, αναδεικνύουν το γεγονός πως ο μπαμπούλας της εξόδου από το ευρώ θα χρησιμοποιηθεί για μια ακόμα φορά από την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, την εγχώρια αστική τάξη και το ευρωκατεστημένο, για να επιβάλουν τα νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Πίσω από την απειλή κρύβεται μια αδήριτη πραγματικότητα: η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ συνεπάγεται τις αντιδραστικές ρυθμίσεις, το μαχαίρι των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την εξυπηρέτηση του χρέους, τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Κι αυτό έχει κλειδώσει και θεσμικά με τις ανάλογες συνθήκες και τους δρακόντειους μηχανισμούς ευρωεπιτήρησης.
Να γιατί πολιτικές δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που ευαγγελίζονται κάποια φιλολαϊκά μέτρα, αλλά δεν προωθούν τη ρήξη και την απελευθέρωση από τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ δεν μπορούν να εμπνεύσουν για μια διαφορετική πορεία ούτε θα ξηλώσουν τελικά τη μνημονιακή κόλαση. Η αναγκαιότητα μιας Αριστεράς κι ενός κινήματος με αντιΕΕ προσανατολισμό θα γίνει ακόμα επιτακτικότερη στο άμεσο μέλλον.
