Βρόμικα σχέδια για …καθαρή έξοδο

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Μία εβδομάδα επαφών στην Αθήνα ήταν αρ­κετή ώστε ο άλ­λοτε «μισητός» Γέρουν Ντάισελμπουμ, να απο­τελέσει τη «σημαία» και τον εγ­γυητή της κυβερνητικής πολι­τικής στον τομέα της οικονομί­ας. Ο επικεφαλής του «μη θεσμι­κού» Eurogroup, ο «απαράδεκτος» και «ανθέλληνας» εντολοδόχος των κυρίαρχων κύκλων της Ευ­ρωπαϊκής ‹Ένωσης έκανε δήλω­ση περί «καθαρής εξόδου» της Ελ­λάδας από τις δανειακές συμφω­νίες με τους δανειστές και αιφνι­δίως έγινε το πλέον αγαπητό πρό­σωπο σε κάθε κυβερνητικό στέλε­χος! Προφανώς γιατί τα όσα είπε συμπίπτουν με τη βασική επικοινω­νιακή παράμετρο της κυβέρνησης, την έξοδο από τα μνημόνια τον Αύ­γουστο του 2018. Το μόνο που δεν λένε τόσο η κυβέρνηση όσο και ο Ντάισελμπλούμ είναι το πού …θα βρεθούμε ακόμη και στην περίπτω­ση που αυτό όντως συμβεί.

Φυσικά, την αλήθεια την έχει πει πολλάκις στην Βουλή ο υπουρ­γός Οικονομίας Ευκλείδης Τσα­καλωτος όταν εμφανίζονταν συ­χνά τότε προκειμένου να ενημέ­ρωση για τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην συμφωνία του Eurogroup της 15ης Ιουνίου. ‘Όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέ­ρει, στόχος είναι να πάμε «σε κάτι που προσεγγίζει την κανονικότη­τα από τον Σεπτέμβριο του 2018». Μάλιστα είχε επισημάνει ότι με ή χωρίς δανειακή συμφωνία, η επι­τροπεία, και μάλιστα σκληρή, θα συνεχιστεί. Χαρακτηριστική ήταν και η φράση του στις 9 Ιουνίου: «Η βασική μας στρατηγική, όλο αυτόν τον καιρό, ήταν να φύγουμε από την επιτροπεία. Πάνω σε αυτό έχουμε δουλέ­ψει και αυτή εί­ναι η βασική μας στρατηγική. Βε­βαίως, η επιτρο­πεία ποτέ δεν θα είναι διπολι­κή, δηλαδή, μια μέρα θα την έχου­με και μια μέρα δεν θα την έχουμε. Αυτό άλλωστε είναι στη φύση του καπιταλισμού, δηλαδή, ακόμη και οι αγορές είναι μια μορφή επιτρο­πείας. Και αν κάνεις πολιτικές που δεν αρέσουν στις αγορές, μπορούν να πωλούν τα ομόλογά σου, να πέ­φτουν οι τιμές των ομολόγων και να αυξάνεται το επιτόκιο και να γί­νεται πιο δύσκολο να δανείζεσαι».

Πάντως ο Γ. Ντάισελμπλουμ που δουλειά του είναι να φρο­ντίζει να λειτουργεί (μαζί με τον Ε.Τσακαλώτο) η… «φύση του κα­πιταλισμού», υποστήριξε πως «συ­ζητήσαμε με τον κ. Τσακαλώτο για την τελευταία φάση του προγράμ­ματος και είναι εφικτό να ολοκλη­ρωθεί η γ’ αξιολόγηση πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους. Η ολο­κλήρωσή της θα «ξεκλειδώσει» τις αποφάσεις για το χρέος και θα συμβάλει στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών. Αί­σθηση μου είναι ότι το κλίμα αυ­τό υπάρχει ήδη από τις συνομιλί­ες που έχω με επενδυτές. Πρέπει να είναι καθαρή η έξοδος από το πρόγραμμα». Φυσικά, πριν από τα υποθετικά αυτά σενάρια που σε τί­ποτε δεν θα μειώσουν την επιθε­τικότητα του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου απέναντι σε μισθούς- συντάξεις και δικαιώματα, πρέπει να ολοκληρωθεί η 3η αξιολόγη­ση. ‘Ένα ιδιαίτερα δύσκολο πα­κέτο αφού εκτός από τις δεδομέ­νες μεθοδεύσεις για κατάργηση των συνδικαλιστικών δικαιωμά­των, θα περιέχει και νέα εισπρα­κτικά μέτρα καθώς και –όπως όλα δείχνουν– την απελευθέρωση της δράσης των funds απέναντι στην λαϊκή κατοικία.

Παράλληλα, πληθαίνουν και οι φωνές των αστών οικονο­μολόγων που, αποτιμώντας την κατάσταση, εκτιμούν ότι η περίφημη «κα­θαρή έξοδος» είναι μάλλον ένα επικοινωνιακό τρικ. Οι ενστάσεις κυρίως εστιάζο­νται στα 19 δις που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση του χρέους μόνον μέχρι το 2019, τα οποία πολύ δύ­σκολα θα προκύψουν από τις λε­γόμενες αγορές. Παράλληλα (σύμ­φωνα με την απόφαση του τελευ­ταίου Eurogroup) απαιτούνται επι­πρόσθετα κεφάλαια για τη «δημι­ουργία αποθεμάτων για την υπο­στήριξη της εμπιστοσύνης των επενδυτών και τη διευκόλυνση της πρόσβασης στην αγορά». Δη­λαδή πρέπει ο φορολογούμενος μι­σθωτός και συνταξιούχος να πλη­ρώσει από …τώρα την έλευση των πιθανόν επενδυτών με την κάλυψη κάθε κόστους και κινδύνου. Κάτι σαν την προληπτική γραμμή στή­ριξης που επαγγέλλονταν η κυβέρ­νηση Σαμαρά δηλαδή, αλλά με πιο …προφανή στόχο.

Αυτό που στην πραγματικότη­τα διεμήνυσε ο Γ. Ντάισελμπλουμ στην ελληνική κυβέρνηση είναι ότι πολλά θα κριθούν από την αποφασιστικότητα που θα δείξει στην εξυπηρέτηση των συμφερό­ντων των μεγάλων επιχειρηματι­κών ομίλων. Θα κριθεί από την ταχύτητα που θα ενσωματώσει στο πλαίσιο της διαπραγμάτευ­σης και νομοθετικά όσο της ζητη­θούν. Επίσης, από το πόσο γρήγο­ρα θα ανταποκρίνεται σε ζητήμα­τα επενδύσεων που ήδη τρέχουν. Είναι φανερό ότι η κινηματική και πολιτική παρέμβαση απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς θα είναι καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξη των πραγμάτων.