Έχει πάντα τη σημασία της η επανέκδοση κλασικών ταινιών που με έναν τρόπο επηρέασαν τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, πόσο μάλλον όταν αφορά έργα τής σχετικά πρόσφατα εκλιπούσας Ανιές Βαρντά (έφυγε από τη ζωή τέλη Μαρτίου). Η πρωτοπόρα σκηνοθέτιδα της γαλλικής νουβέλ βαγκ υπήρξε μια από τις ελάχιστες γυναικείες φωνές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου που δημιούργησε πίσω από την κάμερα, έδωσε βήμα στους ανθρώπους του περιθωρίου και πρόσφερε στο κοινό μια σταθερά ενδοσκοπική φιλμογραφία.
Η ταινία που παρερμηνεύτηκε ωστόσο περισσότερο από κάθε άλλη είναι η Ευτυχία (Le Bonheur), που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1965 όπου και κέρδισε την Αργυρή Άρκτο. H πλοκή, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις, έχει ως εξής: ο Φρανσουά ζει ευτυχισμένος με τη σύζυγό του Τερέζ και τα δύο τους παιδιά σε ένα εργατικό προάστιο του Παρισιού. Η πυρηνική οικογένεια οργιάζει πλάι στην ανοιξιάτικη φύση, γιορτάζει την Ημέρα του Πατέρα και όλα τα βλέμματα μοιάζουν στραμμένα σε αυτόν, όπως ακριβώς τα ηλιοτρόπια στο λιβάδι στρέφονται προς τον Ήλιο.
Οι παραδοσιακές αξίες της πατριαρχικής κοινωνίας με το ανδρικό προνόμιο καθιστούν τις γυναίκες απλώς συζύγους, και η «αλλαγή φρουράς» που συντελείται στην ταινία εκφράζεται με αποσπασματικές εικόνες της εξοχής, απογυμνωμένες από οποιοδήποτε οντολογικό φορτίο. Όπως η ίδια είχε αναφέρει: «Έγραψα το σενάριο γρήγορα, το γυρίσαμε γρήγορα, όπως το ζωντανό φως των καλοκαιριών, που περνούν γρήγορα. Σε έναν κόσμο γεμάτο από προκατασκευασμένες εικόνες ευτυχίας, είναι ενδιαφέρον να διαλύεις τα κλισέ».
Η Ευτυχία παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ψηφιακά αποκατεστημένη της μορφή την οποία επιμελήθηκε η ίδια η Βαρντά και βρίσκεται στις αίθουσες από τις 20 Ιουνίου.
Έφη Καραχάλιου
