Ούτε «νεαρολάγνος» ούτε «γεροντολάγνος» δηλώνει στο Πριν ο Κίμωνας Ρηγόπουλος, με αφορμή το θεατρικό του έργο Δεν μπορεί ο κάθε τσόγλανος, το οποίο ανεβαίνει στο Θέατρο Σημείο από τις 22 Νοεμβρίου.
του Αντώνη Κάσιτα – Πλανόδιου Αριστερού
Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τον Κίμωνα Ρηγόπουλο, έναν άνθρωπο της τέχνης αλλά και του αγώνα, του πολιτισμού και της σκέψης, της σκηνής μα και του δρόμου.
Με αφορμή το έργο του, που ανεβαίνει στο Θέατρο Σημείο από τις 22 Νοεμβρίου, βρεθήκαμε ξανά με το συγγραφέα και ηθοποιό και τον «ανακρίναμε».
– Τελικά μπορεί ή δεν μπορεί ο κάθε τσόγλανος;
– Όλα τα μπορεί ο τσόγλανος, αν του το επιτρέψεις. Αν μάλιστα προδώσεις και την ανάγκη σου να επικοινωνήσεις χωρίς προσχήματα μαζί του, είναι σίγουρο ότι θα τη σκυλέψει την ανάγκη σου. Είναι πάντοτε ο πιο ανάξιος εξομολογητής. Εσύ του ανοίγεις την ψυχή σου κι αυτός την εξαργυρώνει χωρίς να χάνει χρόνο. Δεν τον ενδιαφέρει εσύ τι κομίζεις αλλά τι αυτός θα αποκομίσει.
– Τι πραγματεύεται το έργο σας; Ποιο είναι το θέμα του;
– Αφορά μια συνέντευξη που δίνει ένας πάλαι ποτέ σπουδαίος ηθοποιός σ’ έναν νεαρό δημοσιογράφο. Η συνέντευξη εξελίσσεται σε θρίλερ κι αυτό συμβαίνει επειδή συγκρούονται δύο κόσμοι ασύμβατοι. Και δεν μιλάω για σύγκρουση γενεών -δεν είμαι ούτε «νεαρολάγνος» ούτε «γεροντολάγνος»- γιατί η πραγματική σύγκρουση διεξάγεται ανάμεσα στον άνθρωπο της αγωνίας και τον εφησυχασμένο, ανάμεσα σ’ αυτόν που πυρπολείται και σ’ αυτόν που δεν βυθίζεται ποτέ. Τάξεις αντιπαρατίθενται στον πόλεμο όχι γενιές. Άλλο πράγμα είναι να σε κρατάει η πίστη σου στα δύσκολα κι άλλο να επιπλέεις ελαφρύς πάντοτε κι ωραίος. Απεχθάνομαι τους παντός καιρού ανθρώπους. Με κανένα καιρό δεν θα είναι μαζί μας.
– Κι εμείς το ίδιο… Πώς εμπνεύστηκες μια τέτοια ιδέα;
– Στην ουρά του ΙΚΑ το εμπνεύστηκα. Σοβαρολογώ. Ταλαίπωρος μεταξύ ταλαίπωρων συμπολιτών μου και περιμένοντας να εμφανιστεί στον ηλεκτρονικό πίνακα ο αριθμός 224, για να εξυπηρετηθώ. Και ξαφνικά βλέπω να προβάλει ένας πολύ σημαντικός ηθοποιός υποβασταζόμενος και σε άθλια κατάσταση. Αισθάνθηκα την παρόρμηση να του μιλήσω, αλλά με φρέναρε η σκέψη ότι αυτό θα του υπενθύμιζε την πτώση του. Γιατί υπήρξε κάποτε κραταιός και ωραίος. Και τώρα… Περπατούσε τότε και έτριζε η Φωκίωνος Νέγρη. Και τώρα… Θα μου πεις, εδώ ο κόσμος καίγεται κι εγώ… Μα έβλεπα έναν καμένο άνθρωπο ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος καίγεται. Σ’ αυτόν αφιερώνω το έργο μου. Δεν θέλω να το μάθει και δεν πρέπει να το μάθει. Σε όλους τους ηλικιωμένους ηθοποιούς που τους αποτέλειωσε η κρίση το χαρίζω. Γιατί οι ηθοποιοί είναι πάντοτε παιδιά. Και τα παιδιά χαίρονται όταν τα σκέφτεσαι και κρατάς κι ένα δώρο γι’ αυτά στα χέρια σου.
– Καλά ο ηθοποιός… αλλά ο δημοσιογράφος;
– Μες στην καλή χαρά ο δημοσιογράφος. «Άλλωστε εγώ προσαρμόζομαι εύκολα και στα δύσκολα» λέει στον ηθοποιό. Αν θα εξακολουθήσει να είναι μες στην καλή χαρά μέχρι το τέλος της ιστορίας, αυτό δεν το ξέρουμε. Η συνέχεια επί της οθόνης, έτσι δεν μας έλεγαν παλιά;
– Η συνέχεια επί της οθόνης, της ζωής ή τέλος πάντων πού; Η ιστορία καλά κρατεί;
– Δεν έχει τέλος η ιστορία ούτε η Ιστορία. Είμαστε όρθιοι και το παλεύουμε. Με τις αδυναμίες μας, τις αναπηρίες μας αλλά και την πίστη ότι στα τομάρια το τομάρι μας θα το πουλήσουμε πολύ ακριβά. Άσε που ίσως δεν χρειαστεί και να το πουλήσουμε.
Το έργο Δεν μπορεί ο κάθε τσόγλανος του Κίμωνα Ρηγόπουλου παίζεται στο Θέατρο Σημείο (Χ. Τρικούπη 4, πίσω από το Πάντειο, τηλ. 2109229579, Σάββατο 9.30 μ.μ., Κυριακή 7.30 μ.μ.). Σκηνοθεσία: Τζένη Σκαρλάτου, σκηνικά: Μαρία Βλαντή, φωτισμοί: Δημήτρης Μαργαρίτης, μουσική επιλογή: Βίκτωρ-Κίμων Γεράρδος, φωτογραφίες-βίντεο: Βάλλυ Κωνσταντοπούλου, Θάνος Πολύδωρας. Ερμηνεύουν οι Κίμων Ρηγόπουλος, Τζέρυ Άρτις. Το Πριν είναι χορηγός επικοινωνίας.
