Μια ομάδα ακαδημαϊκών, μεταξύ αυτών και καθηγητές διεθνούς δικαίου, ιστορικοί και πρώην ειδικοί εισηγητές του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστειλαν επιστολή στη FIFA πριν λίγες εβδομάδες, θίγοντας κι εκείνοι από τη μεριά τους τη συμμετοχή ισραηλινών ομάδων στις διοργανώσεις της διεθνούς ομοσπονδίας ποδοσφαίρου. Στην επιστολή εκθέτουν τις διατάξεις στο καταστατικού της FIFA, βάσει των οποίων η γενοκτονία στη Γάζα θα έπρεπε να επιφέρει ποινές στις ομάδες από το Ισραήλ. Όπως αντίστοιχα είχε γίνει για την Νότια Αφρική, τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρωσία τόσο παλιότερα όσο και στο πλέον πρόσφατο παρελθόν. Άλλο αυτοί κι άλλο Ισραήλ, θα απαντούσαν βέβαια οι δυτικοί υπέρμαχοι της εθνοκάθαρσης…
Προφανώς η επιστολή δεν απέδειξε αυτό που ήδη ξέρουμε και καταλαβαίνουμε, δηλαδή ότι η εναντίωση στη προσπάθεια αφανισμού ενός λαού θα έπρεπε να πετάξει εκτός ποδοσφαίρου -και γενικά του αθλητισμού- τους σιωνιστές δολοφόνους! Αυτό που, όμως, κατάφερε ήταν να ρεζιλέψει για ακόμη μία φορά τη FIFA που αρνείται να πάρει θέση σε όσα ζητήματα δεν την συμφέρει. Για αυτό και στην επιστολή γίνεται αναφορά στο καταστατικό της ομοσπονδίας, για να αναδείξει τη διπροσωπία της.
Η FIFA προσπαθεί να ξεπλύνει τη συνενοχή της Δύσης σε κάθε επίπεδο. Και τι δεν έχει ειπωθεί ακόμα από προέδρους, εκπροσώπους, επενδυτές και παράγοντες του αθλήματος, περί αχρωμάτιστου αθλητισμού, πολιτικής έξω από τα γήπεδα κλπ; Ακόμα και για αθλητισμό που ενώνει έχουμε ακούσει!
Ο αθλητισμός όμως ενώνει τους λαούς, και όχι τα πολεμοχαρή συμφέροντα των από πάνω! Σηκώνει παλαιστινιακές σημαίες στα γήπεδα σε κάθε άκρη του πλανήτη, πανό ενάντια των σιωνιστών και βάζει τελικά χρώμα στο ποδόσφαιρο: μαύρο, κόκκινο και πράσινο.
Άρτεμις Ευθυμίου
