Ταισέρ Χάλεντ, πρώην μέλος Εκτελιστικής Επιτροπής της P.L.O.
Η τρομοκρατία των εποίκων στη Δυτική Όχθη γνωρίζει πρωτοφανή κλιμάκωση και έχει ξεπεράσει κάθε «κόκκινη γραμμή», καθώς μετατράπηκε από σποραδικές και εποχικές επιθέσεις σε καθημερινά οργανωμένα εγκλήματα, με άμεσο στόχο την επιβολή μιας νέας πραγματικότητας μέσω του αναγκαστικού εκτοπισμού παλαιστινιακών κοινοτήτων και της επέκτασης των εποικισμών. Η συχνότητα των επιθέσεων προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς έφτασαν περίπου τις 95 επιθέσεις που πραγματοποίησαν έποικοι στη Δυτική Όχθη μόνο κατά την περασμένη εβδομάδα. Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA) έχει καταγράψει, από την αρχή του 2026, περισσότερες από 1.300 επιθέσεις εποίκων, με μέσο όρο που ξεπερνά τις έξι επιθέσεις ημερησίως. Παράλληλα, ισραηλινές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταγράψει ότι, μετά την 7η Οκτωβρίου, πριν από τρία χρόνια, οι έποικοι πραγματοποίησαν περίπου 5.375 επιθέσεις, οι οποίες προκάλεσαν θανάτους, τραυματισμούς και καταστροφές περιουσιών. Οι επιθέσεις αυτές πραγματοποιούνται υπό την άμεση προστασία του στρατού κατοχής, ο οποίος προστατεύει τους επιτιθέμενους και, στις περισσότερες περιπτώσεις, παρεμβαίνει για να τιμωρήσει τα θύματα αντί να συλλάβει τους εποίκους, οι οποίοι ασκούν πρωτοφανή τρομοκρατία εναντίον των Παλαιστινίων πολιτών.
Σύμφωνα με τεκμηριωμένα στοιχεία, περισσότεροι από 1.044 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, από πυρά του ισραηλινού στρατού και εποίκων από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έως τον Αύγουστο του 2026, σύμφωνα με στοιχεία των επίσημων παλαιστινιακών φορέων και του Γραφείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται 213 παιδιά —206 αγόρια και 7 κορίτσια—, περίπου 20 γυναίκες και τουλάχιστον 7 άτομα με αναπηρία. Περισσότεροι από 6.250 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων εισβολών και επιθέσεων σε διάφορες επαρχίες. Σύμφωνα με το παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας, περίπου 87 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από πυρά του ισραηλινού στρατού και εποίκων στη Δυτική Όχθη από την αρχή του 2026 έως τα τέλη του περασμένου Ιουλίου, εκ των οποίων 21 σκοτώθηκαν από πυρά εποίκων.
Επίσης, σύμφωνα με επίσημες παλαιστινιακές και διεθνείς εκθέσεις, από την αρχή του τρέχοντος έτους οι έποικοι έχουν προκαλέσει περίπου 500 σκόπιμες πυρκαγιές, οι οποίες έπληξαν περιουσίες, καλλιέργειες και σπίτια Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη. Τα περισσότερα περιστατικά σημειώθηκαν στις κοινότητες Κούσρα, Ουρίφ και Τζαλούντ στην επαρχία της Ναμπλούς, καθώς και στην Τερμσαγιά, το Σίντζιλ και το αλ-Μουγκάιγιρ στην επαρχία Ραμάλα και αλ-Μπίρεχ. Οι επιθέσεις έπληξαν χιλιάδες ντούνουμ γεωργικής γης, καθώς και βιομηχανικές και εμπορικές εγκαταστάσεις και κατοικίες.
Η τρομοκρατία των εποίκων δεν αποτελεί πλέον παροδικό φαινόμενο ή ένα φαινόμενο αποκομμένο από μια ολοκληρωμένη πολιτική, νομική και ασφαλιστική δομή, στην οποία συμμετέχουν και την οποία καλύπτουν η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία. Πρόκειται για ένα σύστημα στο οποίο διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο υπουργοί, μέλη της Κνεσέτ, καθώς και πρόσωπα στο δικαστικό και αστυνομικό σύστημα. Πρόκειται για τρομοκρατία που χρηματοδοτεί ο Μπεζαλέλ Σμότριτς, εξοπλίζει ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, ενθαρρύνει ο Ισραέλ Κατς, προστατεύει ο στρατός κατοχής και εποπτεύει ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διαδραματίζει εδώ τον ρόλο του «απορροφητή διπλωματικών κραδασμών» απέναντι στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες, χαρακτηρίζοντάς τους ως περιθωριακούς και παραστρατημένους και υποστηρίζοντας ότι το κράτος δεν τους στηρίζει και ότι οι πράξεις τους αποτελούν απλώς κοινωνικά αδικήματα, με στόχο να περιορίσει την πορεία των διεθνών κυρώσεων. Ο Νετανιάχου έχει συνηθίσει να χαρακτηρίζει τους δράστες βίας μεταξύ των εποίκων ως «εξτρεμιστική μειονότητα» που δεν εκπροσωπεί το σύνολο της κοινωνίας των εποικισμών. Σε περισσότερες από μία περιπτώσεις αρνήθηκε να χαρακτηρίσει ομάδες όπως η «Νεολαία των Λόφων» και οι «Τιμωρητικές Επιθέσεις» (Price Tag) ως τρομοκρατικές οργανώσεις και προτίμησε να τις αποκαλεί αναρχικούς που επιχειρούν να εφαρμόσουν τον νόμο με τα δικά τους χέρια. Θεώρησε τις πράξεις τους μεμονωμένες παραβατικές ενέργειες και κατηγόρησε σε περισσότερες από μία περιπτώσεις ορισμένους αξιωματούχους ή υπουργούς που έθεσαν το ζήτημα της «βίας των εποίκων» ότι δυσφημούν το Ισραήλ.
Τους παρουσιάζει ως «περιθωριακούς και σχολικούς εγκαταλείποντες, που δεν αποτελούν μέρος του οργανωμένου ιστού των εποικισμών». Ο Νετανιάχου επιχειρεί να διαχωρίσει τις πράξεις αυτών των ομάδων από τις επίσημες κυβερνητικές πολιτικές και από τους ηγέτες των εποικισμών που βρίσκονται κοντά στον κυβερνητικό συνασπισμό του. Παράλληλα, επιδιώκει να τους εντάξει κοινωνικά και νομικά στην κατηγορία των «νέων σε κίνδυνο» και τους αντιμετωπίζει ως ανθρωπιστικές και κοινωνικές περιπτώσεις που υποφέρουν από οικογενειακή αποσύνθεση, σχολική διαρροή και προβλήματα συμπεριφοράς, αντί να αναγνωρίζει ότι αποτελούν ιδεολογικά οργανωμένο κίνημα που καθοδηγείται από εξτρεμιστική εποικιστική ιδεολογία. Δικαιολογεί έτσι τη διάθεση μεγάλων προϋπολογισμών από υπουργεία όπως τα υπουργεία «Πρόνοιας», «Παιδείας» και «Εποικισμού» —όπως οι προϋπολογισμοί για τη στήριξή τους σε ποιμενικά φυλάκια ή για το άνοιγμα ειδικών σχολείων ένταξής τους, όπως το σχολείο που άνοιξε στον οικισμό Μπέιτ Ελ— ως «επίσημα σχέδια αποκατάστασης και ενσωμάτωσης» και όχι ως στήριξη εξτρεμιστών.
Οι ακραίοι υπουργοί της κυβέρνησής του, με επικεφαλής τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ και τον υπουργό Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, διαφωνούν με τον Νετανιάχου και απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό της «Νεολαίας των Λόφων» και των βίαιων εποίκων ως περιθωριακών ή «εκτός νόμου» ομάδων. Αντίθετα, τους παρέχουν ανοιχτά πολιτική, νομική και οικονομική στήριξη μέσω διαφόρων διαύλων.
Ο Μπεν-Γκβιρ και ο Σμότριτς απορρίπτουν τον όρο «βία των εποίκων» και θεωρούν την ανάδειξή του ως «αριστερή και διεθνή συνωμοσία» με στόχο τη δυσφήμιση του σιωνισμού. Οι υπουργοί αυτοί χαρακτηρίζουν τις τρομοκρατικές πρακτικές που ξεκινούν από τα ποιμενικά φυλάκια ως «πρωτοβουλίες πρωτοπόρων για την υπεράσπιση των εδαφών της πατρίδας» απέναντι στην παλαιστινιακή επέκταση. Ο Ισραέλ Κατς, υπουργός Άμυνας, επίσης δεν διστάζει να παρέχει προστασία και ατιμωρησία σε αυτούς τους τρομοκράτες. Ακύρωσε όλες τις εντολές διοικητικής κράτησης εναντίον εξτρεμιστών εποίκων και διέταξε την απελευθέρωσή τους, ενώ πρόσφατα παρέδωσε την αρμοδιότητα για αυτούς και γενικότερα για τους εποίκους στην αστυνομία υπό τον Μπεν-Γκβιρ.
Στην ισραηλινή Κνεσέτ, βουλευτές και σύμβουλοι κομμάτων της άκρας δεξιάς δεν διστάζουν να παρίστανται αυτοπροσώπως στα δικαστήρια για να στηρίξουν μέλη της «Νεολαίας των Λόφων» και της ομάδας «Price Tag», τα οποία συλλαμβάνονται από τη «Σιν Μπετ».
Μεταξύ των πιο χαρακτηριστικών στελεχών της ομάδας του Νετανιάχου στην Κνεσέτ είναι η Λίμορ Σον Χαρ-Μέλεχ, από το κόμμα «Εβραϊκή Δύναμη», η οποία θεωρείται «πνευματική μητέρα» της «Νεολαίας των Λόφων». Μεταβαίνει τακτικά στα δικαστήρια για να υπερασπιστεί κρατούμενους της ομάδας σε υποθέσεις τρομοκρατίας και βίας κατά Παλαιστινίων και είχε χαρακτηρίσει τον τρομοκράτη έποικο Αμιράμ Μπεν-Ουλιέλ, που κατηγορήθηκε για τον εμπρησμό της οικογένειας Ντουάμπσεχ στο χωριό Ντούμα το 2015, ως «δίκαιο άγιο» που πρέπει να στηριχθεί.
Ο Τσβί Σουκότ, από το κόμμα «Θρησκευτικός Σιωνισμός», είναι βουλευτής και πρώην ακτιβιστής ομάδων της «Νεολαίας των Λόφων». Εκμεταλλεύεται τη βουλευτική του ασυλία για να επισκέπτεται εποικιστικά φυλάκια και να εμποδίζει τον στρατό και την αστυνομία να τα εκκενώσουν, ενώ ηγείται εκστρατειών στα μέσα ενημέρωσης για τον εξωραϊσμό της εικόνας τους και την παρουσίασή τους ως πρωτοπόρων.
Ο Γιτζάκ Κρόιζερ, από το κόμμα «Εβραϊκή Δύναμη», πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος στην Κνεσέτ, ηγείται των νομοθετικών προσπαθειών για την εξασφάλιση νομικής ασυλίας στους εποίκους και την παροχή οικονομικής και νομικής στήριξης στις οικογένειες όσων κατηγορούνται για εγκλήματα εθνικιστικού χαρακτήρα. Ο Αλμόγκ Κοέν, επίσης από το κόμμα «Εβραϊκή Δύναμη», χρησιμοποιεί τον πολιτικό του λόγο για να υπερασπιστεί το δικαίωμα των εποίκων να χρησιμοποιούν ένοπλη βία εναντίον Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, θεωρώντας κάθε προσπάθεια περιορισμού τους ως αποδυνάμωση της ισραηλινής ασφάλειας.
Αυτοί οι υπουργοί και βουλευτές της κυβερνητικής ομάδας του Νετανιάχου χαρακτηρίζουν τους τρομοκράτες αυτούς «πρωτοπόρους» και «νέα πρωτοπορία» (νέους χαλουτσίμ), ως βασικό συστατικό της ιδεολογικής αφήγησης που υιοθετούν, προκειμένου να αναπαράγουν την εικόνα της «Νεολαίας των Λόφων» και των βίαιων εποίκων ως «πρώτων πρωτοπόρων», οι οποίοι ίδρυσαν τα πρώτα κιμπούτς και τις πρώτες εβραϊκές κοινότητες πριν από το 1948. Θεωρούν ότι αυτό που κάνουν αυτοί οι νέοι στους λόφους της Δυτικής Όχθης αποτελεί άμεση συνέχεια του ίδιου σιωνιστικού σχεδίου.
Ο χαρακτηρισμός τους ως πρωτοπόρων προσδίδει εθνική νομιμοποίηση στις πράξεις αρπαγής και ελέγχου παλαιστινιακών εδαφών, λόφων και ποιμενικών εκτάσεων. Ο Σμότριτς το δήλωσε ανοιχτά, υποστηρίζοντας ότι «οι εργαζόμενοι στις εποικιστικές φάρμες και οι πρωτοπόροι του εποικισμού αποτελούν το αδιαπέραστο οχυρό του Ισραήλ». Όταν η υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας (Σιν Μπετ) ή στελέχη της αντιπολίτευσης χαρακτηρίζουν αυτούς τους νέους «παράνομους» ή «τρομοκρατικές συμμορίες», οι ακραίοι υπουργοί και βουλευτές τους παρουσιάζουν ως «πρωτοποριακές ομάδες που θυσιάζουν την άνεσή τους για να προστατεύσουν τα εδάφη της πατρίδας». Έτσι, οι επιθέσεις εποίκων και η καταστροφή περιουσιών παύουν να παρουσιάζονται ως ποινικά αδικήματα και προβάλλονται στη δεξιά ισραηλινή κοινωνία ως «αναγκαίο τίμημα που πληρώνουν οι πρωτοπόροι στο μέτωπο του εποικισμού» για την εδραίωση τετελεσμένων επί του εδάφους.
Το δικαστικό σύστημα και τα ισραηλινά δικαστήρια παρέχουν επίσης ασφαλές καταφύγιο και δικαστική προστασία στα μέλη των ακραίων εποικιστικών ομάδων. Αυτό εκδηλώνεται στο πολύ χαμηλό ποσοστό ποινικών διώξεων και στη σαφή διαφοροποίηση των αποφάσεων σε σύγκριση με τον τρόπο αντιμετώπισης των Παλαιστινίων. Το σύστημα αντιμετωπίζει τις επιθέσεις εποίκων και των μελών της «Νεολαίας των Λόφων» μέσω οργανωτικών και δικαστικών διαδικασιών που ορισμένοι αποκαλούν πολιτική «περιστρεφόμενης πόρτας», με μείωση των ποινών, ταχεία αποφυλάκιση και τυπικό κατ’ οίκον περιορισμό.
Τα ισραηλινά δικαστήρια, στη μεγάλη πλειονότητα των υποθέσεων, προχωρούν στην πρόωρη απελευθέρωση εποίκων που κατηγορούνται για ένοπλες επιθέσεις ή εμπρησμούς παλαιστινιακών περιουσιών, αντικαθιστώντας την κράτηση με «κατ’ οίκον περιορισμό», όπως συνέβη με κατηγορούμενους για επιθέσεις στις κοινότητες Μπούρκα και Χουάρα. Τα δικαστήρια αρνούνται να εντάξουν τις πράξεις αυτών των ομάδων στην κατηγορία των «τρομοκρατικών ενεργειών». Αντίθετα, τα εγκλήματα χαρακτηρίζονται ως «ταραχές», «διαμάχες για γη» ή «συμπλοκές εθνικιστικού χαρακτήρα». Παράλληλα, υποθέσεις απορρίπτονται με το επιχείρημα της «έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων».
Ισραηλινές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Yesh Din και η B’Tselem, έχουν καταγράψει ότι περισσότερο από το 90% των φακέλων έρευνας που ανοίγει η αστυνομία για επιθέσεις εποίκων κλείνουν χωρίς να ασκηθεί δίωξη, με την αιτιολογία ότι «ο δράστης είναι άγνωστος» ή ότι υπάρχει «έλλειψη στοιχείων». Στην πράξη, τα δικαστήρια ευθυγραμμίζονται με τις πολιτικές αποφάσεις του υπουργού Άμυνας Ισραέλ Κατς και των πρόσφατα διορισμένων αξιωματούχων ασφαλείας, όπως ο επικεφαλής της Σιν Μπετ, Νταβίντ Ζίνι, οι οποίες προβλέπουν το πλήρες πάγωμα και τη διακοπή έκδοσης διοικητικών εντολών κράτησης εναντίον εποίκων, καθώς και την αποφυγή παράτασης της κράτησης όσων οι επιτόπιες υπηρεσίες ασφαλείας χαρακτηρίζουν επικίνδυνους. Την ίδια στιγμή, τα ίδια ισραηλινά δικαστήρια εγκρίνουν καθημερινά δεκάδες αποφάσεις διοικητικής κράτησης εναντίον Παλαιστινίων χωρίς δίκη και βάσει απόρρητων φακέλων.
Οι τρομοκρατικές πρακτικές δεν περιορίζονται στη «Νεολαία των Λόφων» και στην ομάδα «Price Tag». Μετά την 7η Οκτωβρίου, πριν από τρία χρόνια, επεκτάθηκαν και σε εφέδρους, οι οποίοι εντάχθηκαν στις λεγόμενες «Τάγματα Περιφερειακής Άμυνας» (Hagmar). Η σχέση μεταξύ των τρομοκρατικών ομάδων, όπως η «Νεολαία των Λόφων» και η «Price Tag», και αυτών των ταγμάτων αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη, καθώς τα τάγματα αυτά μετατράπηκαν σε επίσημο κάλυμμα που επέτρεψε σε εξτρεμιστικά στοιχεία να ασκούν βία υπό την κρατική προστασία.
Μετά την 7η Οκτωβρίου, περισσότεροι από 5.500 έποικοι στρατολογήθηκαν στα «Τάγματα Περιφερειακής Άμυνας» ως έφεδροι για την προστασία των εποικισμών τους. Σε αυτές τις μονάδες εντάχθηκαν δεκάδες μέλη της «Νεολαίας των Λόφων» και ομάδων που είχαν χαρακτηριστεί από τις υπηρεσίες ασφαλείας, όπως η Σιν Μπετ, ως στοιχεία «εθνικιστικής τρομοκρατίας», γεγονός που τους παρείχε επίσημη στολή και νόμιμη εξουσία.
Τα τάγματα αυτά παρείχαν στους ακραίους εποίκους αυτόματα όπλα του στρατού, στρατιωτικά οχήματα, συσκευές επικοινωνίας και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Τα όπλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν άμεσα σε επιθέσεις εναντίον παλαιστινιακών χωριών και αγροτών που καλλιεργούν ελιές. Τα μέλη αυτών των ταγμάτων διαθέτουν εξουσίες αντίστοιχες με εκείνες του στρατού, όπως την επιβολή «κλειστών στρατιωτικών ζωνών» και την κράτηση πολιτών.
Στο πλαίσιο αυτό, ισραηλινές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η B’Tselem και η Breaking the Silence, έχουν καταγράψει περιπτώσεις στις οποίες αυτά τα τάγματα προστάτευσαν εποίκους κατά την καταστροφή περιουσιών, ακόμη και συμμετείχαν ενεργά στις επιθέσεις, εφόσον φορούσαν στρατιωτική στολή. Διεθνείς εκθέσεις ασφαλείας και μέσα ενημέρωσης, όπως ο Guardian και οι Financial Times, έχουν περιγράψει αυτό το σύστημα ως τη δημιουργία «ένοπλων πολιτοφυλακών εποίκων μέσα στις ίδιες τις τάξεις του ισραηλινού στρατού», με κίνητρο την ιδεολογία της εκδίωξης των Παλαιστινίων και του ελέγχου των εδαφών της Περιοχής C.
Η ενσωμάτωση αυτή δημιούργησε εσωτερική κρίση, καθώς οι έποικοι-στρατιώτες υπακούν, σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση, περισσότερο στους ιδεολογικούς τους ηγέτες και στους ακραίους υπουργούς, όπως ο Σμότριτς και ο Μπεν-Γκβιρ, παρά στην ανώτατη στρατιωτική διοίκηση. Αυτό οδήγησε σε χαλάρωση της δράσης των λεγόμενων μηχανισμών επιβολής του νόμου και της αστυνομίας εναντίον τους.
Το κράτος δεν φείδεται χρημάτων για αυτούς τους εξτρεμιστές. Οι ακροδεξιοί υπουργοί της ισραηλινής κυβέρνησης, και συγκεκριμένα ο Μπεζαλέλ Σμότριτς, υπουργός Οικονομικών, και η Ορίτ Στρουκ, υπουργός Εποικισμών, χρησιμοποιούν κρατικούς προϋπολογισμούς για να διοχετεύσουν άμεσα και έμμεσα δισεκατομμύρια σέκελ με στόχο τη νομιμοποίηση των ποιμενικών φυλακίων και τη στήριξη των τρομοκρατικών ομάδων.
Το ύψος αυτών των προϋπολογισμών και οι δίαυλοι χρηματοδότησης περιλαμβάνουν ημερήσιες επιχορηγήσεις για «νέους σε κίνδυνο», καθώς έγγραφα που φέρεται να διέρρευσαν από το υπουργείο Εποικισμών αποκάλυψαν άμεση ημερήσια χρηματοδότηση ύψους 50 σέκελ για κάθε έποικο που εντάσσεται στις ομάδες της «Νεολαίας των Λόφων» ή διαμένει σε παράνομα ποιμενικά φυλάκια, για την κάλυψη εξόδων διατροφής και ένδυσης.
Το πρόγραμμα «εκπαιδευτικής» φροντίδας, του οποίου το συνολικό κόστος ανέρχεται σε 120 εκατομμύρια σέκελ, συμμετέχουν τα υπουργεία Παιδείας, Πρόνοιας και Εποικισμών και χρησιμοποιείται, σύμφωνα με το κείμενο, ως επίσημο οικονομικό κάλυμμα για τη σταθεροποίηση των εξτρεμιστών στα παράνομα φυλάκια αντί για την ποινική τους δίωξη.
Παράλληλα, για τις υποδομές και τη νομιμοποίηση των ποιμενικών φυλακίων, ο προϋπολογισμός του 2026 ανέρχεται, σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, σε περίπου 2,7 δισεκατομμύρια σέκελ. Από αυτό το ποσό, 338 εκατομμύρια σέκελ προορίζονται για την ανάπτυξη υποδομών και την προστασία και εδραίωση 36 παράνομων φυλακίων και ποιμενικών φαρμών που διαχειρίζεται η «Νεολαία των Λόφων», με στόχο την επιτάχυνση της νομιμοποίησής τους και τη μετατροπή τους σε αναγνωρισμένους εποικισμούς.
Επιπλέον, το υπουργείο Εποικισμών διοχετεύει ετήσιες πιστώσεις άνω των 75 εκατομμυρίων σέκελ για την αγορά εξοπλισμού ασφαλείας, καμερών παρακολούθησης και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Το υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας (Κάμπινιτ), σε συντονισμό με τον Σμότριτς, ενέκρινε επίσης, σύμφωνα με το κείμενο, μεγάλο προϋπολογισμό ύψους 1,3 δισεκατομμυρίων σέκελ για την ίδρυση και αναβάθμιση 34 έως 61 νέων εποικισμών και φυλακίων στη Δυτική Όχθη, καθώς και πρόσθετο προϋπολογισμό άνω του ενός δισεκατομμυρίου σέκελ για τη διάνοιξη νέων δρόμων που συνδέουν τα απομονωμένα ποιμενικά φυλάκια με τους μεγαλύτερους εποικισμούς, παρέχοντας στις εξτρεμιστικές ομάδες μεγαλύτερο γεωγραφικό βάθος και ευρύτερη ελευθερία μετακίνησης.
Τα χρήματα αυτά διοχετεύονται μέσω διαφόρων κυβερνητικών διαύλων, όπως η «Διεύθυνση Εποικισμών» και τα περιφερειακά συμβούλια των εποικισμών στη Δυτική Όχθη, ώστε να συγκαλύπτεται και να δυσχεραίνεται η παρακολούθηση του πραγματικού ύψους των κρατικών δαπανών προς αυτές τις ομάδες από διεθνείς μηχανισμούς ελέγχου.
Το ερώτημα, μετά από όλα αυτά, είναι: Υπάρχει ελπίδα για μια κυβερνητική αλλαγή στο Ισραήλ μετά τις επόμενες εκλογές για την Κνεσέτ, ώστε να σταματήσει αυτή η τρομοκρατία;
Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι η προσδοκία πως οι επόμενες ισραηλινές εκλογές θα επιφέρουν αλλαγή ικανή να σταματήσει την τρομοκρατία των εποίκων είναι αδύναμη και μη ρεαλιστική. Αυτό οφείλεται σε δομικούς παράγοντες που σχετίζονται με την ισραηλινή κοινωνία και το ισραηλινό πολιτικό σύστημα.
Σε περίπτωση ήττας του Λικούντ και των εξτρεμιστών συμμάχων του, Σμότριτς και Μπεν-Γκβιρ, η αλλαγή μπορεί να περιοριστεί στην ανάσχεση ορισμένων από τις πιο προκλητικές εκδηλώσεις αυτών των πρακτικών, προκειμένου να απορροφηθούν οι διεθνείς πιέσεις. Ωστόσο, η πολιτική απαλλοτρίωσης γης και οικοδόμησης εποικισμών θα συνεχιστεί, όπως συνέβαινε και υπό προηγούμενες κυβερνήσεις.
Οι επόμενες εκλογές μπορεί να αλλάξουν τα πρόσωπα —όπως η απουσία του Μπεν-Γκβιρ ή του Σμότριτς από το άμεσο πολιτικό προσκήνιο—, αλλά δεν θα αλλάξουν τη δομική πολιτική της κατοχής. Ως εκ τούτου, το πραγματικό στοίχημα για τον τερματισμό αυτής της τρομοκρατίας δεν εξαρτάται από τις κάλπες στο Ισραήλ, αλλά από την επιμονή των Παλαιστινίων πολιτών επί του πεδίου, την ενεργοποίηση της λαϊκής αντίστασης και την αύξηση του διεθνούς και οικονομικού κόστους της κατοχής.
Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την αντιμετώπιση αυτής της τρομοκρατίας ειδικότερα και της πολιτικής του κράτους κατοχής γενικότερα, παρά μόνο μια ουσιαστική επανεξέταση από την παλαιστινιακή πλευρά της πορείας των σχέσεων με αυτό το κράτος. Αυτό σημαίνει την ανοικοδόμηση αυτής της σχέσης με το Ισραήλ στη βάση της αναγνώρισής του ως αποικιοκρατικού κράτους κατοχής και ως κράτους διακρίσεων, απαρτχάιντ και εθνοκάθαρσης.
Η διαδικασία αυτή θα πρέπει να ξεκινήσει με τη διακοπή του συντονισμού ασφαλείας, να συνεχιστεί με την αναστολή της αναγνώρισης του Ισραήλ έως ότου αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης στα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967 και να ολοκληρωθεί με τον τερματισμό της εφαρμογής της Συμφωνίας του Παρισιού για τις οικονομικές σχέσεις και τη μετάβαση σε πλήρες μποϊκοτάζ όλων των ισραηλινών προϊόντων για τα οποία υπάρχει παλαιστινιακή, αραβική ή ξένη εναλλακτική, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των προϊόντων των εποικισμών.
Παράλληλα, απαιτείται η παροχή όλων των αναγκαίων προϋποθέσεων για τη λαϊκή αντίσταση κατά της κατοχής, με τελικό στόχο τη γενικευμένη εθνική πολιτική ανυπακοή.
Αυτό είναι το στοίχημα με τις περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας και αυτές είναι οι αποφάσεις της εθνικής συναίνεσης που πρέπει να γίνουν σεβαστές και να υιοθετηθούν ως βάση ενός εθνικού οδικού χάρτη για την αντιπαράθεση με την κατοχή.
