του Γιώργου Κρεασίδη
΄Οταν ο Σαµαράς και η κλίκα που κυβερνά ζητούν την εµπιστοσύνη της πιο ανυπόληπτης Βουλής µετά τη Μεταπολίτευση, καταλαβαίνει και ο τελευταίος ότι τα πράµατα έχουν ζορίσει για την αντιδραστική συγκυβέρνηση Ν∆ – ΠΑΣΟΚ. Καθώς στη Ν∆ βλέπουν ότι απειλούνται από τη µοίρα των κοµµάτων που στήριξαν τις µνηµονιακές κυβερνήσεις, τη συρρίκνωση και απαξίωση δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ∆ΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ, επιχειρούν να πάρουν µέτρα προκειµένου να κρατηθούν. Η πρωτοβουλία για ψήφο εµπιστοσύνης δίνει τη δυνατότητα να µαντρωθεί η κοινοβουλευτική οµάδα της Ν∆. Ο Βενιζέλος αναγκαστικά θα µαζέψει τις δειλές προσπάθειες διαφοροποίησης από τη Ν∆, κερδίζοντας κι αυτός µε τη σειρά του τη στήριξη των βουλευτών που διατυµπανίζουν δεξιά αριστερά (κυρίως αριστερά) ότι δεν πάει άλλο µε τη συγκυβέρνηση.
Παράλληλα αποφεύγουν οι Σαµαράς-Βενιζέλος έναν αιφνιδιασµό από τον ΣΥΡΙΖΑ µε πρόταση µοµφής, που µετά την ψήφο εµπιστοσύνης δεν µπορεί να κατατεθεί προτού περάσει εξάµηνο, και µοιάζουν να έχουν µεταθέσει την κρίσιµη στιγµή για την κυβέρνηση τον Φλεβάρη, όταν θα ξεκινήσει σύµφωνα µε τις κυβερνητικές ανακοινώσεις η διαδικασία για την εκλογή Προέδρου της ∆ηµοκρατίας.
Με αυτό τον τρόπο οι Σαµαράς – Βενιζέλος επιχειρούν να διασφαλίσουν µια παράταση τεσσάρων µηνών για δώσουν τα ρέστα τους στο κυνήγι των 180 βουλευτών που απαιτούνται για την εκλογή προέδρου. Μια διαδικασία που προβλέπεται εκφυλιστική, όπως δείχνουν οι καταγγελίες σαν κι αυτή του καθηγητή και βουλευτή της ∆ΗΜΑΡ Γ. Πανούση για οργανωµένη εξαγορά βουλευτών τύπου Αποστασίας του 1965…
Αξίζει να σηµειωθεί πως το άρθρο 84 του Συντάγµατος δίνει τη δυνατότητα ψήφου εµπιστοσύνης από απλή πλειοψηφία επί των παρόντων βουλευτών, δηλαδή λιγότερων από 151. Η κυβέρνηση υπολογίζει να αποφύγει έτσι κακοτοπιές από… ειδικές περιπτώσεις βουλευτών όπως ο Γ. Παπανδρέου.
Βέβαια η συζήτηση για τη χρησιµότητα των προβλέψεων του άρθρου 84 δεν σταµατά εδώ, καθώς ήδη παρασκηνιακά θεωρείται λύση για το σοβαρό ενδεχόµενο στις επόµενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτος αλλά όχι αυτοδύναµος. Η απουσία από την ψηφοφορία ενός κόµµατος προκειµένου να διασφαλιστεί ψήφος εµπιστοσύνης επιτρέπει την αποφυγή άµεσης κυβερνητικής συνεργασίας που σε πρώτη φάση δεν θα είναι πειστική, όπως µε ένα «µεταβενιζελικό» ΠΑΣΟΚ. Η συζήτηση για το αδιέξοδο της ταύτισης µε τη Ν∆ και η αδυναµία να υπάρξει εκτός κυβέρνησης κάνουν αυτό το ενδεχόµενο ρεαλιστικό, σε συνδυασµό µε την πίεση που υφίσταται ο Καµµένος και οι ΑΝΕΛ και τη διαφαινόµενη δυσκολία της ∆ΗΜΑΡ να βρεθεί στη Βουλή έξω από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κυβέρνηση ελπίζει σε αυτή την παράταση µέχρι τον Φλεβάρη να διασφαλίσει κάποια στήριξη από την ΕΕ και την τρόικα, όπως εκφράζουν οι δηλώσεις που δίνουν την αίσθηση ότι τελείωσε το Μνηµόνιο, έστω κι αν συνεχίζεται επ’ άπειρον η επιτήρηση. Θέλουν να σταµατήσουν τα ταξίδια της τρόικας ή έστω µια υπόσχεση για νέα ρύθµιση του χρέους, µε συνείδηση ότι κάθε βήµα τέτοιου χαρακτήρα δεν προβλέπει µόνο την υλοποίηση όλων των µνηµονιακών δεσµεύσεων για απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, χτύπηµα σε ασφαλιστικό και µισθούς κ.ά. αλλά και νέα πιο επώδυνα µέτρα. ∆εν είναι τυχαίες οι «ιδέες» για καινούργιο κούρεµα του χρέους που θα περιλαµβάνει και τις ιδιωτικές καταθέσεις ταµιευτηρίου και µάλιστα από το πρώτο ευρώ!
Έτσι υπολογίζει να ξεπεράσει τη φθορά και τη λαϊκή αγανάκτηση λόγω και ΕΝΦΙΑ και να πάει σε εκλογές µε όπλα την προπαγάνδα περί ανάπτυξης, την τροµοκρατία για χειρότερα που θα έρθουν εκτός Μνηµονίου και ευρώ, αλλά και την υποχώρηση του λαϊκού παράγοντα και του εργατικού κινήµατος. Με ευθύνη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας βέβαια, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ που έχει ρίξει όλο του το βάρος στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και την εκλογική αναµονή, ενώ για το λαϊκό κίνηµα επιφυλάσσει το ρόλο της σποραδικής διαµαρτυρίας από µεµονωµένους κλάδους ή µέτωπα, χωρίς λογική σύγκρουσης, συντονισµού και κλιµάκωσης. Από την άλλη, το ΠΑΜΕ απορρίπτει τη γραµµή του εργατικού ξεσηκωµού και για το ενδεχόµενο οι κινητοποιήσεις να δηµιουργήσουν ρεύµα προς το ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον αισθάνεται πιο άνετα το ΚΚΕ σαν εκλογικό αντίβαρο σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που δίνει όλο και περισσότερες εγγυήσεις στα κέντρα εξουσίας ότι δε θα προχωρήσει ρήξεις σε ό,τι αφορά το χρέος, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Όπως τονίζει το ΝΑΡ για την Κοµµουνιστική Απελευθέρωση στην ανακοίνωσή του, η κυβερνητική πρωτοβουλία «αποδεικνύει τη φθορά, την αδυναµία και τα αδιέξοδα της κυρίαρχης πολιτικής και της καταρρέουσας συγκυβέρνησης», ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επισηµαίνει πως «η κυβέρνηση αυτή πρέπει να ανατραπεί, κάτω από την πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήµατος. Μόνο ο οργανωµένος λαός µε την πάλη του µπορεί να λύσει “το πολιτικό πρόβληµα”. Για να καταργηθούν τα Μνηµόνια και οι τοκογλυφικές δανειακές συµβάσεις… Για να βάλουµε µπροστά από τις συνθήκες, τους κανονισµούς και της δεσµεύσεις της ευρωζώνης και της ΕΕ, τα εργατικά-λαϊκά δικαιώµατα και όχι για µια κυβερνητική εναλλαγή στα πλαίσιά τους».
Σε αυτή την κατεύθυνση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε πρωτοβουλία προχτές Παρασκευή για µια πλατιά σύσκεψη. Στη σύσκεψη συµµετείχαν το ΕΕΚ, το ΕΠΑΜ, το ΚΚΕ (µ-λ), το Κίνηµα «∆εν Πληρώνω» και η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Μετωπική Συµπόρευση. Κοινή ήταν η εκτίµηση πως χωρίς τη λαϊκή κινητοποίηση δεν θα ανατραπεί η κυβέρνηση και το µαύρο µέτωπο που συγκροτεί µε ΕΕ και ∆ΝΤ, µαζί µε τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική του. Σε αυτή την κατεύθυνση θα οργανωθεί συγκέντρωση τη µέρα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Ανάλογη απόφαση πήρε και η Εκτελεστική Επιτροπή της Α∆Ε∆Υ. Στις επόµενες µέρες θα ξεδιπλωθεί µια κινητοποίηση στα πρωτοβάθµια σωµατεία και τις πρωτοβουλίες εργαζόµενων και γειτονιάς, σε κάθε αγωνιστική συλλογικότητα. Το σύνθηµα είναι «∆εν θα σταµατήσουν, αν δεν τους σταµατήσεις»!
