Να συμβιβαστούμε με τον θάνατο μάς καλούν ξανά κυβέρνηση, δήμοι και περιφέρειες και φίλια ΜΜΕ, με αφορμή τις πλημμύρες που σάρωσαν για άλλη μια φορά το λεκανοπέδιο, στερώντας τη ζωή μιας 56χρονης στην Άνω Γλυφάδα. Με τις καταστροφές να θεωρούνται από καιρό δεδομένες σε κάθε έντονο φυσικό φαινόμενο, πλέον τείνει να θεωρηθούν «κανονικές» και οι απώλειες ζωών αν κινούνται σε… μονοψήφιο αριθμό. Το είδαμε στις φωτιές του καλοκαιριού, το ζήσαμε ξανά με τις πλημμύρες της Τετάρτης.
Η νεροποντή που έπληξε την Αττική ήταν ισχυρή μεν, απείχε μακρά δε από το να χαρακτηριστεί ακραίο φαινόμενο. Ήταν όμως αρκετή για να φέρει ξανά στην επιφάνεια τη γύμνια του κεντρικού και τοπικού κράτους όταν πρόκειται για έργα προστασίας της ζωής και όχι για φαραωνικές, υπερκοστολογημένες αναπλάσεις. Γι’ αυτό και στη μεγάλη εικόνα, η καταστροφή στην Άνω Γλυφάδα αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με την ανάπλαση στο Ελληνικό λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, βασίζεται δε στις ίδιες αρχές: Ανεξέλεγκτη οικοπεδοποίηση του αστικού χώρου με μπάζωμα ρεμάτων και παντελή αδιαφορία για κρίσιμες υποδομές, τσιμεντοποίηση μέχρι ψηλά τους πρόποδες των ορεινών όγκων στο όνομα της «ανάπτυξης» και των «επενδύσεων», πολυτελή έργα βιτρίνας σε σαθρό έδαφος.
Από κοντά και η αποψίλωση περιαστικών δασών (από το 2017 κάηκε το 37%), η αντιμετώπιση των βουνών του Λεκανοπεδίου ως χώρο για κάθε ανεπιθύμητη δραστηριότητα (ΧΥΤΑ, χωματερές, ακόμα και μπάζα στην Άνω Γλυφάδα), κι ευρύτερα η ενθάρρυνση της χρήσης ΙΧ και η ερήμωση της υπαίθρου που οδηγεί σε γιγάντωση των πόλεων.
Και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, το κράτος που ξέρει με επιστημονική ακρίβεια να ισοπεδώνει τη φύση και να καταστέλλει, βρίσκει μοναδικό καταφύγιο το 112 και την ατομική ευθύνη – λες και οι εργαζόμενοι εκτίθενται από χόμπι σε όποιον καιρό για να πάνε στη δουλειά τους.
Η καταστροφική νεροποντή της Τετάρτης φέρνει ξανά στην επικαιρότητα το εύστοχο σύνθημα των Τεμπών: Για να αναπνεύσουμε, να τους ανατρέψουμε.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 24-25 Ιανουαρίου 2026
