Γιώτα Ιωαννίδου
Ο χειμώνας είναι σκληρός για τη Γάζα. Μα πιο σκληρή είναι η σιωπή… Η δύναμή τους βασίζεται στη δική μας αδυναμία. Το κίνημα για λευτεριά στην Παλαιστίνη – λευτεριά για όλη την ανθρωπότητα έδειξε ότι μπορεί να γίνει ανατρεπτικό.
Ο χειμώνας δείχνει τα δόντια του. Είναι σκληρός με τους φτωχούς. Ο χειμώνας στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι απλά μια εποχή. Είναι και όπλο. Σκοτώνει μικρά παιδιά που δεν πρόλαβαν καν να βηματίσουν στον κόσμο. Όπως η Αϊσά 27 μηνών που πέθανε από το κρύο στη Χαν Γιουνίς. Η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται, μετά την υποτιθέμενη εκεχειρία, «σε αργή κίνηση».
Πάνω από τετρακόσια άτομα σκοτώθηκαν μετά από την εκεχειρία. Τα εκατό ήταν παιδιά. Αυτοσχέδιες σκηνές πάνω στα ερείπια μέσα στη λάσπη. Μικρές φωτιές με ό,τι υπάρχει για λίγη ζέστη και για να μαγειρευτεί η πείνα, στη Τζαμπαλίγια. Στρατιωτική εισβολή και δολοφονίες στις γειτονιές της Ναμπλούς. Αεροπορικοί βομβαρδισμοί.
Εκτοπίζεται βίαια και η τελευταία κοινότητα Παλαιστινίων βοσκών στη νότια κοιλάδα του Ιορδάνη. Κομμένα λιόδεντρα και αμπέλια και ένα μπουλούκι πάνω από εκατό ανθρώπων στοιβάζει με απόγνωση ό,τι μπορεί να σώσει. Δέκα έποικοι με άλογα και οχήματα που τους προμηθεύει η ισραηλινή κυβέρνηση σφίγγουν γύρω τους τον κλοιό ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει σκέψη επιστροφής. «Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να διαλύεις το ίδιο σου το σπίτι» λέει κλαίγοντας ο Μουχάμαντ Ρασίντ. Σύμφωνα τον ΟΗΕ (γραφείο συντονισμού ανθρωπιστικών υποθέσεων), από τον Ιανουάριο του 2023 σχεδόν 3.400 άτομα από 85 κοινότητες Παλαιστινίων έχουν εκτοπιστεί.
Πάνω στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στήνεται το Συμβούλιο της πιο κατακρεουργημένης ειρήνης
Πάνω σε αυτή τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στήνεται το Συμβούλιο της πιο κατακρεουργημένης ειρήνης, που θα διαφυλάξει τις αμερικάνικες και ευρωπαϊκές μπίζνες. Θέλουν οι περίφημες επενδύσεις τους όχι μόνο να γίνουν αλλά να έχουν και μακροημέρευση. Η αγιοποίηση του νικητή είναι όρος για το στέριωμα της νίκης του. Πάντα ο αφέντης δεν αρκείται στην υποταγή του σκλάβου αλλά θέλει και να του φιλά το χέρι. Έτσι αντιμετωπίζει ο ιμπεριαλισμός τον κόσμο. Ειδικά όταν επείγεται γιατί η κρίση του απειλεί την ηγεμονία του. Το νέο δόγμα Τραμπ «παίρνω ό,τι θέλω χωρίς προσχήματα για την κοινή γνώμη» συμπληρώνεται με το «εξασφαλίζω την αποδοχή ότι πάντα θα μου ανήκει». Αυτό ίσχυε πάντα μέσα από την απόδοση της εξουσίας σε πρόσωπα αποδεκτά, δήθεν ειρηνοποιούς. Σήμερα όμως η συνολική, βαθιά συστημική κρίση έχει τόσο πολύ ξεγυμνώσει το βασιλιά καπιταλισμό, που τα πρόσωπα αυτά είναι το ίδιο αποκρουστικά με την πολεμική μηχανή του.
Το «Συμβούλιο Ειρήνης» θα έχει πρόεδρο τον Τραμπ! Στα μέλη του θα συμπεριλαμβάνονται ο δικτάτορας Σίσι και ο ακροδεξιός Μιλέι, ο πρόεδρος της Αργεντινής με το αλυσοπρίονο που περικόβει κάθε κοινωνική υπηρεσία ή δαπάνη. Δίπλα του ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, γνωστός από τον πόλεμο στο Ιράκ για τα ανύπαρκτα, όπως αποδείχτηκε, όπλα μαζικής καταστροφής που διέθετε ο Σαντάμ. Και φυσικά ο γαμπρός του Τραμπ, Κούσνερ, που θέλει την παραθαλάσσια ζώνη της Γάζας για Ριβιέρα των πλουσίων, όπως τα ερείπια του βομβαρδισμένου κτιρίου-μνημείου από τη ΝΑΤΟϊκή επίθεση του 1999, στο Βελιγράδι, ξενοδοχεία με «Πύργο Τραμπ». Και φυσικά δέχθηκαν πρόσκληση συμμετοχής οι επικεφαλείς των κυβερνήσεων Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου.
Η εμφάνιση ως θεματοφυλάκων της ειρήνης των πιο πολεμοχαρών πολιτικών δεν είναι δύναμη. Δεν πρόκειται απλά για παρουσίαση του κυνισμού ως ειλικρίνειας, αλλά για αδυναμία και αντίφαση που οφείλουμε να οξύνουμε, όσοι αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, για μια ελεύθερη ανθρωπότητα. Είναι μέτρο της βαρβαρότητας μέσα στην οποία ολοένα και βουλιάζει το σημερινό σύστημα, με αξίες που αποκαλύπτουν την αγιάτρευτη αποφορά του. Η ιστορία έχει δείξει ότι μόνο οι λαοί μπορούν. «Η ανθρώπινη ιστορία δεν κλείνει το στόμα της», έγραφε ο Γκαλεάνο. «Παρά την κώφωση και την άγνοια, ο χρόνος που ήταν συνεχίζει να χτυπά μέσα στο χρόνο που είναι». Κοιτάξτε τα πρόσωπα των εκατό εξήντα οκτώ γιατρών στη Γάζα που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους εν μέσω πολέμου και ορκίστηκαν μπροστά στα ερείπια του νοσοκομείου Αλ-Σίφα, όσοι αναζητάτε ελπίδα.
Ο χειμώνας είναι σκληρός για τη Γάζα. Μα πιο σκληρή είναι η σιωπή… Η δύναμή τους βασίζεται στη δική μας αδυναμία. Το κίνημα για λευτεριά στην Παλαιστίνη – λευτεριά για όλη την ανθρωπότητα έδειξε το προηγούμενο διάστημα ότι μπορεί να γίνεται μαζικό, μαχητικό, ανατρεπτικό. Ας συνεχίσουμε… Δεν υπάρχει δρόμος χωρίς εμπόδια για σημαντικούς προορισμούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 24-25 Ιανουαρίου 2026
