Πατριωτισμός και «παλιά δαντέλα»
Πού το πάει τελικά ο Αλέξης Τσίπρας; Όλα δείχνουν ότι σχεδιάζει την ίδρυση νέου πολιτικού κόμματος το οποίο φιλοδοξεί να παίξει άμεσο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και να μην είναι μόνο «γέφυρα» ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στα διάφορα αποκόμματα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό άλλωστε σηματοδοτεί και η επιλογή του να κάνει μια «αρχηγική» ομιλία στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή στο συνέδριο του Economist μια μέρα πριν την εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη με κεντρικό θέμα την «οικονομία του 2030».
Τι απουσίαζε;
Χαρακτήρισε «αναγκαία» την ενίσχυση της Εθνικής μας Ασφάλειας αλλά ζήτησε στήριξη και της Εθνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και τη συνέχιση μιας «πολυδιάστατης εθνικής στρατηγικής» και ανάπτυξη σχέσεων και με Κίνα, Ινδία και Ρωσία.
«Μου λείπει η επαφή με τους ψηφοφόρους»
Τη λαχτάρα του για επιστροφή στη μεγάλη σκακιέρα παραδέχτηκε για πρώτη φορά ανοιχτά ο Τσίπρας τον Αύγουστο σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Le Monde, που δήλωσε ότι «μου λείπει η ενεργός πολιτική και η επαφή με τους ψηφοφόρους». Ωστόσο η όποια απόφαση θα ανακοινωθεί μετά την έκδοση του βιβλίου που ετοιμάζει με το οποίο θα επιχειρήσει να εξωραΐσει την πενταετία διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να φτιασιδώσει το προφίλ του. Παρά τις προσπάθειες και την θερμή στήριξη του νέου εγχειρήματος Τσίπρα από πολλά δημοσιογραφικά συγκροτήματα, τα πάντα -σχεδόν- παραμένουν στον αέρα. Τίποτα δεν δείχνει ότι ο κόσμος περιμένει τον πρώην πρωθυπουργό με ανοιχτές αγκάλες ενώ ακόμα το ψάχνουν εάν το πρότζεκτ θα «ενεργοποιηθεί» πριν ή μετά τις κάλπες. Η τύχη της απόπειρας ολικής επαναφοράς άλλωστε κρίνεται επίφοβη, έχοντας να αντιμετωπίσει πέντε κόμματα «θραύσματα» του ΣΥΡΙΖΑ (Φάμελλος, ΝΕΑΡ, Πλεύση, Κίνημα Αλλαγής, ΜέΡΑ25) και επιπλέον το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη που με τη λογική του «ώριμου φρούτου» θεωρεί ότι βρίσκεται σε πιο πλεονεκτική θέση να πλασαριστεί ως άμεση εναλλακτική λύση.
Επιπλέον ποτέ στη σύγχρονη πολιτική ιστορία ένας πολιτικός που αποχώρησε αποδοκιμαζόμενος εκλογικά δεν κατάφερε να επιστρέψει φτιάχνοντας δικό του κόμμα από το μηδέν.
Μόνος σύμμαχός του Τσίπρα είναι η πλήρη αποτυχία του συνόλου της θεσμικής κεντροαριστερής αντιπολίτευσης να αξιοποιήσει την κυβερνητική φθορά και να καταφέρει να εκφράσει τα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται και εξαθλιώνονται από τις πολιτικές φτωχοποίησης της ΝΔ. Ωστόσο η δίχρονη πολιτική «αυτοεξορία» του Αλέξη Τσίπρα δεν αρκεί για να εξαλείψει τις αιτίες που τον ανάγκασαν να αποσυρθεί, η διάψευση όλων των προσδοκιών που καλλιέργησε και η αποτυχία για πειστική στρατηγική πολιτική πρόταση μετά τη μνημονιακή προσαρμογή.
Θλιβερός κομπάρσος σε αυτές τις εξελίξεις ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου που κινδυνεύει να έχει την τύχη της Ένωσης Κέντρου-Νέες Δυνάμεις με πολλά στελέχη του να προκρίνουν ένα συμπληρωματικό-δορυφορικό ρόλο γύρω από το νέο μόρφωμα Τσίπρα.
Κάποιοι επιμένουν να λένε ότι ο «Τσίπρας πήγε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 5% στο 35» γιατί να μην το κάνει ξανά; Ωστόσο αυτή είναι μια μεσσιανική μετα-πολιτική λογική που υποβαθμίζει την αντικειμενική βάση στην οποία στηρίχτηκε η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια οδήγησε στη συστημική προσαρμογή και τον εκφυλισμό του.
