Γιώργος Παυλόπουλος
Εμπλέκονται δεκάδες χώρες και όλες οι υπερδυνάμεις
Μετά τον πόλεμο που κήρυξαν Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ κατά του Ιράν και την αναμενόμενη απάντησή του, στη Μέση Ανατολή συνεχίζει να «βρέχει» πυραύλους, βόμβες και drones, ενώ το αίμα των λαών της ρέει άφθονο. Μαζί και των Παλαιστινίων, η γενοκτονία και ο διωγμός των οποίων κλιμακώνεται. Το ερώτημα, λοιπόν, που αρχίζει να διατυπώνεται ολοένα πιο ξεκάθαρα, από περισσότερους, είναι το εξής: Βρισκόμαστε, άραγε, στα πρόθυρα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου; Ή μήπως, όπως το θέτουν αρκετοί, έχουμε ήδη διαβεί το κατώφλι και έχει ξεκινήσει προ πολλού, απλώς ήρθε η ώρα να το συνειδητοποιήσουμε;
Ας δούμε, πρώτα από όλα, τι μας λέει σχετικά η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Δύο από τις πιο τρομακτικές στρατιωτικές μηχανές που έχουν υπάρξει ποτέ, η αμερικανική και η ισραηλινή, επιτίθενται αδιάκοπα, εδώ και δύο εβδομάδες, σε μια από τις πιο ισχυρές χώρες στην περιοχή – η οποία βρέθηκε, σε διαφορετικές «αναλογίες», στο επίκεντρο και των δύο προηγούμενων παγκόσμιων πολέμων. Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, εμφανίζεται εξαιρετικά «διαβασμένη» και αποτελεσματική, ανταποδίδοντας με «ασύμμετρο» τρόπο και βάσει συγκεκριμένου σχεδίου. Έχει καταφέρει να πλήξει σχεδόν όλες τις βάσεις των ΗΠΑ σε μεγάλη ακτίνα και να «πολιορκήσει» από αέρος το Ισραήλ, αποδεικνύοντας πως έχει τις δυνατότητες να παρατείνει για μεγάλο διάστημα τον πόλεμο και το (πολιτικό και οικονομικό) κόστος του για τους επιτιθέμενους και όσους τους στηρίζουν.
Έτσι, η «φωτιά» έχει επεκταθεί σε όλη την περιοχή και τείνει να ξεπεράσει τα «σύνορά» της. Για του λόγου το αληθές, όλες οι χώρες της Αραβικής Χερσονήσου αποτελούν στόχους και δέχονται πλήγματα, έχοντας κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το Ιράκ, επίσης, μοιάζει να βρίσκεται στα πρόθυρα έκρηξης, αν όχι εμφυλίου, με τις αμερικανικές βάσεις να δέχονται καθημερινά πλήγματα. Στόχος γίνονται και οι θέσεις των κουρδικών οργανώσεων που προορίζονται από ΗΠΑ και Ισραήλ για να γίνουν «τροφή της κρεατομηχανής», στο πλαίσιο μιας πιθανής χερσαίας επιχείρη…σης στο Ιράν. Παράλληλα, στη Συρία η ισορροπία κρέμεται από μία κλωστή που μπορεί να σπάσει εύκολα, ενώ και η Άγκυρα απειλεί με δυναμική παρέμβαση για να διαφυλάξει τα συμφέροντά της.
Ο Λίβανος, την ίδια στιγμή, δέχεται μία ακόμη εισβολή από το κράτος-τρομοκράτη, με τη Χεζμπολά να προβάλει σθεναρή αντίσταση, που θυμίζει τον πόλεμο του 2006, αποδεικνύοντας ότι έχει ανασυγκροτηθεί και παραμένει αξιόμαχη. Μάλιστα, αυτή την εβδομάδα και για πρώτη φορά, κατάφερε να εξαπολύσει συντονισμένη και ταυτόχρονη με το Ιράν επιχείρηση κατά του Ισραήλ, που δέχθηκε ομοβροντία πυραύλων, ρουκετών και drones. Στη δε Υεμένη, οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι Χούθι ετοιμάζονται να μπουν στον πόλεμο, απειλώντας να προκαλέσουν «έμφραγμα» και στην Ερυθρά Θάλασσα (όπως είχαν κάνει το 2024 και στις αρχές του 2025). Κι αυτό, ενώ τα Στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει ήδη, με φόντο τα φλεγόμενα τάνκερ και τις νάρκες – κάτι που, με τη σειρά του, έχει οδηγήσει σε άλμα τις τιμές του πετρελαίου (κάπου 40% σε 15 μέρες), του φυσικού αερίου (60%), του LNG και των μεταφορικών, ενώ θα μεταφραστεί τελικά σε εκτίναξη του κόστους ζωής σε μεγάλο μέρος του πλανήτη.
Οι εμπλεκόμενοι είναι όμως πολύ περισσότεροι. Οι πληροφορίες φέρουν τη Ρωσία να συνεργάζεται στενά με το Ιράν, παρέχοντάς του τεχνογνωσία από τον πόλεμο που μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία, όπου ο στρατός της έχει απέναντί του δυτικά οπλικά συστήματα. Το Κίεβο απαντά στέλνοντας ειδικούς στα αμερικανικά και ισραηλινά επιτελεία, προκειμένου να τους μεταφέρουν πολύτιμη εμπειρία από την αντιμετώπιση των ρωσικών drones, πολλά από τα οποία είναι ιρανικής κατασκευής. Η δε Κίνα θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως προσφέρει στους Ιρανούς πληροφορίες για τις θέσεις των επιτιθέμενων μέσω των δορυφόρων της, τους οποίους αυτοί δεν διαθέτουν – ενώ μελετά προσεκτικά δυνατότητες και τακτικές των ΗΠΑ.
Σε αυτό το φόντο, η ανατολική Μεσόγειος και η Κύπρος έχουν μετατραπεί σε απέραντο στρατόπεδο. Οι Ευρωπαίοι στέλνουν εκεί ό,τι έχουν, για να δηλώσουν παρόντες και να διεκδικήσουν – όταν έρθει η ώρα της μοιρασιάς – μερίδιο από μια περιοχή που φέρει έντονο το αποτύπωμα της αποικιοκρατίας τους. Ελλάδα και Τουρκία, από την πλευρά τους, διαπιστώνουν πως αυτός ο πόλεμος και ο σεισμός που φέρνει ίσως τις οδηγήσει αναγκαστικά και σε μια μεταξύ τους αναμέτρηση, για το λύσιμο των δικών τους εκκρεμών λογαριασμών.
Η εικόνα δεν τελειώνει φυσικά εκεί. Ακόμη και τώρα, άλλωστε, εν μέσω βομβαρδισμών στο Ιράν, ο Τραμπ δεν ξεχνά την Κούβα και διαμηνύει πως έρχεται και η δική της σειρά. Καλεί, επίσης, τα φιλαράκια του στη Λατ. Αμερική να βγάλουν το όπλο από το θηκάρι και να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική βία εναντίον των κάθε λογής απείθαρχών. Όσο για τον Ειρηνικό και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το δεδομένο ερώτημα δεν είναι το εάν, αλλά το πότε θα ηχήσουν τα τύμπανα.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ μαίνεται ο σκληρός εμπορικός και νομισματικός πόλεμος τον οποίο έχουν κηρύξει οι ΗΠΑ, με όπλο τους δασμούς. Δημιουργώντας, έτσι, την τέλεια συνθήκη για τη συνέχιση και γενίκευση των συγκρούσεων και με τα συμβατικά (ή μήπως και με τα πυρηνικά;) όπλα – εξάλλου, όπως είναι γνωστό, η ρίζα όλων βρίσκεται στην οικονομία.
Στο φόντο των παραπάνω, μπορούμε άραγε να απαντήσουμε θετικά στα ερωτήματα που τέθηκαν στην αρχή; Όποιοι και όποιες σπεύσουν να το αρνηθούν, ας το ξανασκεφτούν…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
