του Δημήτρη Σταμούλη
Στις πύλες του εργοστασίου της Σκοτ ΑΕ στη Μάνδρα Αττικής, βρίσκονται από τη Δευτέρα οι εργάτες της βιομηχανίας που με εκβιαστικό τρόπο προσπαθεί να επιβάλει εκ περιτροπής εργασία …δύο ημερών το μήνα. Δεκάδες οικογένειες οδηγούνται στην απόγνωση και την πείνα, τόσο του μόνιμου προσωπικού (47 άτομα) όσο και δεκάδων άλλων εργαζομένων σε εξωτερικό εργολάβο, που δραστηριοποιούνταν παράλληλα στην εταιρεία, όταν αυτή είχε πολλές παραγγελίες.
Η Σκοτ είναι μια ελληνική εταιρεία παραγωγής προϊόντων οικιακής κατανάλωσης. Τα προηγούμενα χρόνια σημείωσε μεγάλους τζίρους αρκετών εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, ενώ εξήγαγε και στο εξωτερικό. Όπως όμως καταγγέλλει το σωματείο εργαζομένων, η εργοδοσία του Ι. Κεραμιδά στο όνομα της κρίσης καταπάτησε και κατάργησε τα περισσότερα δικαιώματά τους.
Από το 2012 η εταιρεία επιχειρεί να επιβάλει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Τότε προχώρησε στη σύσταση Ένωσης Προσώπων με την αρωγή του σχετικού αντεργατικού μνημονιακού νόμου, και με …ιδρυτικό μέλος το λογιστή-οικονομικό διευθυντή της εταιρείας και τον ίδιο τον εργοδότη. Έτσι επιβλήθηκε, και υπό την απειλή του μέτρου της εκ περιτροπής εργασίας, μείωση και μάλιστα ανισομερής με βάση το φύλο! Οι γυναίκες εργάτριες έχασαν το 22% και οι άντρες το 10% του μισθού τους! Βέβαια, δεν υπήρξε η παραμικρή πρόβλεψη για μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, ούτε καν συγκρότηση σχετικής επιτροπής στο εργοστάσιο. Όταν ιδρύθηκε το σωματείο το 2013, η εργοδοσία προέβηκε σε αναίτιες απολύσεις οι οποίες ωστόσο ακυρώθηκαν μετά από την παρέμβαση του σωματείου. Όπως δήλωσε η πρόεδρος του σωματείου Γρηγορία Ρόκα στο Πριν, «η επιχείρηση θεωρούσε πάντα τους εργαζόμενους κατώτερα όντα, πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αποσκοπώντας στο μέγιστο κέρδος και την υποταγή μας».
Πριν από έναν χρόνο, υπό την απειλή και πάλι της εκ περιτροπής εργασίας, η επόπτρια, με εντολή της εργοδοσίας, «πλεύριζε» έναν-έναν τους εργαζόμενους προτρέποντάς τους να κάνουν χρήση της κανονικής τους άδειας. Το σωματείο μπλόκαρε αυτή την απόπειρα, αλλά η εταιρεία άδειασε το εργοστάσιο από υλικά παραγωγής και έβγαλε σε υποχρεωτική άδεια όλους τους εργάτες. Όταν εξαντλήθηκαν οι άδειες των εργαζομένων, οι αποθήκες γέμισαν και πάλι πρώτες ύλες και η παραγωγή εκτινάχθηκε στα ύψη, μαζί και η εντατικοποίηση και η εκμετάλλευση του προσωπικού. Όπως εξήγησε η Γρ. Ρόκα, οι μόνιμοι εργάτες δεν αρκούσαν και έτσι η εργοδοσία έβαλε στην παραγωγή και εξωτερικό εργολάβο που έφερνε άλλους περίπου 35 εργάτες για να προλαβαίνει η εταιρεία την υψηλή ζήτηση. «Δουλεύαμε και τα Σάββατα, χωρίς όμως υπερωρίες, αλλά ρεπό και παρότι η σύμβασή μας ήταν για πενθήμερο, ενώ οι εργάτες του εργολάβου δούλευαν χωρίς ένσημα και δώρα», πρόσθεσε.
Την τακτική αυτή κατήγγειλε πολλές φορές το σωματείο με αποτέλεσμα οι εργολάβοι να αλλάζουν και συνολικά μέσα σε λίγα χρόνια να έχουν περάσει τρία εργολαβικά συνεργεία, τα οποία όμως ακολουθούσαν την ίδια τακτική. Οι εργολαβικοί εργαζόμενοι δούλευαν όταν το άλλο προσωπικό είχε ρεπό. Έτσι το εργοστάσιο είχε διαρκώς τρεις βάρδιες και λειτουργούσε καθημερινά πλην Κυριακής, δείγμα και αυτό του ότι υπήρχαν δουλειά, τζίροι και κέρδη για την εργοδοσία.
Όλο αυτό το διάστημα, το σωματείο προσπάθησε με κάθε τρόπο (συναντήσεις με εταιρεία, εργατική διαφορά, στάσεις εργασίας) να σταματήσει αυτό που ερχόταν και που προετοιμαζόταν από καιρό από την εργοδοσία. Απαιτούσε ισομερισμό της εργασίας, σταθερά ωράρια, τήρηση των συμβάσεων. Αλλά η επιχείρηση επέμενε να εντατικοποιεί περισσότερο την εργασία, συνεχίζοντας την τακτική των ρεπό. Το νέο χτύπημα ήρθε με αφορμή το γεγονός ότι ένας μεγάλος πελάτης άφησε την εταιρεία, τον περασμένο Νοέμβριο. Ενώ ήταν σε εξέλιξη διαπραγμάτευση για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης και κανονισμού λειτουργίας, η εργοδοτική πλευρά απαίτησε τη συναίνεση των εργαζομένων για εκ περιτροπής εργασία, λόγω απώλειας μεγάλου μέρους του κύκλου εργασιών της. «Εμείς ζητήσαμε λογιστικό έλεγχο από ορκωτούς λογιστές, αλλά η εργοδοσία το αρνήθηκε και μονομερώς στις 15/12/16 επέβαλε την εκ περιτροπής εργασία …τριών ημερών το μήνα, ενώ συνεχίζει να οφείλει δεδουλευμένα τριών μηνών», κατήγγειλε η Γρ. Ρόκα. Η κατάσταση των εργατών σήμερα είναι απελπιστική. «Δεν κάνουμε ούτε τα τρία μεροκάματα που υποσχέθηκε η εταιρεία, ενώ οι περισσότεροι από εμάς, που δουλεύουμε επί χρόνια και ανάμεσά μας υπάρχουν πολλά ζευγάρια, προσπαθούμε να ζήσουμε με εισόδημα 60 ευρώ το μήνα»!
Μπροστά στο αδιέξοδο που δημιούργησε η εταιρεία, πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως μη μέλη του σωματείου, «πείστηκαν» από την εργοδοσία να παραιτηθούν και μάλιστα χωρίς να λάβουν καν την αποζημίωσή τους. Εξαναγκάστηκαν δε να εργαστούν στον εργολάβο, ώστε να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις για απόλυση και υπαγωγή στο ταμείο ανεργίας.
Οι εργάτες της Σκοτ ξεκίνησαν ένα δύσκολο αγώνα περιφρούρησης των δικαιωμάτων τους αλλά και της περιουσίας της εταιρείας, καθώς μόνο έτσι μπορούν να διεκδικήσουν και πάλι την αξιοπρεπή εργασία και επιβίωσή τους και μάλιστα σε μια περιοχή όπως η Δυτική Αττική, που πλήττεται από την αποβιομηχάνιση και την τεράστια ανεργία. Καλούν σωματεία, Εργατικά Κέντρα και συλλογικότητες να τους συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο. Από την πρώτη στιγμή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εξέδωσε ανακοίνωση συμπαράστασης και στήριξης τους αγώνα τους.
