Και ξαφνικά όλοι ξαναθυμήθηκαν τη Folli Follie. Η δυνατότητα της κυβέρνησης να διαμορφώνει επικοινωνιακή ατζέντα είναι βεβαίως μεγάλη. Ξέχασαν όμως τους ύμνους και τα αφιερώματα των μεγάλων εκδοτικών και τηλεοπτικών συγκροτημάτων στην τόσο «επιτυχημένη» ελληνική εξαγωγική εταιρεία που κατακτά τον κόσμο. Ξέχασαν την παρουσία κυβερνητικών στελεχών σε εκδηλώσεις της Folli Follie· όλων των κυβερνητικών κομμάτων. Εξάλλου, όπως αποκαλύπτεται, η ιστορία της χειραγώγησης των στοιχείων της εταιρείας έτσι ώστε να απογειώνεται η μετοχή της τραβάει μέχρι και 17 χρόνια πίσω…
Η Folli Follie όμως δεν είναι μια εξαίρεση. Μια σειρά εντυπωσιακά αναπτυσσόμενα ελληνικά μονοπώλια, από τον όμιλο Μαρφίν του Βγενόπολου μέχρι την Proton Bank και τον Λαυρεντιάδη, βρέθηκαν με οικονομικούς «σκελετούς» μέσα στα ντουλάπια τους. Και βεβαίως, οι κυβερνήσεις και ο κρατικός μηχανισμός κάνουν τα στραβά μάτια, μέχρι να ρίξουν φως οι ανταγωνιστές τους… Το να μιλάμε για κρατικό έλεγχο της νομιμότητας των οικονομικών των ολιγαρχών στην Ελλάδα αποτελεί ανέκδοτο. Πίσω από τη βιτρίνα των επιτυχιών του ελληνικού κεφαλαίου συνήθως κρύβονται λοβιτούρες…
Θα πει κανείς, τα ίδια δεν γίνονται και στο εξωτερικό; Είδαμε φημισμένες γερμανικές και γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες να τοποθετούν ειδικό λογισμικό για να κλέβουν στους ελέγχους των εκπομπών καυσαερίων… Ναι, είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!
Γι’ αυτό το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν είναι η μία ή η άλλη εξυπηρέτηση κάποιας κυβέρνησης σε μια μεγάλη επιχείρηση. Το σκάνδαλο είναι πως όλες οι κυβερνήσεις και το αστικό πολιτικό προσωπικό θεωρούν «κανονικότητα» τη στήριξη αυτού του συστήματος και την αναπαραγωγή του, που βαφτίζουν ανάπτυξη. Και η ΝΔ, και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
