Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Το σχέδιο του Μαξίμου για τη νέα χρονιά και τις εκλογές
Από μια χρονιά γεμάτη αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, λαϊκή οργή και σκάνδαλα σε μια χρονιά… απειλών για να εκβιαστεί μια τρίτη θητεία. Σε αυτή τη φράση «χωράει» η μετάβαση που επιθυμεί να κάνει το Μέγαρο Μαξίμου από το 2025 στο 2026 που για τη Νέα Δημοκρατία είναι χρονιά προεκλογικής προετοιμασίας. Ακόμη και στο σενάριο που όντως τηρηθεί η δέσμευση για εκλογές την άνοιξη του 2027.
Την εικόνα αυτή περιέγραψε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία που έκανε στις 12 Δεκέμβρη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος. Όπως δήλωσε, το δίλημμα που εφεξής θα προβάλλεται είναι το εξής: Αν «η χώρα θα παραμείνει σταθερή και ασφαλής, στην τροχιά προόδου που ήδη ακολουθεί, ή αν, όπως φαίνεται να επιθυμούν κάποιοι, θα καταστεί μια ακυβέρνητη πολιτεία, όμηρος ενός πολυδιασπασμένου σκηνικού σε μια ταραγμένη συγκυρία».
Μέσα σε αυτή τη φράση περιλαμβάνονται οι σταθερές της κυβερνητικής τακτικής: Κινδυνολογία περί ακυβερνησίας με την ταυτόχρονη επίκληση ενός «απειλητικού» διεθνούς περιβάλλοντος! Μια «βάση» ώστε να κερδηθούν ψήφοι και ταυτόχρονα να αιτιολογηθεί το Νο1 ζητούμενο της περιόδου που είναι οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες.
Αυτά ενώ η ΝΔ παραμένει να «αυτο-προτείνεται» στα οικονομικά κέντρα λήψης αποφάσεων ως ο εγγυητής των πολιτικών, που θα διασφαλίσουν την αέναη κερδοφορία του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Με εχέγγυα τις ολοένα και πιο δυσμενείς αλλαγές στην εργατική νομοθεσία, με το 2025 να είναι η χρονιά που νομοθετήθηκε το 13ωρο εργασίας στον ίδιο εργοδότη, ενώ ταυτόχρονα στηρίζεται η υποταγμένη ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου μέσω της συμφωνίας για τις υποτιθέμενες Συλλογικές Συμβάσεις.
Επίσης αναδεικνύεται στο ίδιο «ακροατήριο» ως μια κυβέρνηση που εγγυάται το «άνοιγμα» κερδοφόρων πεδίων, με πρώτο και καλύτερο αυτό των εξοπλιστικών δαπανών. Εκεί δηλαδή όπου στρέφεται συνολικά ο «δυτικός κόσμος» επιχειρώντας να ξεπεράσει την καπιταλιστική κρίση. Ο προϋπολογισμός ήδη έχει διασφαλίσει δημόσιους πόρους, αφού δαπανά σχεδόν το 3,8% του ΑΕΠ. Παράλληλα, εξελίσσονται οι περίφημες επενδύσεις αμερικανικών κεφαλαίων στην περιοχή της Ελευσίνας (πάντα με τη συνδρομή εγχώριων συνεργατών και τραπεζικών ιδρυμάτων) διαμορφώνοντας όρους «πολεμικής οικονομίας».
Από την άλλη βέβαια το Μέγαρο Μαξίμου έχει να αντιμετωπίσει την εκλογική του πτώση. Απότοκο της λαϊκής οργής για τις συνθήκες ακραίας ακρίβειας, υπέρογκης έμμεσης φορολογίας αλλά και των σκανδάλων όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ. Στη βάση αυτή φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι είναι «όνειρο θερινής νυκτός» η επίτευξη αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές. Όπως διαμήνυσε άλλωστε στους βουλευτές του ο Κ. Μητσοτάκης «συσπειρώνουμε πρώτα και πάνω από όλα τη βάση μας», φράση που δηλώνει ότι τακτικός στόχος είναι ένα ποσοστό που θα επιτρέψει την αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου.
Στο Μαξίμου συνεχίζουν να διατηρούν όλες τις εκδοχές «ανοιχτές». Η πρώτη αφορά το ενδεχόμενο μιας συγκυβέρνησης με κάποιον σχηματισμό «στα δεξιά» της ΝΔ όπως την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου ή το κόμμα της Λατινοπούλου εφόσον έχει τα ποσοστά. Εξέλιξη όμως που θα εξαρτηθεί από το εάν εντός του 2026 θα δημιουργηθεί «κόμμα Σαμαρά». Η δεύτερη εκδοχή σχετίζεται με την πιθανότητα συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ ή ένα σημαντικό μέρος του. Σε αυτή την κατεύθυνση άλλωστε παραπέμπουν και οι πρόσφατες δηλώσεις του Ε. Βενιζέλου που –ούτε λίγο ούτε πολύ– δήλωσε ανοιχτός στο να είναι εντός μιας τέτοιας κυβέρνησης αν του προταθεί.
Παράλληλα όμως, το κυβερνητικό επιτελείο έχει το βλέμμα και στο εσωτερικό της ΝΔ, όπου τα σενάρια κυβερνητικής λύσης χωρίς τον Κ. Μητσοτάκη παραμένουν. Με κορυφαίο κέντρο τέτοιου είδους διεργασιών το περιβάλλον του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια. Αυτά ενώ ερώτημα αποτελεί το αν ο διορισμός του Κ. Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup θα αποτρέψει τον υπουργό Οικονομικών από το να έχει ηγετικές βλέψεις ή θα ενισχύσει αυτές του τις προσδοκίες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Δεκεμβρίου 2025
