Ιάσονας Μαρκάτος
Είναι στιγμές στην πολιτική όπου ο χρόνος συμπυκνώνεται και τα μεγάλα διλήμματα μπαίνουν στο τραπέζι. Οι εκλογές, λοιπόν, είναι αδιαμφισβήτητα μια τέτοια στιγμή — όπου τα πολιτικά σχέδια ξεδιπλώνονται, τα προγράμματα συγκροτούνται και συγκρούονται, ο καθένας και η καθεμιά μας καλούμαστε να πάρουμε θέση. Και ενώ όλος ο κόσμος συζητάει για τη διπλή εκλογική μάχη, τα πανεπιστήμια «βράζουν», καθότι στις 10 Μάη θα διεξαχθεί άλλη μια κρίσιμη πολιτική μάχη, αυτή των φοιτητικών εκλογών. Εκλογές που θα αποτυπώσουν τις διαθέσεις της σπουδάζουσας νεολαίας και θα αποτελέσουν τον πρώτο αδιαμφισβήτητο παλμογράφο των τάσεών της.
Στις 10 του Μάη, λοιπόν, δίνουμε το πρώτο μήνυμα ανυπακοής απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και την πολιτική της συναίνεσης που μαγειρεύουν τα αστικά επιτελεία των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ. Ανυπακοή στα σχέδια τσακίσματος της νεολαίας, των μορφωτικών και εργασιακών της δικαιωμάτων, ανυπακοή στην πολιτική της φτώχειας, της καταστολής, του πολέμου, μήνυμα ανατροπής ενός συστήματος που γεννά την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση.
Το φοιτητικό κίνημα όλα αυτά τα χρόνια έδωσε αδιαμφισβήτητα σκληρές μάχες. Το 2019 στην ΑΣΟΕΕ δόθηκε το πρώτο χαστούκι στην κυβέρνηση και στην πολιτική εφαρμογή της κατάργησης του ασύλου, το 2020 ήταν το πρώτο κίνημα που έμεινε ενεργό, έσπασε τις απαγορεύσεις και εγκαινίασε ένα νέο γύρο κινηματικών αναμετρήσεων, το 2022 στις πύλες των ιδρυμάτων κράτησε ζωντανή την ελπίδα όλου του κινήματος, το 2023 βρέθηκε με Γενικές Συνελεύσεις και καταλήψεις στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για εθνικοποίηση του ΟΣΕ και των δημόσιων αγαθών κλπ. Έχουμε να δώσουμε πολλές μάχες ακόμα, για μόρφωση-δουλειά-ζωή και ελευθερίες, για να ξηλωθούν οι ταξικοί φραγμοί στην παιδεία, να μην προχωρήσει η επέλαση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, για να βάλουμε τις ανάγκες μας μπροστά.
Το φοιτητικό κίνημα βγήκε πολλές φορές πρωτοπόρο στον αγώνα. Χαμένη είναι κάθε ψήφος που δεν πάει στην ενίσχυση των αποφασιστικών νικηφόρων αγώνων και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
«Για να ζήσουμε εμείς πρέπει να ηττηθεί η πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ, στην εκπαίδευση και παντού». Με αυτό το στίγμα η αντικαπιταλιστική Αριστερά ρίχνεται στη μάχη των φετινών εκλογών. Κεντρικός στόχος των δυνάμεών της, η οργή της νεολαίας να μετατραπεί σε δύναμη ανατροπής και οι προηγούμενες κινηματικές εξάρσεις (με καθοριστική τη συμβολή της νέας γενιάς) να κεφαλαιοποιηθούν σε ένα πραγματικό σχέδιο ρήξης και ανατροπής.
Βέβαια, πολλοί είναι αυτοί που προσπαθούν να πείσουν τη νέα γενιά με το σαθρό αφήγημα περί «χαμένης ψήφου». Χαμένη ψήφος, μας λένε τα ΜΜΕ, είναι η ψήφος στα μικρά κόμματα. Χαμένη ψήφος, μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι όποια δεν αρκείται στο επιφανειακό επιχείρημα του «να φύγει ο Μητσοτάκης»!. Χαμένη ψήφος, μας λέει το ΚΚΕ, είναι κάθε ψήφος που δεν «ενισχύει» το Κόμμα. Χαμένη ψήφος, μας λέει το ΜέΡΑ25, είναι η ψήφος που δεν θα βάλει το ίδιο μέσα στη βουλή. Ακόμα και στις σχολές, χαμένη ψήφος, μας λέει η ΠΚΣ, είναι η ψήφος στην αντικαπιταλιστική αριστερά, αφού το βασικό είναι «να μην ξαναέρθει η δεξιά της ΔΑΠ στα πράγματα».
Για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς όμως, «χαμένη» ψήφος είναι μονάχα αυτή που δεν στρέφεται συνολικά ενάντια στη βάρβαρη πραγματικότητα που ζούμε. Εν προκειμένου, χαμένη είναι η ψήφος σε ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που εφάρμοσε κατά γράμμα τα μνημόνια, ενώ από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στήριξε πάνω από το 60% του νομοθετικού έργου της ΝΔ. Χαμένη είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι πρόθυμο να λειτουργήσει ως πολύμορφος «μπαλαντέρ» για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Χαμένη είναι η ψήφος στο ΚΚΕ, το οποίο έχει δείξει πως την κρίσιμη στιγμή αρκείται στο να δώσει διαπιστευτήρια ομαλότητας και συναίνεσης στο σύστημα, όπως η πολιτική στήριξη στα έκτακτα επιδόματα των 600 ευρώ προς τους αστυνομικούς. Χαμένη είναι η ψήφος στην ξαναζεσταμένη «σούπα» που προκρίνει το ΜέΡΑ25, που με τις «Δήμητρες», τους «Οδυσσέες» και τους «Αλέκους» υπόσχεται μια κατ’ επίφαση «ρήξη» με ταυτόχρονη παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ…
Ειδικά στα πανεπιστήμια, το ποια ψήφος είναι «χαμένη» και ποια όχι, αποδεικνύεται εάν απλά κοιτάξουμε το πρόσφατο παρελθόν. Η ΠΚΣ του ΚΚΕ βγήκε πέρυσι πρώτη δύναμη πανελλαδικά. Φρόντισε όμως, να μην κάνει απολύτως τίποτα στην κατεύθυνση ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, παρά μόνο να επαναφέρει από το «χρονοντούλαπο» της ιστορίας την πρόταση νεκρανάστασης της ΕΦΕΕ και κατέληγε στο να βάζει τις διεκδικήσεις των φοιτητών στον «πάγο». Μόνη πραγματική αναλαμπή του προηγούμενου διαστήματος οι φοιτητικοί αγώνες που κινήθηκαν «εκτός ορίων». Με την καθοριστική συμβολή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και μέσα από την ανατρεπτική κοινή δράση, ήταν οι μόνοι που κατάφεραν να μετρήσουν μερικές, μικρές αλλά σημαντικές, νίκες, όπως με την ΟΠΠΙ. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ ήταν εκείνα που βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλάι των φοιτητών για να παλέψουν για μια δημόσια και δωρεάν παιδεία, που υπερασπίστηκαν στην πράξη το άσυλο (ακόμα και έμπρακτα πριν λίγο καιρό στην περιφρούρηση της κατάληψης της πρυτανείας των συλλόγων από την προσπάθεια εισβολής των ΜΑΤ), τους συλλόγους κλπ. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σημαντικά τμήματα του νεολαιίστικου υποκειμένου είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα κινηματικά/εξεγερτικά ξεσπάσματα (ΟΠΠΙ, Νέα Σμύρνη, Καλλιτέχνες, Τέμπη) του προηγούμενου διαστήματος, ενώ ακόμα μεγαλύτερα τμήματα συνεχίζουν να επιζητούν και να αναζητούν αγωνιωδώς τις κινηματικές απαντήσεις του μέλλοντος. Αυτά είναι που κυρίαρχα θέλουν να εκφράσουν και να «εκπροσωπήσουν» τα ψηφοδέλτια της αντικαπιταλιστικής-
ασυμβίβαστης Αριστεράς.
Οι μαχόμενες και ανατρεπτικές τάσεις του φοιτητικού κινήματος έρχονται στο προσκήνιο
Σε όλες τις κάλπες, λοιπόν, «χαμένη» είναι μονάχα η ψήφος που δεν στηρίζει τους αγώνες και δεν ενισχύει την αντικαπιταλιστική Αριστερά! Την Αριστερά εκείνη που δεν υπόσχεται την «εύκολη λύση» της ενσωμάτωσης και της υποταγής, αλλά ανοίγει τον δύσκολο δρόμο του αγώνα για την ανατροπή. Όχι την Αριστερά των Βρυξελλών, της «ρεαλιστικής ανυπακοής», της ενότητας με το αστικό πολιτικό σύστημα, ούτε την Αριστερά της αναμονής της… δευτέρας παρουσίας. Αλλά της Αριστεράς εκείνης, που δεν διστάζει να μιλήσει για τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις στον 21ο αιώνα, όχι σαν απλά «ώριμο» αλλά και επίκαιρο και αναγκαίο βήμα για να ζήσει καλύτερα στο σήμερα ο λαός και η νεολαία. Της Αριστεράς που τολμά να μιλήσει για την πραγματική ενότητα των στόχων πάλης, την πραγματική ενότητα της εργατικής τάξης και της νέας γενιάς και αποκηρύσσει τις αρχηγοκεντρικές δομές και τα «πρόσωπα».
Στις 10 του Μάη, λοιπόν, η μόνη χαμένη ψήφος είναι εκείνη η ψήφος που δεν δίνεται στις δυνάμεις που δεσμεύονται ότι τη μάχη για τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα της νέας γενιάς θα την πάνε μέχρι τέλους χωρίς περισπασμούς. Μόνη χαμένη ψήφος είναι αυτή που δεν δίνεται στην ανεξάρτητη ανατρεπτική αριστερά και τα σχήματά της στις σχολές. Στις 21 Μάη η μόνη χαμένη ψήφος είναι αυτή που δεν δίνεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την αντικαπιταλιστική αριστερά για την ανατροπή της βαρβαρότητας και όχι τη σταθεροποίησή της μέσω της μιας ή της άλλης κυβέρνησης. Γιατί δεν δεχόμαστε να γίνουμε η «χαμένη γενιά» και δεν έχουμε άλλο χρόνο για «χάσιμο», ενώ μπροστά μας ανοίγεται ένα ολόκληρο και ελπιδοφόρο μέλλον για να κερδίσουμε!
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 28-04-2023
