Χρίστος Κρανάκης
Ο Νετανιάχου έχει προαναγγείλει ότι ξεκινά τη διαδικασία επίσημης προσάρτησης των εβραϊκών οικισμών, παρά τις (χλιαρές γενικώς) αντιδράσεις που υπάρχουν διεθνώς και τις (επιμέρους) ενστάσεις του κυβερνητικού του εταίρου, επιταχύνοντας την αλλαγή του χάρτη και των συνόρων στην ευρύτερη περιοχή.
Συναγερμός έχει σημάνει στις τάξεις των Παλαιστινίων, καθώς το κράτος του Ισραήλ ετοιμάζεται να εκκινήσει το τελευταίο στάδιο της προσάρτησης των εδαφών της Δυτικής Όχθης, στα οποία έχουν εγκατασταθεί τις τελευταίες δεκαετίες πολλές χιλιάδες Εβραίοι έποικοι, βάζοντας ταφόπλακα στα όνειρα για την απευλευθέρωση της κατεχόμενης γης. Την περασμένη Τετάρτη, μάλιστα, σε συγκέντρωση στη Γάζα με τη συμμετοχή της Χαμάς και άλλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται εκεί, έγινε λόγος για ένα «εθνικό σχέδιο» με σκοπό την αντιμετώπιση των κατακτητών και την ακύρωση των σχεδίων τους.
Καμβάς της πρότασης είναι «η ενίσχυση και προώθηση της παλαιστινιακής θέσης απέναντι στις συνωμοσίες, οι οποίες έχουν στόχο να εξαφανίσουν απο προσώπου γης το Παλαιστινιακό Ζήτημα», δήλωσε το ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου (PFLP), Τζαμίλ Μεζχέρ. Κορυφαίοι παράγοντες της Χαμάς υποστήριξαν και αυτοί την άμεση διαμόρφωση ενός εθνικού σχεδίου, ενώ κάλεσαν σε λαϊκές κινητοποιήσεις και χαρακτήρισαν «ατομικό καθήκον» κάθε Παλαιστινίου την «εναντίωση στην κλιμακούμενη επιθετικότητα». Από την πλευρά του, το Κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης, αφού καταδίκασε το σχέδιο Ισραήλ και ΗΠΑ, κάλεσε τη Χαμάς να μην επιμείνει στη διατήρηση της τοπικής της κυριαρχίας αλλά να συνδράμει στον κοινό αγώνα ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Υπενθυμίζεται ότι η Δυτική Όχθη, μαζί με την Ιερουσαλήμ, βρίσκονται στα δυτικά του ποταμού Ιορδάνη και σε αυτήν κατοικούν επισήμως περίπου 2,5-3 εκατ. άνθρωποι, με τη συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 2 εκατ.) να είναι Παλαιστίνιοι. Η περιοχή βρέθηκε στον έλεγχο της Ιορδανίας το 1948, μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το οποίο την κατέκτησε με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967. Στον μισό και πλέον αιώνα που έχει μεσολαβήσει, οι Παλαιστίνιοι δεν σταμάτησαν να αμφισβητούν ούτε στιγμή τη στυγνή κατοχή και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και την επιστροφή των προσφύγων — με τον αγώνα να κορυφώνεται στις δύο Ιντιφάντες (εξεγέρσεις), το 1987 και το 2000.
Κινήσεις για «εθνικό σχέδιο αντίδρασης» στις τάξεις των Παλαιστινίων, διεργασίες μεταξύ των βασικών οργανώσεων σε Δυτ. Όχθη και Γάζα
Πάγιος στόχος των διαδοχικών κυβερνήσεων του Ισραήλ, που σε αυτό το θέμα είχαν ήσσονος σημασίας διαφωνίες, ήταν και η τυπική προσάρτηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της περιοχής — σε αντίθεση με τη Γάζα, από την οποία οι κατακτητές αποχώρησαν το 2005 για να τη μετατρέψουν στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου, με σχεδόν δύο εκατ. ανθρώπους να στοιβάζονται σε μόλις 365 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η κατασκευή εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη –στους οποίους όχι τυχαία κατοικούν οι πιο ακραίοι και φανατισμένοι σιωνιστές– δεν σταμάτησε ποτέ, παρά το γεγονός ότι οι αποφάσεις του ΟΗΕ τους έχουν χαρακτηρίσει παράνομους με βάση το «διεθνές δίκαιο» — το οποίο, πάντως, ουδείς θέλησε ούτε επεδίωξε ποτέ να επιβάλει στο Ισραήλ
Η εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ φαίνεται πως άνοιξε πλήρως τον δρόμο προς την υλοποίηση των ισραηλινών σχεδίων, τα οποία μπαίνουν στην τελική ευθεία για να προλάβουν τις ανακατατάξεις –και αλλαγές συνόρων– που έχουν δρομολογηθεί στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και ενδεχόμενη αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου. Επί της ουσίας, λοιπόν, το αμερικανικό «ειρηνευτικό σχέδιο», που ο Νετανιάχου χαρακτήρισε «ιστορική ευκαιρία», προβλέπει όχι μόνο τη νομική και παγκόσμια αναγνώριση της στρατιωτικής κατοχής της Δυτικής Όχθης, αλλά και ένα άτυπο πογκρόμ σε βάρος των παλαιστινιακών πληθυσμών, με στόχο την εκδίωξή τους από τον τόπο που γεννήθηκαν και ζουν. Εφόσον αυτό υλοποιηθεί, τα εδάφη που θα παραμείνουν υπό παλαιστινιακό έλεγχο θα είναι πλήρως περικυκλωμένα από το Ισραήλ και αποκομμένα μεταξύ τους.
Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ο ασυμβίβαστος και αγωνιζόμενος παλαιστινιακός λαός μοιάζει να είναι πιο μόνος από ποτέ. Η πιο διεφθαρμένη και κουρασμένη πτέρυγα της πολιτικής του ηγεσίας δείχνει εμφανώς να προτιμά τη διαπραγμάτευση και τη μοιρασιά με τους κατακτητές, ενώ κάτι ανάλογο μοιάζει να συμβαίνει και με τους πάλαι ποτέ ισχυρούς «προστάτες» του στον αραβικό κόσμο (Σ. Αραβία, Ιορδανία, Αίγυπτο, ΗΑΕ, Συρία κ.λπ.), προτεραιότητα των οποίων είναι πλέον η δική τους επιβίωση, όπως και αλλού — όπως στην Τουρκία που ο Ερντογάν έχει καταπιεί τη γλώσσα του τον τελευταίο μήνα, έχοντας σαφώς επιλέξει να ρίξει τους τόνους απέναντι στο Ισραήλ.
