Ημερομηνία λήξης για τη συγκυβέρνηση, ζητούμενο η ήττα της αστικής πολιτικής
Αλλη μια τέτοια νίκη και χαθήκαμε, είπε ο Ηπειρώτης ηγεμόνας Πύρρος μετά τη νίκη επί των Ρωμαίων το 281 π.Χ., βλέποντας τις τεράστιες απώλειες του στρατού και τις ελάχιστες πλέον εφεδρείες του. Ανάλογη εικόνα παρουσίαζε και το κυβερνητικό στρατόπεδο μετά τα 153 «ναι» της Τετάρτης 7 Νοεμβρίου.
του Γιάννη Ελαφρού
Ακόμα και εάν η κυβερνητική συνοχή γίνει προσπάθεια να μπαλωθεί σήμερα στην ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό του 2013, με την επαναφορά της ΔΗΜΑΡ στη στρούγκα της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη μοιάζει πια με ετοιμοθάνατο, που περπατά στο τελευταίο Πράσινο Μίλι. Μια κυβέρνηση ζόμπι, όργανο ενός παγκόσμιου καπιταλισμού ζόμπι, που δεν μπορεί παρά να ρουφά το αίμα των ζωντανών, των εργατών, των εργαζομένων, όλου του λαού. Ακόμα και οι προεξοφλημένες ήδη προσπάθειες αναστύλωσής της, με τον ανασχηματισμό ύστερα από την εξόφληση της δόσης(;) και την είσοδο στο υπουργικό συμβούλιο πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ (και του Β. Βενιζέλου) και της ΔΗΜΑΡ, αναμένεται να έχει ελάχιστη θετική επίδραση και δεν αλλάζουν τη φυσιογνωμία της: μια κοινωνικά και πολιτικά ακροδεξιά επί της ουσίας κυβέρνηση, που στηρίζεται και από τα ρετάλια της κεντροαριστεράς. Εξάλλου, τι στήριξη μπορεί να περιμένει ο Σαμαράς, από ένα ΠΑΣΟΚ που αποσυντίθεται ή από μια ΔΗΜΑΡ που νοιάζεται μόνο για τις καρέκλες; Η κυβέρνηση της τρόικας εσωτερικού δεν είναι μακράς πνοής. Απέκτησε ήδη βραχύχρονη ημερομηνία λήξης…
Εξάλλου, το μαρτύριο της σταγόνας με τη δόση που επιβάλλει το διευθυντήριο της ΕΕ, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους που δεν βγαίνει και η ομολογία των πάντων πια ότι αναμένεται νέα, ακόμα πιο μαρτυρική χρονιά σε αυτό το σπιράλ θανάτου του ελληνικού λαού, επιβεβαιώνουν ότι μπαίνουμε σε μια εκρηκτική κοινωνική κατάσταση. «Η Ελλάδα ήπιε το κώνειο, μια δημοκρατία στην Ευρώπη παραπαίει», γράφει το κύριο άρθρο του βρετανικού Γκάρντιαν προχθές. Η αναταραχή όχι μόνο θα συνεχισθεί, αλλά και θα κλιμακωθεί. Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά πρέπει να προετοιμάζεται για απότομες κοινωνικές και πολιτικές στροφές, για να παρέμβει συνειδητά και με σχέδιο για να γυρίσει το τιμόνι αποφασιστικά προς τα αριστερά.
Οι κινητοποιήσεις της τελευταίας εβδομάδας, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο της Τετάρτης στο Σύνταγμα, έδειξαν ότι ο λαϊκός παράγοντας εισέρχεται ξανά μαζικά στο προσκήνιο. Η μαζικότητα και μαχητικότητα των συλλαλητηρίων, η ελπιδοφόρα συνάντηση στο δρόμο και στην κοινή αντίσταση στην επίθεση της αστυνομίας των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ μαζί με χιλιάδες λαού, η εκδήλωση απεργιακών – αγωνιστικών κινητοποιήσεων με χαρακτηριστικά διάρκειας, σύγκρουσης και προοπτικής (ΟΤΑ, συγκοινωνίες), το παράδειγμα του Ηρακλείου στην Κρήτη για το πώς μπορεί να επιβάλλεται η λαϊκή θέληση για την κλιμάκωση του αγώνα, αποτελούν πολύτιμες παρακαταθήκες. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμα κραυγαλέες αδυναμίες στο μαζικό κίνημα, που δεν του επιτρέπουν να επιβάλει ρωγμές και πολύ περισσότερο μια ήττα, μια ανατροπή της επίθεσης. Το πιο σημαντικό έλλειμμα είναι αναμφίβολα το προγραμματικό, δηλαδή ότι ακόμη δεν έχει ηγεμονεύσει, ούτε αποκτήσει ισχυρή έκφραση η αναγκαία συνθήκη για ένα νικηφόρο κίνημα, που θα συνδέει την ανατροπή της κυβερνητικής τρικομματικής συμμορίας, με την ανατροπή συνολικά της πολιτικής των μνημονίων, σε ρήξη με τις αλυσίδες του χρέους και της ΕΕ, καθώς και τους πυλώνες της αστικής διαχείρισης. Μια γραμμή δηλαδή αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης και αποδέσμευσης από ευρώ και ΕΕ, με πλήγμα στην καπιταλιστική κερδοφορία και εξουσία προς όφελος του λαού.
Το δεύτερο έλλειμμα, είναι ότι απουσιάζει ένα άλλο, ανεξάρτητο και ανταγωνιστικό προς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό κέντρο αγώνα, ενωτικό και δημοκρατικό, στηριγμένο στα πρωτοβάθμια σωματεία, στα μαχόμενα συνδικάτα και στις οργανωμένες συνελεύσεις της βάσης, που να οργανώνει την εργατική και λαϊκή πάλη, να δίνει προσανατολισμό και να μπορεί να παίρνει αποφάσεις κλιμάκωσης και αντεπίθεσης. Η Αριστερά αντί να αναλώνεται σε κομματικούς – εκλογικούς σχεδιασμούς, θα έπρεπε πρώτα και κύρια να συμβάλει σε μια τέτοια ενωτική και απελευθερωτική για τους εργαζόμενους προοπτική.
Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να δυναμώσει εδώ και τώρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η παρέμβασή της, να γίνουν βήματα στην πολιτική συσπείρωση όλων των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιΕΕ και αντιδιαχειριστικών δυνάμεων, φέρνοντας στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και δυνατότητα να ανατραπεί η επίθεση και η σύγχρονη χούντα του κεφαλαίου, να επιβληθεί μια μεγάλη πολιτική στροφή προς όφελος του λαού. Όχι με την εκλογική αναμονή, τους εκλογικούς κατά βάση σχεδιασμούς και με την αυταπάτη μιας αριστερής κυβέρνησης εντός ΕΕ και συστήματος, προϊόν μιας ήρεμης εκλογικής αναμέτρησης, που θα έρθει σαν «ώριμο φρούτο» τους πρώτους μήνες του 2013 (όπως σκέφτεται ο ΣΥΡΙΖΑ), ούτε όμως και με την ηττοπάθεια, που περιμένει να νικηθούν οι άλλες γραμμές στην Αριστερά για «να βγουν συμπεράσματα» α λα ΚΚΕ. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο δρόμος για να νικήσει ο λαός κι αυτό απαιτεί άμεση αλλαγή πορείας και μάχιμο επανεξοπλισμό των δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος.
Όχι σε θερμοκήπιο, αλλά εν θερμώ. Σε μια διαρκή αγωνιστική κινητοποίηση, από σήμερα κιόλας, σε έναν σύγχρονο ανένδοτο αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης και όλου του καθεστώτος της ευρω-χούντας και της απολυταρχίας του κεφαλαίου. Η ερχόμενη βδομάδα, που σφραγίζεται από το εξεγερτικό πνεύμα του Νοέμβρη και κορυφώνεται με την πορεία του Πολυτεχνείου, δίνει τη δυνατότητα για μια νέα συγκλονιστική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα και πρώτα και οπωσδήποτε της νεολαίας, που είναι η εκρηκτική, αναξιοποίητη ακόμα, «εφεδρεία» του εργατικού κινήματος. Για να έρθει στο προσκήνιο η βασική δύναμη πολιτικής ανατροπής, που δεν είναι άλλη από το πολιτικά επικίνδυνο και ανώτερα οργανωμένο – ταξικά ανασυγκροτημένο μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Η αντικαπιταλιστική Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει κρίσιμο ρόλο να παίξει, όχι ως δορυφόρος της ρεφορμιστικής Αριστεράς, θινκ τανκ και ομάδα πίεσης σε άλλα πολιτικά σχέδια, ούτε βέβαια χιλιαστική σέχτα που περιμένει την ανατροπή ή την επανάσταση σαν αποκάλυψη. Ο επαναστατικός δρόμος, η εργατική πολιτική είναι ανάγκη του σήμερα, στην πάλη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, για την ανατροπή συνολικά του συστήματος της εκμετάλλευσης.
