Βίκυ Παπαδοπούλου
Οταν λέμε ότι «οι ζωές των μαύρων μετράνε», δεν εννοούμε μόνο τη ζωή με τη βιολογική έννοια, αλλά και την εργατική δύναμη των μαύρων, είτε τη χειρωνακτική είτε την πνευματική. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουν οι μαύροι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ που εργάζονται στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Όπως σημειώνεται, τα μεγάλα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά στούντιο επιθυμούν οι παραγωγές τους να απεικονίζουν με πιο ρεαλιστικό τρόπο τη μαύρη κοινότητα, πέρα από τα στερεότυπα ότι οι μόνες εναλλακτικές είναι «μπασκετμπολίστας», «ράπερ» ή «βαποράκι στα γκέτο».
Στον απόηχο του κινήματος «Οι Zωές των Mαύρων Mετράνε» (Black Lives Matter), πολλές εταιρείες παραγωγής εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στα θύματα της αστυνομικής βίας, όμως οι φυλετικές διακρίσεις εντός των τειχών της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής βιομηχανίας εξακολουθούν να ισχύουν με νέες μορφές σε σχέση με το παρελθόν. Η κριτική απέναντι σε αυτές τις διακρίσεις γιγαντώθηκε στο πεδίο των σόσιαλ μίντια, γεγονός που ανάγκασε τα μεγάλα στούντιο να προχωρήσουν σε κάποιες αλλαγές, όπως στη διαφοροποίηση του προγράμματός τους. Τα στοιχεία δείχνουν ότι κατά την τηλεοπτική σεζόν 2019-2020 οι γυναίκες και οι μη λευκοί (people of color) κατείχαν 5% περισσότερες θέσεις εργασίας από ότι τον προηγούμενο χρόνο, ενώ στους ισπανόφωνους και μαύρους σεναριογράφους του κινηματογράφου ανατέθηκαν 2% περισσότερα σενάρια σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το Χόλιγουντ έχει μια μακρά ισχυρή παράδοση συνδικαλισμού και η φωνή των συνδικάτων, όσον αφορά τις αμοιβές, τα συμβόλαια κ.λπ., μετράει. Έτσι, η ανοιχτή επιστολή που έστειλε πρόσφατα η Επιτροπή Μαύρων Σεναριογράφων (CBW) του Σωματείου Σεναριογράφων (WGA, Writers Guild Association) περιέχει συντριπτικά στοιχεία που δείχνουν ότι οι επαγγελματίες μαύροι σεναριογράφοι εξακολουθούν να υ-
φίστανται διακρίσεις ως προς τις αμοιβές, τις παρεχόμενες ευκαιρίες, τη μεταχείριση και την ανέλιξή τους — το WGA έχει 10.000 μέλη, εκ των οποίων οι 808 είναι μαύροι. Μάλιστα, στην ανοιχτή επιστολή της επιτροπής γίνεται ειδική αναφορά στην ταινία-ορόσημο του Γ. Ντ. Γκρίφιθ Η γέννηση ενός έθνους: «Η ταινία αυτή, που το σενάριό της έγραψαν δύο λευκοί άντρες, ισχυροποίησε τα ρατσιστικά στερεότυπα γύρω από τους μαύρους και επίσης αγιοποίησε την Κου Κλουξ Κλαν και συνέβαλε στη διάδοση της ρατσιστικής προπαγάνδας». Είναι γενικά παραδεκτό ότι η βουβή αυτή ταινία του 1915 ευνόησε την αναβίωση της Κου Κλουξ Κλαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920.
Τα κοινωνικά κινήματα πετυχαίνουν κατακτήσεις, αλλά η «ισότιμη ένταξη» παραμένει στα λόγια
Η κινηματογραφική και η τηλεοπτική παραγωγή λειτουργούν με όρους βαριάς βιομηχανίας. Τα στελέχη τους εργάζονται σε ατομικές σουίτες, ενώ οι απλοί γραφιάδες, όταν τυχαίνει να είναι μαύροι, κάνουν τη δουλειά του κωπηλάτη στη γαλέρα. Σπάνια το όνομά τους εμφανίζεται στα «credits», δηλαδή στον κατάλογο των συντελεστών της ταινίας ή της σειράς, ενώ ο ετήσιος μισθός τους είναι πολύ μικρότερος από εκείνον των λευκών συναδέλφων τους. Ανάμεσα στους μαύρους σεναριογράφους που κατάφεραν να καθιερωθούν ως επαγγελματίες, συγκαταλέγονται αρκετοί που ένωσαν τη φωνή τους με τη CBW και μίλησαν δημόσια για τις διακρίσεις σε βάρος των συναδέλφων τους με τους οποίους έχουν το ίδιο χρώμα.
Είναι προφανές ότι η πίεση που ασκείται στη βιομηχανία του θεάματος δεν προέρχεται μόνο από το συνδικαλιστικό χώρο ή τις δηλώσεις των «επωνύμων», αλλά κυρίως από το ίδιο το αντιρατσιστικό κίνημα.
