Σε ποινή φυλάκισης 14 μηνών εξαγοράσιμη αλλά χωρίς αναστολή καταδικάστηκε αναρχικός φοιτητής μετά από υπόδειξη του κοσμήτορα της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Παναγιώτη Τσανάκα. Καταγγελία της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας.
Η δίκη αφορά την δράση αλληλεγγύης αναρχικών φοιτητών στην Παλαιστίνη σε πανεπιστήμια της Αθήνας τον Μάιο του 2024 και την παράλληλη καταγγελία της συνεργασίας των ελληνικών πανεπιστημίων με το κράτος του Ισραήλ.
Η δράση έγινε στις 29 Μαΐου. Μία ημέρα μετά ακολούθησε η σύλληψη με στοιχεία απαγωγής, αναρχικού φοιτητή δύο στενά κάτω από το σπίτι του, για «φθορά ξένης ιδιοκτησίας και απείθεια» επειδή φέρεται να συμμετείχε σε παρέμβαση κατά της γενοκτονίας στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στου Ζωγράφου.
Όπως αναφέρει η Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας, «τα μοναδικά στοιχεία της δικογραφίας ήταν τέσσερις θολές φωτογραφίες που τράβηξε με το κινητό του ο κοσμήτορας της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Παναγιώτης Τσανάκας. Στις φωτογραφίες φαίνονται δύο άνθρωποι με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους να γράφουν με σπρέι το σύνθημα “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ” και “παύση κάθε συνεργασίας του ΕΜΠ με την Intracom Defense”».
Εξοντωτικός νέος ποινικός κώδικας
Σύμφωνα με την καταγγελία στην Εφημερίδα των Συντακτών ο Ζ.Μ. καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή, με εξαγοράσιμη ποινή στα 10 ευρώ/ημέρα. Η πρωτοφανής αυτή τιμωρία ήρθε μετά από υπόδειξη του κοσμήτορα του ΗΜΜΥ ότι ο κατηγορούμενος είναι και δράστης… «για ένα σύνθημα στον τοίχο».
Μάλιστα, φάνηκε ότι η απόφαση είχε ήδη παρθεί. Όπως καταγγέλλει η Πρωτοβουλία, «η έδρα, με απροκάλυπτη ειρωνεία και χλευασμό, λογόκρινε κάθε προσπάθεια του κατηγορουμένου και των μαρτύρων υπεράσπισης να εκφράσουν την πολιτική διάσταση της δίκης και αποφάσισε να εφαρμόσει τον νέο ποινικό κώδικα σε αυτούς για τους οποίους, πραγματικά, φτιάχτηκε: τους αγωνιστές και τους καταπιεσμένους αυτής της κοινωνίας».
Στην ανακοίνωση, η Πρωτοβουλία Αναρχικών τονίζει πως «τη δράση μας την εντάξαμε πρώτα και κύρια στο διεθνές τότε κύμα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη που γεννήθηκε από τα αμερικανικά πανεπιστήμια και εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ενός κύματος που στόχευε στην απομόνωση του κράτους του Ισραήλ την ώρα που διαπράττει γενοκτονία με τη στήριξη ολοκλήρου του δυτικού συμπλέγματος εξουσίας και πέτυχε να δημιουργήσει κάποιες πρώτες ρωγμές, με μια σειρά ιδρυμάτων να διακόπτουν τη συνεργασία τους με το Ισραηλινό κεφάλαιο. Ως αναρχικοί την παιδεία επιλέγουμε να την υπερασπιζόμαστε ως ένα κοινωνικό αγαθό, δηλαδή ένα αγαθό που πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσσεται και να επιστρέφει πίσω στην κοινωνία, εξυπηρετώντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Η επίθεση κράτους και αφεντικών στην παιδεία λοιπόν στοχεύει στον πλήρη έλεγχο του ίδιου του πανεπιστημίου σαν θεσμό και την έρευνα και γνώση που αυτό παράγει, έτσι ώστε να βρίσκονται στις επιταγές ιδιωτικών εταιρειών και κρατικών θεσμών.
Παράλληλα ως φοιτητές/-τριές επιλέγουμε καθημερινά να σπάμε το καθεστώς πολιτικής αποστείρωσης που επιβάλλεται μέσα στις σχολές μας, με την επίθεση να κλιμακώνεται μετά τη θεσμοθέτηση ιδιωτικών πανεπιστημίων το 2024 και έπειτα. Το κράτος βάλλει ενάντια στο άσυλο και τον κοινωνικό του χαρακτήρα αποσκοπώντας στην κατάργηση και την απονοηματοδότηση του. Έτσι το πανεπιστήμιο απεκδύεται από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που διαχρονικά έχει ενσωματώσει αποτελώντας για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας τόσο ένα γόνιμο πεδίο πολιτικής συλλογικοποίησης όσο και ένα ορμητήριο αγώνων που έχουν βάλει τον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο, σε μια εποχή που από τα πάνω προσπαθεί να κυριαρχήσει το δόγμα της μη ύπαρξης εναλλακτικής μπροστά στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και του αποκαλούμενου τέλους της ιστορίας. Έτσι επιλέγουμε να υπερασπιζόμαστε το άσυλο ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα των Αναρχικών απέναντι στην επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της λήθης».
