Χρίστος Κρανάκης
Απεργιακός σεισμός για την Παλαιστίνη
Μετά τις πολύ μαζικές διαδηλώσεις, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη δυναμώνει περισσότερο! Στην Ιταλία αναλαμβάνει δράση το αδιαμεσολάβητο εργατικό κίνημα και τα σωματεία βάσης, μπλοκάροντας την «κανονικότητα» και απαιτώντας να σταματήσει η εκμετάλλευση λιμανιών για εμπόριο όπλων με το Ισραήλ. Στις 4 Οκτώβρη προετοιμάζεται νέα γενική απεργία, που θα εντείνει την πίεση στην ακροδεξιά Μελόνι!
Η συγκλονιστική απεργία της 22ης Σεπτέμβρη στην Ιταλία μπορεί να αποτελέσει μία νέα σελίδα στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα, πουυ δείχνει να κλιμακώνεται. Δεν ήταν άλλη μία «μέρα δράσης», ούτε απλώς μία «διαμαρτυρία». Ήταν μία κατά βάση εργατική κίνηση, η οποία σε περιεχόμενο και μορφές έδειξε τις πραγματικές δυνατότητες του λαϊκού παράγοντα και το πώς μπορεί να παλεύει στη σύγχρονη εποχή. Σε δεκάδες μεγάλες πόλεις οι απεργοί μπλόκαραν κομβικές «αρτηρίες» του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα: συγκοινωνίες, λιμάνια, εκπαίδευση, δημόσιες υπηρεσίες. Για κάποιες ώρες η καθημερινότητα «πάγωσε» στο όνομα της αλληλεγγύης. Όπως δήλωσε ένας Ιταλός ναυτεργάτης «ο λαός της Παλαιστίνης μας διδάσκει καθημερινά τι σημαίνει αξιοπρέπεια και αντίσταση, εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε».
Η διεκδίκηση «να σταματήσει η μεταφορά όπλων από την Ιταλία στο Ισραήλ», παντρεύτηκε με τα πάγια αιτήματα του εργατικού κινήματος, και αυτή τη φορά δεν ακούστηκε ως «ευχή» αλλά ως αδιαπραγμάτευτο αίτημα, το οποίο θα υλοποιηθεί με όρους κοινωνικής και πολιτικής επιβολής. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία σε κεντρικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς, ο αποκλεισμός γραμμών τρένου, οι μαχητικές περιφρουρήσεις σε λιμάνια που σταμάτησαν το ξεφόρτωμα προϊόντων, τα μπλόκα σε αυτοκινητόδρομους κι οι καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, εντάχθηκαν σε αυτή τη λογική. Ο λαός της Ιταλίας έδειξε με αποφασιστικότητα πως δεν θα καταγραφεί στην ιστορία ως συνένοχος της γενοκτονίας, όπως η ακροδεξιά πρωθυπουργός, που δήλωσε πως «καταλαβαίνει» αλλά δεν «συμφωνεί» με τη λογική της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους.
Η μεγάλη επιτυχία της ιταλικής απεργίας καθίσταται ακόμη μεγαλύτερη εάν αναλογιστούμε πως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απείχε! Τα πιο γνωστά και παραδοσιακά συνδικάτα έδειξαν απροθυμία να οργανώσουν ή/και να συμμετάσχουν στην απεργία. Η τριτοβάθμια συνομοσπονδία CGIL, από τις πλέον ιστορικές και μεγάλες της χώρας, αρχικά είχε αρκεστεί στο να καλέσει κινητοποιήσεις για τη Γάζα τρεις ημέρες νωρίτερα από την ημέρα της γενικής απεργίας, ενώ αποφάσισε να συμμετάσχει -κατόπιν τεράστιας πίεσης- κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Η επίσης τριτοβάθμια, αλλά ακόμα πιο μετριοπαθής CISL, έβγαλε ανακοίνωση στήριξης στη Γάζα τονίζοντας, όμως, «τη σημασία της διαπραγμάτευσης και του διαλόγου» έναντι των απεργιών και των αποκλεισμών. Παρόμοια στάση κράτησε και η UIL. Κι οι τρεις συνομοσπονδίες δέχτηκαν σκληρή κριτική για τη στάση τους.
Το βάρος, λοιπόν, της απεργίας έπεσε στα σωματεία βάσης και τους εργαζόμενους/ες. Η Ένωση Συνδικάτων Βάσης, USB. απεύθυνε ευρύ κάλεσμα που αγκαλιάστηκε από άλλα σωματεία βάσης και τον ιταλικό λαό. Ιδιαίτερη συμβολή είχαν και τα SI COBAS. Ανά περιοχές και ανά κλάδο, οι εργαζόμενοι προχωρούσαν σε αυτόνομες δράσεις με τη συμμετοχή χιλιάδων κατοίκων. Ιδιαίτερη επιτυχία και συμμετοχή κατεγράφη στα σχολεία και στις τοπικές συγκοινωνίες, ενώ έντονη ήταν η παρουσία ανένταχτου δυναμικού τόσο στις κεντρικές διαδηλώσεις όσο και στους κατά τόπους αποκλεισμούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Σεπτεμβρίου 2025
Παλαιστινιακό: Με ημίμετρα ξεπλένονται οι αστικές κυβερνήσεις
