Η αμερικανική σειρά που προβάλεται στον Άλφα εμφανίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα αμυνόμενο κράτος, δικαιολογώντας έτσι τις κατάφορες παραβιάσεις των δημοκρατικών δικαιωμάτων στο εσωτερικό της χώρας και τις αιμaτηρές επιθέσεις στο εξωτερικό.
της Μαριάννας Τζιαντζή
Η αμερικανική σειρά Ηοmeland, έχει χαρακτηριστεί μια από τις καλύτερες παραγωγές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Χαρακτηρισμός που δεν είναι υπερβολικός. Προπαγάνδα και μυθοπλασία υψηλού επαγγελματικού επιπέδου.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες σαπουνόπερες και τις σειρές δράσης, αισθημάτων ή φαντασίας, που εκτυλίσσονται σε ένα σύμπαν δίχως γεωγραφικές και ιστορικές συντεταγμένες, το Homeland είναι στέρεα ριζωμένο στο χώρο (στις ΗΠΑ και στη Μέση Ανατολή) και στο χρόνο (μια δεκαετία μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους). Η ιστορία ξετυλίγεται υπό τη σκιά της μουσουλμανικής απειλής. Η ισλαμική τρομοκρατία ή μάλλον η κατασκοπευτική δράση φονταμενταλιστικών τρομοκρατικών ομάδων καταστρέφει φιλήσυχες, πατριωτικές οικογένειες, διαλύει φιλίες, προκαλεί εκατόμβες νεκρών, σφραγίζει αταίριαστους αλλά φλογερούς έρωτες και προκαλεί μια βαθιά κρίση στο εσωτερικό της CIA, που εδώ προβάλλεται σαν φρουρός της ειρήνης. Η διαφορά από άλλες σειρές της μεταψυχροπολεμικής εποχής έγκειται στο ότι όλα αυτά σερβίρονται με εντυπωσιακή αφηγηματική δύναμη: Η ροή του στόρι είναι τόσο αριστοτεχνική που υπερβαίνει την αντιδραστικότητα του ίδιου του στόρι.
Δύο είναι οι κύριοι χαρακτήρες εδώ. Ο πρώτος, ο Μπρόντι, είναι ένας πεζοναύτης που το 2003 αιχμαλωτίζεται από την Αλ Κάιντα στο Ιράκ και προσηλυτίζεται στο Ισλάμ. Ύστερα από εφτά χρόνια, η Αλ Κάιντα σκηνοθετεί την απελευθέρωσή του από τους Αμερικανούς και ο Μπρόντι επιστρέφει στις ΗΠΑ σαν ήρωας πολέμου αλλά και σαν μυστικός πράκτορας του εχθρού. Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, οι μεγάλοι κατάσκοποι ήταν κυρίως Βρετανοί που είχαν ασπαστεί κρυφά την κομμουνιστική ιδεολογία, όμως τώρα ο αρχικατάσκοπος είναι ένας Αμερικανός στρατιωτικός που έχει αηδιάσει από τις θηριωδίες των συμπατριωτών του (μια έμμεση προειδοποίηση και προς τους επίδοξους «whistleblowers» όπως ήταν ο Μάνινγκ ή ο Σνόουντεν). Ο δεύτερος είναι η Κλερ, μια πρακτόρισσα της CIA που πάσχει από διπολική διαταραχή. Ωστόσο, αυτή η παρανοϊκή πρακτόρισσα είναι η μόνη που υποψιάζεται το διπλό ρόλο του Μπρόντι. Υστερική, αλλά όσον αφορά την εθνική ασφάλεια, η Κλερ είναι διορατική και τετραπέρατη.
Αν οι δύο αυτοί ρόλοι είχαν ανατεθεί σε άλλους ηθοποιούς, ίσως το αποτέλεσμα να μην ήταν δραματικό (όπως είναι στη σειρά), αλλά κωμικό, σχεδόν γελοίο. Όμως και οι δύο πρωταγωνιστές, η Αμερικανίδα Κλερ Ντανς και ο Βρετανός ηθοποιός Ντέμιαν Λούις, καταφέρνουν, με τις έξοχες ερμηνείες τους, να μας πείσουν για το απίθανο, ακόμα και όταν το σενάριο μοιάζει τραβηγμένο από τα μαλλιά.
Το πολυβραβευμένο Homeland είναι διασκευή μιας ισραηλινής σειράς με παρόμοιο θέμα και η παγκόσμια απήχησή του δείχνει πόσο ομογενοποιημένο είναι το τηλεοπτικό σύμπαν, έτσι που δεν μπορούμε πια να μιλάμε «μόνο» για χολιγουντιανές συνταγές. Το κεντρικό μήνυμα της σειράς, ιδίως όπως προκύπτει από τα επόμενα επεισόδια, συνοψίζεται στο ότι οι ΗΠΑ είναι ένα έθνος που απειλείται και, στο όνομα αυτής της απειλής, δικαιολογούνται τόσο οι παραβιάσεις των δημοκρατικών δικαιωμάτων όσο και οι γκαγκστερικές, φονικές επιδρομές σε άλλες χώρες όπου εντοπίζονται εστίες του «κακού». Χωρίς να αποθεώνει την αντιτρομοκρατική υστερία, η σειρά ενισχύει και δικαιολογεί το δόγμα του «παγκόσμιου χωροφύλακα». Όμως το μήνυμα αυτό δεν σερβίρεται ωμά και χοντροκομμένα, αλλά συνυπάρχει με τα ανθρώπινα βάσανα και πάθη των θυτών και των θυμάτων. Επίσης αποφεύγεται η λογική του «άσπρου – μαύρου», όπως και η απροκάλυπτη ισλαμοφοβία ή ο κραυγαλέος εξωραϊσμός της CIA.
Η σειρά αυτή δεν είναι ένα αθώο παραμύθι. Όμως σαν εμπορικό παραμύθι πετυχαίνει το στόχο του, δηλαδή να αιχμαλωτίσει τον τηλεθεατή.
