Το σχέδιο απάντησης του Υπουργείου προς την ΠΟΕ-ΟΤΑ και όλα όσα ακολούθησαν ανέδειξαν με σαφήνεια αυτό που χιλιάδες εργαζόμενοι ήδη αντιλαμβάνονται, σε αντίθεση με όσους έσπευσαν να μιλήσουν για «θετικές εξελίξεις». Η κυβερνητική πρόταση δεν αποτελεί λύση για όλους τους συμβασιούχους, ούτε δικαιώνει το κεντρικό αίτημα της μονιμοποίησης χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αντίθετα, αφήνει εκτός χιλιάδες εργαζόμενους, δημιουργεί νέους διαχωρισμούς και μετατρέπει το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία σε μια αβέβαιη διαδικασία προκηρύξεων,
μοριοδοτήσεων και αποκλεισμών.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, προκαλεί εύλογα ερωτήματα η προσπάθεια της ΠΟΕ-ΟΤΑ και της ΔΑΣ-ΟΤΑ να παρουσιάσουν την πρόταση ως μια σημαντική κατάκτηση, εστιάζοντας αποκλειστικά στα δήθεν θετικά της σημεία και αποσιωπώντας τις σοβαρές αδικίες και τα κενά που
περιλαμβάνει. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται ωραιοποιήσεις ούτε πανηγυρισμούς. Χρειάζονται αλήθεια, αγώνα και σχέδιο συνέχισης της διεκδίκησης μέχρι να μη μείνει κανείς πίσω.
Απέναντι σε αυτή τη γραμμή του εφησυχασμού, οι Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ (Α.ΚΙ.Σ.-ΟΤΑ) ήταν η μόνη δύναμη που από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι η κυβερνητική πρόταση δεν αποτελεί λύση, αλλά έναν μηχανισμό διαχείρισης και αποκλεισμών. Σταθερά υπερασπίστηκαν τη μονιμοποίηση όλων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, τις Γενικές Συνελεύσεις και την κλιμάκωση του αγώνα, επιλέγοντας τον δρόμο της σύγκρουσης και της δικαίωσης των εργαζομένων αντί της αναμονής και των αυταπατών.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα των τελευταίων ημερών είναι ότι η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να κάνει το πρώτο βήμα πίσω μόνο κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων και ιδιαίτερα της μαζικής απεργίας της 24ης Απριλίου. Αυτό αποδεικνύει ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι υπάρχουν δυνατότητες να διεκδικηθεί πολύ περισσότερα από όσα σήμερα παρουσιάζονται ως «τελικό όριο».
Αν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μετακινηθεί μία φορά, μπορεί να αναγκαστεί να μετακινηθεί ξανά. Η απεργία της 12ης Ιουνίου δεν φόβισε μόνο την κυβέρνηση. Φόβισε και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που έσπευσε να την αναστείλει, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη διαχείριση αντί της σύγκρουσης. Την φόβισε όταν είδε τους εργαζόμενους να αυτοοργανώνονται και να ξεπερνούν τους σχεδιασμούς της αστικοποιημένης γραφειοκρατίας. Την φόβισε όταν το κάλεσμα για συγκέντρωση στο Υπουργείο Εσωτερικών από το Συντονιστικό Συμβασιούχων, πρωτοβάθμια σωματεία και αγωνιστικά σχήματα άρχισε να αποκτά πραγματική δυναμική, κόντρα στο άνευρο και διασπαστικό κάλεσμα συγκεντρώσεων στα κατά τόπους δημαρχεία.
Όσοι καλλιεργούσαν προσδοκίες για τις κυβερνητικές εξαγγελίες και σήμερα ζητούν αναμονή, δεν μπορούν να απαιτούν λευκή επιταγή εμπιστοσύνης από τους εργαζόμενους. Η μέχρι τώρα εμπειρία απέδειξε ότι οι πραγματικές κατακτήσεις δεν προήλθαν από διαβουλεύσεις πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά από τη συλλογική δράση, την απεργία και την πίεση του κινήματος.
Γι’ αυτό η απάντηση βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση από τα κάτω. Γενικές Συνελεύσεις σε κάθε Σωματείο, επιτροπές αγώνα παντού, συντονισμός των ίδιων των εργαζομένων και στήριξη κάθε αγωνιστικής πρωτοβουλίας, όπως το Συντονιστικό Συμβασιούχων και κάθε νέα συλλογική προσπάθεια που γεννιέται μέσα στους χώρους εργασίας. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να εγγυηθούν ότι κανείς δεν θα μείνει πίσω και ότι ο αγώνας δεν θα μετατραπεί σε αντικείμενο διαχείρισης από όσους βιάζονται να συμβιβαστούν.
Εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις. Οργάνωση, ενότητα και αποφασιστικότητα. Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι τη δικαίωση όλων. Μέχρι την πλήρη κατάργηση της διάταξης Βορίδη. Μέχρι τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Γιατί η δύναμη βρίσκεται στους εργαζόμενους και ο αγώνας πρέπει να περάσει οριστικά στα δικά μας χέρια.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 13-14 Ιουνίου 2026
