Άρτεμις Ευθυμίου
▸Ειρωνικά στελέχη, άθλιες συνθήκες και στρατιώτες «δούλοι» στο στρατόπεδο Ιωάννου
Η έντονη συζήτηση στους κόλπους των ομοσπονδιών ποδοσφαίρου περί αποκλεισμού του Ισραήλ έληξε σ’ αυτή τη φάση με την απαράδεκτη ανακοίνωση της UEFΑ για «διπλωματική» λύση σχετικά με τη συμμετοχή Ισραηλινών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Είχε προηγηθεί σωρεία ρεπορτάζ που έθεταν ευθέως την πιθανότητα άμεσου αποκλεισμού.
Τα ισραηλινά ΜΜΕ έσπευσαν –χωρίς αποδείξεις– να δείξουν προς το Κατάρ. Δεν έχουμε λόγο να υποστηρίξουμε ή να απορρίψουμε το αν το Κατάρ χρησιμοποίησε τα (πολλά) πετροδόλαρα που ρίχνει μέσω χορηγιών στην UEFA (βλ. Qatar Airways)! Πάντως το επικοινωνιακό σχήμα «για όλα φταίει το Κατάρ και οι μουσουλμάνοι» χρησιμοποιείται από το Ισραήλ σε όλα τα επίπεδα ξανά και ξανά. Αυτό που έχει σημασία, κι αυτό προσπαθούν να κρύψουν και τα κυρίαρχα μέσα στην Ελλάδα που έσπευσαν να αγκαλιάσουν την (όντως πιθανή) «καταριανή επιρροή», είναι ότι οι πραγματικές πιέσεις προέρχονται από το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, που σπάει κάθε εβδομάδα σε δεκάδες στάδια το υποκριτικό «no Politica».
Αυτό που φοβίζει, λοιπόν, την UEFA –και την αναγκάζει να κρεμάει πανό «σταματήστε να σκοτώνετε πολίτες» αναιρώντας την ίδια της την πολιτική– είναι ότι τα τελευταία δύο χρόνια ο κόσμος του αθλητισμού στέκεται όλο και πιο κοντά στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού. Η κλιμάκωση των κινηματικών/κοινωνικών διεργασιών, τα εκατοντάδες μηνύματα της κερκίδας, η θαρρετή στάση παλαίμαχων και μη αθλητών/τριών, η επιμονή της Ισπανίας που δήλωσε πως δεν θα συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο εάν δεν αποκλειστεί το Ισραήλ, αποδεικνύουν ότι η στήριξη που απολαμβάνουν οι σιωνιστές πλέον φθίνει όλο και περισσότερο. Όσο τα χρώματα της Παλαιστίνης πλημμυρίζουν τα γήπεδα και οπαδοί σαν του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ αποσταθεροποιούν την κανονικότητα και θέτουν την ομαλή διεξαγωγή των διοργανώσεων εν αμφιβόλω, καταλαβαίνουμε πως ο πρόεδρος της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν δεν θα είναι ήσυχος με τις αποφάσεις του. Όχι τίποτα άλλο, πώς να αγνοήσει τον Έρικ Καντονά που στη σκηνή του Γουέμπλεϊ φωνάζει «λευτεριά στην Παλαιστίνη» και λαμβάνει εκατομμύρια likes και reposts.
Το πολύμορφο κίνημα για την Παλαιστίνη βρέθηκε κοντά στον αποκλεισμό του κράτους-δολοφόνου. Οι Ισραηλινοί παραδέχτηκαν πως εάν δεν έσκαγαν εκτάκτως «στρατιές» Αμερικανών διπλωματών τα πράγματα θα ήταν «σκούρα». Δεν πρέπει να σταματήσει η μάχη (και) γι’ αυτό το αίτημα. Ο κρότος που δημιουργείται, όταν η κοινωνική πίεση επιδρά στο χώρο του αθλητισμού, είναι κάθε άλλο παρά αμελητέος.
Ας μας διδάξει η ιστορία ορισμένα πράγματα… Γυρνώντας πίσω το χρόνο, το 1964 η Νότια Αφρική πετιέται εκτός Ολυμπιακών Αγώνων έως και το 1988, ενώ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 μποϊκοτάρεται από όλες τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις παγκοσμίως, λόγω του ρατσιστικού απαρτχάιντ των λευκών στην χώρα. Το ψυχολογικό πλήγμα για τη χώρα –ειδικά όταν τελικά στερήθηκαν το δικαίωμα συμμετοχής στο εθνικό τους άθλημα το ράγκμπι– ήταν τέτοιο, που ταρακούνησε ακόμα τους υποστηρικτές του καθεστώτος και δημιούργησε τριγμούς. Πρακτικά ήταν ένα αδιαμφισβήτητο μήνυμα απονομιμοποίησης από σύσσωμη την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Δεν μπορούμε με βεβαιότητα να υποστηρίξουμε πως κάτι τέτοιο θα συμβεί στο Ισραήλ. Αρκεί όμως να σκεφτούμε τι θα χάσει το σύγχρονο κράτος-απαρτχάιντ και η αστική τάξη εντός του, εάν τελικά αποκλειστεί από UEFA και FIFA: πτώση στα οικονομικά έσοδα ομάδων που μετέχουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, απόσυρση χορηγιών, μείωση τηλεοπτικών δικαιωμάτων, συνολική υποβάθμιση της ποιότητας και του ενδιαφέροντος του ισραηλινού αθλητισμού, διεθνής κατακραυγή και απομόνωση. Πρέπει να συνεχίσουμε!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Σεπτεμβρίου 2025
