Ζησιμόπουλος Γιάννης, Καλαμπαλίκης Κωνσταντίνος ,
Αντιπρόσωποι συνέλευσης ΕΚ Πάτρας
Παρακμή, αποξένωση από τους εργάτες και στήριξη σε κυβέρνηση και εργοδότες
Τον τελευταίο καιρό το μαχόμενο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα βιώνει σε πανελλαδικό επίπεδο μια εκστρατεία νοθείας από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό σε διάφορα Εργατικά Κέντρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε και η περίπτωση του ΕΚ Πάτρας.
Σε ένα από τα μεγαλύτερα ΕΚ της χώρας (131 ψηφίσαντες αντιπρόσωποι), η απερχόμενη διοίκηση με τις επιλογές της οδηγεί τα συνδικάτα στη μεγαλύτερη ήττα τους στην ιστορία της σύγχρονης Πάτρας. Πιο συγκεκριμένα, στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση της 14ης Νοεμβρίου, η πρόεδρος εμφάνισε ένα σωματείο φάντασμα με 450 ψηφίσαντες στο χώρο των εργαζομένων στα τεχνικά γραφεία, χωρίς να δείξει καν μητρώα του σωματείου, πρακτικά και ημερομηνία τέλεσης των εκλογών. Με παρεμβάσεις κατά της ΟΙΥΕ, από σωματεία που δεν ελέγχει η γραφειοκρατία, αποκλείστηκε ένα σωματείο που εμφανίζεται ως κλαδικό με πανελλαδική εμβέλεια, το οποίο εξέλεξε 17 αντιπροσώπους από 2, ενώ «πιάστηκαν στα πράσα» να κάνουν καταμέτρηση σε ψηφοδέλτια που έρχονταν με σακούλες από όλη την Ελλάδα! Το σωματείο καθαριστριών δεν πραγματοποίησε καν εκλογοαποαλογιστική συνέλευση, ενώ εμφάνισε πρακτικό 112 ψηφισάντων, παρά το ότι στην κάλπη υπήρχαν 71 ψηφοδέλτια. Το σωματείο ΤΙΤΑΝ εμφάνισε 2 αντιπροσώπους, έχοντας 8 λιγότερους ψηφίσαντες από το μέτρο (76-68), ενώ το σωματείο ναυτεργατών Δυτικής Ελλάδας εμφάνισε 336 ψηφίσαντες με τους 100 να είναι ανύπαρκτοι και δεκάδες καταγγελίες για μη ψηφίσαντες – σχετική καταγγελία έχει εκδώσει και η ΠΕΝΕΝ. Τέλος, το σωματείο μουσικών Δαυίδ, εκτός από μουσικούς, δέχεται και τους …φίλους τους στην κάλπη!
Είναι ευνόητο πως από την εκλογοαπολογιστική συνέλευση απουσίαζαν τα εργατικά προβλήματα, η μαυρίλα στους χώρους δουλειάς, ο νέος κύκλος επίθεσης από κεφάλαιο και κυβέρνηση, καθώς και η γραμμή για την κλιμάκωση των εργατικών αγώνων. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που έχει οδηγήσει πλατιές μάζες εργαζομένων να γυρίσουν την πλάτη στο ΕΚΠ, με αποτέλεσμα η διοίκησή του να σκαρφίζεται κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο νοθείας για να εμφανίσει «μέλη» και να διατηρήσει τα συμφέροντά της, προασπίζοντας παράλληλα κυβέρνηση και εργοδότες.
Προφανώς, όμως, στη χώρα που κρίνει συνταγματικά τα μνημόνια, ενώ δικάζει τον Περικλή, την Ηριάννα, και αγωνιστές στις Σκουριές, δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο της δικαιοσύνης, η οποία επέτρεψε στα εν λόγω σωματεία την κανονική συμμετοχή στις εκλογές!
Η αντίδραση από την πλευρά μαχόμενων δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα ήτανε άμεση, καθώς μετά από σύσκεψη την 1/12 προχώρησαν στην κατάληψη του ΕΚ με σκοπό την ακύρωση των εκλογών. Η κατάληψη συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα, με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι εκλογές. Η απερχόμενη εγκάθετη διοίκηση των εργοδοτικών κάλεσε εκ νέου εκλογές για την Παρασκευή 8/12. Η απάντηση από τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης του Ε.Κ. ήτανε να απομονώσουν την παράταξη της ΠΑΣΚΕ και να προχωρήσουν σε εκ νέου κατάληψη εκείνη την μέρα με αποτέλεσμα να ακυρωθούν ξανά οι εκλογές. Την Τρίτη 2/1 συνήλθε η προσωρινή διοίκηση του ΕΚ Πάτρας, η ΠΑΣΚΕ μπροστά στην εκκαθάριση του μητρώου των μελών και την αποκάλυψη των πεπραγμένων της κατήγγειλε το προεδρείο ως παραπροεδρείο.
Το θετικό της υπόθεσης είναι η άμεση απάντηση απέναντι σε αυτές τις πρακτικές, τόσο από τις μαχόμενες δυνάμεις του ΕΚΠ, οι οποίες από κοινού απέτρεψαν τις εκλογές της νοθείας αποδεικνύοντας ότι ο εργοδοτικός-κυβερνητικός συνδικαλισμός μπορεί να ηττηθεί μόνο από την κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων και όχι από την κομματικοκεντρική λογική που προβάλλουν οι δυνάμεις, τόσο του ΠΑΜΕ, όσο και του ΜΕΤΑ. Προφανώς και η εκκαθάριση των μητρώων του ΕΚ, που το ΠΑΜΕ προτάσσει σαν βασικό αίτημα, είναι αναγκαία αλλά αν αυτή δεν συνοδεύεται από μία συνολική λογική ρήξης και σύγκρουσης με τα συμφέροντα της εργοδοσίας, τα ρουσφέτια-μοιράσματα ΕΣΠΑ και εν συνόλω με κυβέρνηση-ΕΕ και την πολιτική τους, τότε δεν θα έχει και πραγματικό όφελος για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Οι Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις στο ΕΚ Πάτρας καλούν σε συστράτευση όλες τις μαχόμενες δυνάμεις, όχι μόνο απέναντι στους νόθους εκπροσώπους της εργοδοσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στα μέτρα της γ’ αξιολόγησης, σε πανεργατικό ξεσηκωμό για την ανατροπή της πολιτικής, για να μπορέσει η εργατική τάξη να βρει δρόμους να απαντήσει στη νοθεία, όχι μόνο από μια λογική ελέγχου των εργατικών κέντρων αλλά από την πραγματική ανάγκη για την αντεπίθεση των δυνάμεων της εργασίας.
