του Διονύση Ελευθεράτου
Συνάξεις οιωνοσκόπων ή παλιών δελαπατρίδηδων του Ζαππείου θυµίζουν πλέον οι ποικίλες διαδικασίες που έχουν άξονα την πρωτοβουλία των 58 «κεντροαριστερών». Εκτός τόπου και χρόνου σχεδόν όλοι για όλα.
Τους ακούς και αναρωτιέσαι µήπως τυχόν νοµίζουν ότι o κόσµος δεν βιώνει στ’ αλήθεια την «οικονοµική γενοκτονία» των µνηµονίων – µήπως απλώς την παρακολουθεί ταραγµένος, όπως κάποιο ευαίσθητο παιδί βλέπει στον κινηµατογράφο ένα άγριο θρίλερ και το µόνο που χρειάζεται είναι ένα φιλικό χτύπηµα στην πλάτη κι έναν ψίθυρο: «Μην επηρεάζεσαι τόσο, µια ταινία είναι».
Το «κεντροαριστερό» τρένο εκτροχιάστηκε: καιρός ήταν! Όλοι τους όµως, από τους µηχανοδηγούς έως τις λεπτεπίλεπτες «Σουσούδες» της πρώτης θέσης, µιλούν σαν να πρόκειται για το παλιό, ενεργό, ένδοξο Οριάν Εξπρές που απλώς έκανε µια στάση για ανεφοδιασµό. Βαλίτσες έχουν πεταχτεί στα χωράφια. Μαζί και οι «Σουσούδες» – αυτές όµως συµπεριφέρονται λες και κάνουν κάποιο ολιγόλεπτο πικνίκ, ώσπου να «ξεκινήσει» πάλι το τρένο.
«Η Κεντροαριστερά, η µεγάλη προοδευτική δηµοκρατική παράταξη, έχει µια δυναµική που κανείς δεν µπορεί να ανακόψει». Τάδε έφη «Μπένι». Ο «κεντροαριστερός» υπερφίαλος ναρκισσισµός του Δεκεµβρίου 2013 θυµίζει ορισµένες κεντρώες ατάκες που είχαν εκστοµιστεί στο τέλος Νοεµβρίου 1977. «Σήµερα αρχίζουµε το µεγάλο ξεκίνηµα» είχε πει ο Ι. Ζίγδης για την ΕΔΗΚ, εννέα ηµέρες έπειτα από τις εκλογές που έριξαν το κόµµα στο 11,9% από το 20,4% του 1974. «Μεγάλο ξεκίνηµα» είδε, µοιραίο ξεχαρβάλωµα ακολούθησε.
Η ΕΔΗΚ του Ζίγδη δήλωνε προσηλωµένη στον «διµέτωπο αγώνα». Προ ολίγων ηµερών στο Ακροπόλ ο Π. Ρήγας, γραµµατέας της Κοινοβουλευτικής Οµάδας του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαίωσε ως εξής την ευλαβική παραλαβή της ιστορικής σκυτάλης: «Δεν µπορούµε να αφήσουµε να συνθλιβεί ο χώρος µεταξύ της συντηρητικής Δεξιάς και της λαϊκιστικής Αριστεράς». Καλά, ρε παλικάρια, κινδυνεύει να συνθλιβεί ο χώρος που κατά τον Βενιζέλο διαθέτει δυναµική ασταµάτητου Νιαγάρα; Ο Ζίγδης ήταν τουλάχιστον λιγότερο ανακόλουθος: όταν διακήρυττε αγώνα εναντίον και της Δεξιάς δεν συγκυβερνούσε µαζί της.
Ακούς τον Ρήγα και ο νους σου ταξιδεύει στην τράπουλα. Αλίµονο, ο ίδιος άνθρωπος παίζει τόσο… σκληρό πόκερ µε τη «συντηρητική Δεξιά» στη Βουλή, ώστε σε αφήνει άφωνο. Προσφάτως, στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, µιλώντας για τη σύγκρουση στην Υγεία απευθύνθηκε στον Άδ. Γεωργιάδη µε τα εξής ανελέητα λόγια: «Ήταν κακό πριν από την ολοκλήρωση της µελέτης που ακούστηκαν αριθµοί απολύσεων (…) Η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να εκβιάζει αλλά ούτε και να εκβιάζεται από καµία συντεχνία. Εµείς θα στηρίξουµε τη µεταρρύθµιση, αρκεί να είναι ολοκληρωµένη». Φηµολογείται ότι ο Άδωνις, κατόπιν αυτού, έδωσε εντολή να αποσπαστούν καµιά σαρανταριά γιατροί και να αναλάβουν να προσέχουν τον ίδιο. Εµφράγµατα και εγκεφαλικά τον απειλούν, έτσι όπως τον «σφυροκοπεί» η «Κεντροαριστερά»…
Τους ακούς να δηλώνουν εκστασιασµένοι µε την -προ εικοσαετίας συγκροτηθείσα- ιταλική «Ελιά» κι αναρωτιέσαι αν πιστεύουν πως το µυαλό της ελληνικής κοινωνίας το κατατρώγει κάποιο είδος νοητικού δάκου. Οι περισσότεροι µοιάζουν µε ελλανοδίκες που φιλοδοξούν να στεφανώσουν µε κλαδί αγριελιάς, το γνωστό «κότινο», την… εκλαµπρότατη εποχή Σηµίτη.
Ω, ναι, η «Κεντροαριστερά» έχει συνέχεια και συνέπεια. Οι άνεργοι, οι «απασχολούµενοι» των τριών µεροκάµατων µηνιαίως και οι ενοικιαζόµενοι εργαζόµενοι στέλνουν περήφανο χαιρετισµό στο όραµα των «απασχολήσιµων» του Σηµίτη. Άστραψε ο Σπράος, βρόντηξε ο Γιαννίτσης, µούγκρισε θριαµβολογώντας ο «Μπένι», που µε το PSI αφάνισε σε µια νύχτα το 75% των αποθεµατικών των ασφαλιστικών ταµείων.
Ανταποδίδει η «χρυσή εποχή» τους περήφανους χαιρετισµούς: Θυµάστε τη «µισθολογική σύγκλιση» που θα ερχόταν µε όχηµα το ευρώ, και δη το σκληρό ευρώ, το οποίο βεβαίως βεβαίως ουδεµία ακρίβεια θα κόµιζε άµα τη αφίξει του – κι ας έλεγαν το αντίθετο κάτι «µίζερες Κασάνδρες»; Ε, αυτή η «σύγκλιση» τώρα χαµογελά µε νόηµα στην εξελισσόµενη οικονοµική σύγκλιση µε τη Ρουµανία και τη Βουλγαρία, αλλά και στον παιάνα «ευρώ ή καταστροφή», που ηχεί απτόητος στην Ελλάδα των µαγγαλιών, των αυτοκτονιών, των συσσιτίων.
«Ιδιωτικοποιήσεις για να µειώσουµε το χρέος» διατείνεται η Ακροδεξιά του Σαµαρά και η συγκυβερνώσα «αντίπαλός» της, η «Κεντροαριστερά». Κάτι ξέρουν τα «παιδιά» του Σηµίτη από τέτοια επιτεύγµατα. Από το 1996, µε νόµους όπως ο 2414/1996 (για τις ΔΕΚΟ), πήραν φόρα για το µεγάλο άλµα των «µετοχοποιήσεων» – ιδιωτικοποιήσεων. Απανωτές ένδοξες σελίδες εκποίησης έγραψαν στην τετραετία 2000-2004 και το δηµόσιο χρέος το καθυπόταξαν, οι άτιµοι: από 139,2 δισ. το 2000 έφθασε στα 201,2 δισ. ευρώ το 2004. Τέτοια «δικαίωση» γνώρισε (και) επί των ηµερών τους το δόγµα «ξεπουλάµε για να µη χρωστάµε»!
Κουράγιο: αποµένει η αγάπη των καθεστωτικών µίντια, ορισµένα εκ των οποίων µάλιστα εντυπωσιάστηκαν επειδή η πρωτοβουλία των «58» κατέκλυσε -λέει- το… αχανές Ακροπόλ. Α, δεν τα µάθατε; Στις διεθνείς ανασκοπήσεις για το 2013 τρεις λαοσυνάξεις µνηµονεύονται ως ξεχωριστές: Πάπας στην Κόπα Καµπάνα, Rolling Stones στο Χάιντ Παρκ και οι «58» στο Ακροπόλ. Βέέέβαιαααα…
Καλή ψυχή, «Κεντροαριστερά»… Καθόλου δεν θα µας λείψεις.
