Οι στήλες των ΜΜΕ γεμίζουν με πολιτικά και παραπολιτικά σχόλια. Τι θα γίνει επιτέλους; Θα βρεθεί εναλλακτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη; Θα τα βρει ο Ανδρουλάκης με τον ΣΥΡΙΖΑ; Είναι μπαλαντέρ ο Δούκας; Θα κάνει κίνηση για το «Λαϊκό Μέτωπο» η Νέα Αριστερά, καταρχάς με τον ΣΥΡΙΖΑ; Η Κωνσταντοπούλου τι θα κάνει; Θα κάνει κόμμα ο Τσίπρας; Μήπως ο Σαμαράς; Πολλά κοστούμια ράβονται για να ντύσουν τη ρευστή κοινωνική διαμαρτυρία…
Εντυπωσιάζει πως απ’ όλα αυτά απουσιάζει κάθε στοιχείο προγράμματος. Σαν να είναι οι καλοκαιρινές μεταγραφικές κινήσεις των ποδοσφαιρικών ομάδων. Ίσως γιατί για όλα αυτά τα κόμματα το «γήπεδο», το πολιτικό πλαίσιο, είναι δεδομένο. Παίζουν εντός της κυρίαρχης πολιτικής, που ορίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και οι οδηγίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Φυσικά, άλλος παίζει πιο αριστερά, άλλος πιο δεξιά, άλλοι κέντρο, άλλος άμυνα, άλλη επίθεση, αλλά πάντα εντός των γραμμών που έχουν οριστεί από μνημόνια, συμφωνίες, κερδοφορίες.
Και βέβαια η σκηνή του έργου είναι μονίμως η βουλή, με τις συμμαχίες και τις σκιαμαχίες της. Δεν έχουν καταλάβει οι διαμορφωτές πολιτικών σεναρίων πως η ζωή βρίσκεται αλλού, εκεί έξω από τη βουλή; Πως ό,τι συναρπαστικό, μεγάλο κι ανατρεπτικό δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια φτιάχτηκε «από τα κάτω»; Από την έκρηξη για τα Τέμπη, μέχρι τις αντιστάσεις για την Παλαιστίνη. Εκεί, μέσα στον κόσμο, πρωτίστως στους εργαζόμενους και την ανυπότακτη νεολαία, μέσα στο κίνημα και τις πρωτοπορίες που αναδύονται, θα αναβαπτιστεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά και η ανατρεπτική πολιτική της πρόταση που θα δώσει οξυγόνο κι έμπνευση για να βγούμε από το ασφυκτικό πλαίσιο με πυξίδα τις ανάγκες και τα δικαιώματα του κόσμου της δουλειάς.
