Γιώργος Τζίμας
Μύρισε άνοιξη γιατί οι φωνές της νεολαίας έχουν ζωντανέψει τους δρόμους. Φωνές οργισμένες, από ζωές ματαιωμένων και ματωμένων γενιών, που κουβαλάμε στις πλάτες μας τις κτηνωδίες του σύγχρονου –και πιο γερασμένου από ποτέ– καπιταλισμού, πριν καν προλάβουμε να ονειρευτούμε τι μέλλον θέλουμε. Για τις νέες και τους νέους, όλες οι εποχές και καταστάσεις είχαν φτάσει να μοιάζουν ίδιες: Τραγωδίες, πανδημίες, εργατικά ατυχήματα, φτώχεια, μετανάστευση, ρατσισμός, σεξισμός, μοναξιά, φόβος. Όχι πια! Αυτή η εποχή μοιάζει να μπορεί να αλλάξει. Γιατί την αλλάζουμε εμείς!
Μπορούμε να αριθμήσουμε ξανά έναν-έναν τους νόμους που μας φόρεσαν καπέλο οι κυβερνήσεις και οι δήθεν κοινοβουλευτικές «αντιπολιτεύσεις» τόσα χρόνια. Όπως και τις «αναγκαίες» δεσμεύσεις της αστικής τάξης μας απέναντι στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δήθεν για να ζούμε ασφαλείς και πλουσιοπάροχα στη χώρα μας. Δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε. Αναδεικνύονται με τον πιο ζωντανό τρόπο μέσα από τις πολύμηνες πολιτικές μάχες, οι οποίες δίνονται σε μια σειρά μέτωπα και έχουν αρχίσει ήδη να διαμορφώνουν μια νέα μαγιά λαϊκής αντιπολίτευσης: Των εκμεταλλευόμενων και αποκομμένων από το μέλλον νέων ανθρώπων, με οξυμένα πολιτικά χαρακτηριστικά και πολύμορφες δομές συγκρότησης των αγώνων.
Τα συνθήματα δεν είναι απλά συνθήματα. Είναι οι υψωμένες γροθιές που στοχεύουν το σύστημα, ώστε η νέα κανονικότητα να είναι η ανυπακοή, η απειθαρχία και η ανταρσία
Την ίδια στιγμή που σε κάθε σχολείο και σχολή, στους χώρους δουλειάς, στις εξόδους μας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η πολιτική συζήτηση έχει πάρει φωτιά, όλο και περισσότερες κινητοποιήσεις κατακλύζουν τους δρόμους με χιλιάδες κόσμο. Οι απεργίες πληθαίνουν, γίνονται μαζικές γενικές συνελεύσεις εργατικών σωματείων και φοιτητικών συλλόγων, πραγματοποιούνται καταλήψεις, συγκροτούνται κέντρα αγώνα. Τα συνθήματα δεν είναι απλά συνθήματα. Είναι οι υψωμένες γροθιές που «στοχεύουν» τους εκπροσώπους του αστικού κράτους και του κεφαλαίου, είναι οι κόκκινες σημαίες απέναντι στα όπλα του πολέμου, είναι τα δρώμενα και η φαντασία απέναντι στην αποστείρωση της τεχνοκρατίας και του ατομισμού, είναι η σχέση συνειδητού και οργανωμένου με την ορμή του αυθόρμητου, που καθαρίζει τη σκουριά της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, είναι το μεγάλο βαρίδι στο ζύγι της αστικής δικαιοσύνης, είναι τα χέρια-αλυσίδες απέναντι στους εξοπλισμούς των ΜΑΤ.
Η οργή της νεολαίας έχει σπείρει ήδη τον φόβο στα αστικά επιτελεία της ΝΔ, των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και των ακροδεξιών δεκανικιών του συστήματος. Τρέχουν οι δημοσιογράφοι των ελεγχόμενων μίντια των κεφαλαιοκρατών να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Όμως ούτε καν αυτοί δεν μπορούν παρά να αναφερθούν δειλά και ντροπιασμένα –αν τους έχει μείνει ντροπή– στις αντισυστημικές τάσεις των νέων γενιών. Ένας ακόμη λόγος όχι απλά να μην το βάλουμε κάτω αλλά να πολιτικοποιήσουμε περισσότερο τις μάχες μας, να ενώσουμε τους αγώνες μας, να κλιμακώσουμε και να οξύνουμε τα μέσα πάλης μας. Για να γίνουμε πραγματικά μια αντισυστημική γενιά ,που όχι μόνο θα τους ενοχλήσει αλλά θα τους τσακίσει για να δημιουργήσει το νέο.
Έγραφε το πανό των φοιτητικών συλλόγων στο προαύλιο της κατειλημμένης πρυτανείας στην απεργία της 8ης Μάρτη τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ: «Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε, σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής. Και δε μπορείς να μας λυγίσεις σκοτώνοντας τ’ αδέρφια μας της μάχης. Και να το ξέρεις θα βγούμε νικητές…». Και κάτω από αυτούς τους στίχους, οι φοιτητικοί σύλλογοι υπερασπίστηκαν το κέντρο αγώνα φοιτητών-εργαζομένων απέναντι στα κυβερνητικά ΜΑΤ! Αυτό ήταν ένα στιγμιότυπο από το μέλλον των αγώνων. Ας γίνει αυτό το μέλλον η νέα κανονικότητα: Η ανυπακοή, η απειθαρχία, η ανταρσία, η άνοιξη της νεολαίας.
Σπύρος Θεοδωρίδης μαθητής Α’ Λυκείου
Αγωνιζόμαστε για τις ζωές μας
Θεωρώ ότι οι αγώνες μάς χαρίζουν αισιοδοξία, καθώς είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν τα πράγματα. Αναμφίβολα, στην κοινωνία που ζούμε και με το καπιταλιστικό σύστημα που βιώνουμε, υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αλλαγή και ανατροπή. Μέσα από τους αγώνες μας εκφράζουμε την οργή μας απέναντι σε ό,τι μας καταπιέζει, για τη δολοφονική πολιτική που βάζει τα κέρδη και τις ιδιωτικοποιήσεις πάνω από τις ζωές μας! Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αδικία, την ανεργία και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Για ένα κόσμο που οι ζωές μας θα έχουν αξία και δεν θα τίθεται ζήτημα επιβίωσης, αλλά θα μπορούμε να ζούμε πραγματικά με αξιοπρέπεια, με τη δυνατότητα να πραγματοποιούμε τα όνειρα μας.
Οι μαθητές πρέπει να έχουμε φωνή! Πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους και πρέπει να είμαστε παρόντες, γιατί οι αγώνες αυτοί μας αφορούν, είναι δικοί μας αγώνες. Το αστικό σύστημα μας φοβάται, γι’ αυτό συνέχεια προσπαθεί να μας σταματήσει, είτε με την καταστολή στις διαδηλώσεις είτε με νομοσχέδια. με τρανό παράδειγμα τον νόμο που ταυτίζει τις καταλήψεις με τη βία στα σχολεία. Είναι καθήκον μας να παλεύουμε για μια παιδεία, μια κοινωνία, ένα μέλλον που θα είναι αντάξιά μας. Αγωνιζόμαστε για τις ζωές μας!
Φώτης Κουβέλης υπάλληλος Wolt
Απεργούμε χωρίς άδεια από τους αυλικούς της εξουσίας
Η απεργία της 8ης Μάρτη αποτέλεσε την αφορμή για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση της τελευταίας δεκαετίας. Μια απεργία που πραγματοποιήθηκε παρά την απουσία της ΓΣΕΕ. Ποιος νοιάστηκε όμως; Αυτό που φάνηκε έκδηλα είναι ότι η νέα γενιά δεν αφουγκράζεται τον «κλασικό» αστικοποιημένο/γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, συνειδητοποιεί ότι μεγάλωσε μέσα στην κρίση και δεν περιμένει τους αυλικούς της εξουσίας να δώσουν άδεια για να απεργήσει. Ο κόσμος απεργεί επειδή αισθάνεται ότι η ζωή δεν βγαίνει με τα σημερινά κριτήρια. Θέλει να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να καθορίσει εκείνος συνολικά τους όρους της. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η νεολαία προσπαθεί να πει «ως εδώ!».
Κατ’ επέκταση, ψάχνει τρόπους οργάνωσης και αγώνα ανεξάρτητα από αυτά τα κέντρα, με τρόπο που θα μπορεί να καθορίζει τις εξελίξεις και δεν θα τις ακολουθεί απλά. Η νεολαία αναζητεί τρόπους να διοχετεύσει την ορμητικότητά της, ενώ τα διάφορα κέντρα έχουν χάσει αυτό το δρομολόγιο. Η ανάγκη της για αγώνες ανεξάρτητους από το σύστημα κι από την παλιά σκουριά των κρατικών μηχανισμών θα σπάσει κάθε προσπάθεια αποκλιμάκωσης και σε αυτό μπορεί να συμβάλει καθοριστικά η νέα γενιά εργαζομένων.
Άρτεμις Ζαρόκωστα, σπουδάστρια δραματικής σχολής
Σπουδές και δημιουργία, όχι στην τέχνη-προϊόν
Ως σπουδάστρια δραματικής σχολής ποτέ δεν φανταζόμουν να βρίσκομαι μέσα στα γνωστά εθνικά θέατρα χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω 20 ευρώ εισιτήριο ή να έχω περάσει έναν Γολγοθά για να μπορέσω έστω να βρεθώ σε μια ακρόαση. Να, όμως, που εδώ και κάποιους μήνες στο Ρεξ, στο Τσίλερ και στη Λυρική Σκηνή, κουβεντιάζω και συνυπάρχω με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι θα γνωρίσω. Τα πτυχία μας από τη μια μέρα στην άλλη μετατράπηκαν σε απολυτήρια λυκείου και εμείς σε ανειδίκευτους εργάτες-χομπίστριες. Η ψήφιση του ΠΔ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Από τη μέρα της ανακοίνωσής του ξεκίνησαν κινητοποιήσεις και φτάσαμε τελικά να μετράμε πάρα πολλές καταλήψεις πανελλαδικά. Σκοπός μας είναι οι καταλήψεις να αποτελούν κέντρο αγώνα για όλους τους φοιτητές των καλλιτεχνικών σχολών –και όχι μόνο, ώστε να συντονιστούμε και να διεκδικήσουμε τις σπουδές και το μέλλον που θέλουμε.
Διεκδικούμε να σπουδάζουμε και να παράγουμε την τέχνη μας για όλες και όλους, όχι για τους λίγους και τους εκλεκτούς. Καθώς η τέχνη έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει αυτό που δεν υπάρχει ακόμα, να φανταστεί και να ανοίξει έναν άλλο δρόμο. Όλοι οι άνθρωποι, εξάλλου, δεν μένουν ανεπηρέαστοι από αυτήν, έχουν καλλιτεχνικές επιρροές και αλληλεπιδρούν με την τέχνη καθημερινά. Φωνάζουμε δυνατά και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε μία τέχνη που δεν θα περιορίζεται στο θέαμα ως εμπορικό προϊόν, αλλά θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας, ως ζωτική ανάγκη. Μια τέχνη που θα βγαίνει από τα σπλάχνα της κοινωνίας και θα επιστρέφει σε αυτήν.
Νεφέλη Γαλεράκη-Στεργίου φοιτήτρια
Για μια Αριστερά δύναμη συνολικής ανατροπής
Σε ένα κλίμα πένθους και σιωπής, η νεολαία επιλέγει έναν άλλο δρόμο, αυτόν της ανυπακοής! Οι φοιτητές και φοιτήτριες επιστρέφουν στις οργανωμένες δομές του κινήματος και αξιοποιούν κάθε μέσο πάλης, στοχεύοντας στην κλιμάκωση του αγώνα τους. Ο αγώνας που ξέσπασε μετά το έγκλημα στα Τέμπη δεν εκφράζει μόνο οργή, αλλά βάζει μπροστά αιτήματα, ώστε να ζήσουμε αλλιώς. Για μια ζωή την οποία δεν μπορεί να υποσχεθεί στη νεολαία κανένας επίδοξος διαχειριστής, είτε λέγεται ΝΔ, είτε λέγεται ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Σε ένα κλίμα που το μέλλον της νεολαίας είναι η επιβίωση ή η επιβίωση με πρόσκαιρα μέτρα ανακούφισης, η νεολαία διαλέγει τον δρόμο της ζωής και της χειραφέτησης!
Γι’ αυτό, άλλωστε, επιχειρεί να αμφισβητήσει εδώ και τώρα την αστική πολιτική που πλήττει κάθε έκφανση της ζωής μας. Ανοίγει, παράλληλα, την κουβέντα για το πώς οι αγώνες μας θα προκαλέσουν τριγμούς και θα γίνουν πραγματικά επικίνδυνοι για το εκμεταλλευτικό σύστημα που ζούμε. Γι’ αυτό και η νεολαία αγωνιά πώς δεν θα ενσωματωθεί σε αυτό. Εκεί έγκειται, λοιπόν, η αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στο σήμερα. Αυτής της Αριστεράς που, βάζοντας μπροστά το πρόγραμμα πάλης, θα κάνει ανυποχώρητους αγώνες ενάντια σε ΕΕ, κυβερνήσεις και κεφάλαιο. Αυτής της Αριστεράς που θα έχει κέντρο τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας και θα δώσει τη μάχη για τη συνολική ανατροπή!
Αλέξανδρος Σκλάβος φοιτητής,
Δεν είμαστε κόστος, είμαστε το μέλλον
Οι κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος έσπασαν τη σχετική κινηματική νηνεμία της προηγούμενης περιόδου. Οι διαδηλώσεις εκφράζουν την αγανάκτηση συνολικά του κόσμου για τη δολοφονική πολιτική που έχει οδηγήσει την κατάσταση εδώ, από συνειδητή στρατηγική επιλογή. Οι φοιτήτριες και φοιτητές δεν θα μπορούσαν να μην πρωτοστατούν πλάι με τους εργαζομένους σε τέτοιες εξελίξεις. Δεν μπορεί να γίνει πια ανεκτός ένας τρόπος να ζει, να σπουδάζει, να εργάζεται η νεολαία (πόσο μάλλον να κοινωνικοποιείται και να ψυχαγωγείται) και συνολικά να εξυπηρετείται η κοινωνία μέσα από τους μηχανισμούς που λειτουργούν για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει ένα σωρό διαχειριστικές συνταγές. Με βάση αυτήν τη συνειδητοποίηση, πρέπει να κινηθεί και η νεολαία σε αγώνα διάρκειας και κλιμάκωσης, χωρίς αυταπάτες για κοινοβουλευτικές επιλογές ή κάθε είδους μεταρρυθμιστική διαχείριση. Γιατί για να ζήσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Τα λόγια για σταθεροποίηση και ενότητα της χώρας πριν τις εκλογές δεν μπορεί να μας αγγίζουν. Αντίθετα, τώρα που υπάρχει αναταραχή, μέσα από τις συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων και τα συντονιστικά τους, τις συνελεύσεις σχολείων και σωματείων, οι νέοι μπορούμε και πρέπει να ανεβάσουμε τον πήχη της πολιτικής διεκδικητικότητας. Ένα κίνημα με τέτοια χαρακτηριστικά δεν ντριπλάρεται εύκολα από το σύστημα και μπορεί τελικά να ανοίξει τον δρόμο για ανατροπή από τα κάτω και τα αριστερά. Με αυτόν τον τρόπο να προχωρήσουμε και να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε κόστος, είμαστε το μέλλον!
